عکسی از توپ روی سینه بازیکن شماره ۱۰ تیم ملی
بر اساس گزارش منتشر شده در کیک زون، مهدی قایدی اکنون در نقطهای قرار گرفته که مدتها آرزوی آن را داشت؛ یعنی شرکت در جام جهانی. قایدی فصل منتهی به این رقابتها را با یک تصمیم مهم آغاز کرد. او تیمش را عوض کرد و به النصر امارات پیوست؛ انتقالی که میتوانست برایش آغازی آرام، پایدار و آمادهکننده برای جام جهانی باشد، اما خیلی زیر اوضاع پیچیده شد. قایدی پیش از شروع فصل و در اردوهای تیم ملی با مصدومیتی مواجه شد که بخشی از برنامههای آمادهسازیاش را مختل کرد. همان آسیبدیدگی باعث شد او آخرین فیفادی مرحله مقدماتی جام جهانی و تورنمنت کافا را از دست بدهد و با فاصلهای ناخواسته از تیم ملی دور بماند. با این حال، قایدی بازگشت. شاید نه با آن ریتمی که خودش انتظار داشت و نه با آن فصل کاملاً بینقصی که پیش از جام جهانی میتوانست داشته باشد، اما بازگشت کرد و آنقدر در میدان تأثیرگذار بود که همچنان در ذهن کادر فنی تیم ملی حضور داشته باشد. گاردین در معرفی تیم ملی ایران پیش از جام جهانی، او را یکی از استعدادهای هجومی مهم ایران معرفی کرده؛ وینگری سریع، دریبلزن و خطرناک که پس از بهبود مصدومیت، با گل زیبایش مقابل کاستاریکا دوباره خودش را به تیم ملی یادآوری کرد. برای قایدی، این جام جهانی شاید دیرتر از چیزی که تصور میشد فرا رسیده است. خیلیها معتقد بودند او میتوانست زودتر از اینها وارد فضای بزرگتری شود؛ حتی زودتر از اینها راهی اروپا شود. بازیکنی با قد کوتاه، مرکز ثقل پایین، قدرت تغییر جهت بالا و آن سبک بازی غیرقابل پیشبینی، همیشه این حس را ایجاد کرده که برای فوتبال منظمتر و تاکتیکیتر اروپا هم توانایی ارائه چیزی دارد. اما مسیر قایدی مثل خودش ساده و مستقیم نبوده؛ پر از چرخش، توقف، بازگشت و دوباره شروع کردن.
حالا اما همه آن توقفها پشت سر اوست. قایدی به جام جهانی رسیده؛ جایی که چند حرکت خوب میتواند تصویر یک بازیکن را دگرگون کند. برای او، تورنمنت پیشرو میتواند ویترینی تازه باشد برای رؤیایی که هنوز در ذهنش زنده است: بازی در اروپا. همان رؤیایی که خیلیها میگویند باید زودتر از اینها به آن میرسید، اما شاید هنوز هم برای تحققش دیر نشده باشد. مهدی قایدی در تیم ملی نقش ویژهای دارد؛ نه همیشه در کانون توجه است و نمیتوان از کنارش به راحتی گذشت. او از آن بازیکنانی است که ممکن است ۷۰ دقیقه در سایه بماند، اما با یک فرار، یک دریبل یا یک ضربه، مسابقه را از حالت عادی خارج میکند. در جام جهانی، تیمها معمولاً برای همین لحظهها زنده میمانند؛ برای یک غفلت مدافع، یک پاس پشت خط، یک ضربه در گوشه محوطه و یک بازیکن که بتواند نظم حریف را به هم بزند. این نخستین جام جهانی قایدی است و همین موضوع، بار احساسی و ورزشی خاصی برای او به همراه دارد. بازیکنی که فصل را با مصدومیت، تغییر تیم و فراز و نشیب آغاز کرد، اکنون در مهمترین مقطع ممکن به پیراهن تیم ملی رسیده و میخواهد از این فرصت استفاده کند. شاید جام جهانی برای او همان جایی باشد که مسیر تازهای را باز کند؛ مسیری که از تیخوانا و اردوی تیم ملی شروع میشود و شاید به آن مقصدی برسد که سالها دربارهاش صحبت شده: فوتبال اروپا.
