اقدام ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی علیه تیم ملی ایران

به نقل از کیک زون، در دنیای فوتبال، اوقات اعداد گاهی قدرت بیانگری بیش از هزاران واژه را دارا هستند. گاهی یک نشانه کوچک بر یونیفرم ورزشکاران، حکایتی را در خود جای می‌دهد که هیچ بیانیه‌ای قادر به بیان آن نیست. «#168» برای بازیکنان تیم ملی ایران این معنا را داشت؛ نمادی کوتاه ولی سنگین، یادآور ۱۶۸ انسانی که در فاجعه مدرسه میناب جان خود را از دست دادند، کودکانی که در یک جنایت هولناک کشته شدند و هیچ رویداد بزرگی نباید نامشان را فراموش کند. با این وجود، همین عدد اکنون به موضوع نامه‌ای رسمی از سوی سیمون دیویدسون، نایب‌رئیس کنست و رئیس کمیته فرعی ورزش پارلمان رژیم صهیونیستی، به جیانی اینفانتینو تبدیل شده است. نامه‌ای که در ظاهر از «بی‌طرفی فوتبال» دفاع می‌کند، اما هدفش پاک کردن جنایتی بزرگ است که جان 168 کودک بی‌گناه با حمایت آمریکا را گرفته است. روزنامه اسرائیل هیوم گزارش داده است که دیویدسون، در پی حضور بازیکنان تیم ملی ایران با سنجاق‌هایی به یاد شهدای مدرسه میناب که به نظر این روزنامه پیام‌های سیاسی داشته، نامه‌ای رسمی به جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، ارسال کرده و در این نامه نسبت به «ورود روایت‌های سیاسی به مهم‌ترین رقابت ورزشی جهان» ابراز نگرانی کرده است. بازیکنان ایران هنگام ورود به مکزیک نه شعاری سر دادند، نه بیانیه‌ای منتشر کردند و حتی کلمه‌ای بر زبان نیاوردند. تنها یک سنجاق بر لباس خود داشتند، نشانی کوچک برای ادای احترام به جان‌هایی که دیگر در میان ما نیستند. اما همین حرکت انسانی کافی بود تا در تل‌آویو زنگ خطر به صدا درآید و کار به مکاتبه رسمی با رئیس فیفا برسد. در متن این نامه، بارها از ضرورت دور نگه داشتن فوتبال از سیاست سخن گفته شده است، استدلالی که در نگاه نخست منطقی به نظر می‌رسد. فوتبال باید میدان رقابت باشد، نه صحنه منازعات سیاسی. اما مسئله دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که مرز میان «موضع سیاسی» و «همدردی انسانی» عمداً تار می‌شود. اگر یادبود قربانیان یک جنایت علیه کودکان غیرمجاز باشد، آن‌گاه باید پرسید چه چیزی از انسانیت در ورزش باقی خواهد ماند؟ فوتبال در طول تاریخ خود بارها در برابر رنج انسان‌ها سر تعظیم فرود آورده است. از یک دقیقه سکوت برای قربانیان فجایع گرفته تا بازوبندهایی که به یاد جان‌باختگان بسته شده‌اند. هیچ‌کس این رفتارها را تهدیدی برای زیبایی بازی ندانسته است، زیرا فلسفه وجودی آنها نه تبلیغ یک ایدئولوژی، بلکه پاسداشت کرامت انسانی بوده است. آنچه این نامه را قابل تأمل می‌کند، نه محتوای حقوقی آن، بلکه نوع نگاه نهفته در پس آن است، همانطور که آنها می‌خواهند جنایات غزه را زیر کوهی از اخبار ساختگی پنهان کنند. آنها می‌دانند که اعداد زمانی آزاردهنده می‌شوند که پشت آنها چهره‌ها، نام‌ها و روایت‌هایی وجود داشته باشد که هنوز زنده‌اند و هنوز فراموش نشده‌اند. در واقع، اعتراض به «#168» بیش از آنکه تلاشی برای صیانت از قوانین فیفا باشد، کوششی برای جابه‌جا کردن مرکز توجه است؛ انتقال بحث از قربانیان به آیین‌نامه‌ها، از انسان‌ها به تشریفات، و از یک فاجعه انسانی به یک جدل اداری. راهی آشنا برای آنکه اصل ماجرا در سایه قرار گیرد.