گاوی: هم قلب متحرک و هم عروسک دکوری، هر دو بینظیرند!
کیک زون گزارش میدهد که گاوی، هافبک ۲۱ ساله اسپانیا، در اردوی تیم ملی در چاتانوگا با آاس گفتگو کرده؛ بازیکنی که هم در زمین و هم بیرون از آن، نقاب به صورت نمیزند و کاملاً خود واقعیاش را نشان میدهد. او که این روزها بار دیگر در مرکز توجه رسانهها قرار گرفته، به جای دوری از منتقدان، با بازویی باز به سوی آنها حرکت کرد و با آاس درباره این حواشی گفتگو نمود. گاوی با بلوغ خاصی از دوران تلخ مصدومیتش سخن گفت؛ زمانی که ساعتها فیلم بازیهایش را نگاه میکرد تا اشتباهاتش را تصحیح کند و اکنون مدعی است که منطقیتر از پیش فوتبال بازی میکند. او در این گفتگو افزود برای قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۶ حاضر است هر کاری را انجام دهد.
ویدیویی که لامین یامال از لحظه اعلام لیست ۲۶ نفره و خوشحالی عجیب و غریبش به نمایش گذاشت، بسیار وایرال شد؛ این همه هیجان از کجا میآمد؟
در آن لحظه فقط به این فکر میکردم که چقدر در این دو سال به خاطر مصدومیتهای پیاپی روزهای سخت را پشت سر گذاشتم و به بیان خودمان از شدت تنش «سگلرزه» گرفتم. بسیار عذاب کشیدم و وقتی پاداش آن همه تلاش و فداکاری، دعوت به جام جهانی بود، آدم از عمق وجودش احساسش منفجر میشد. آن روز من خوشحالترین پسر روی زمین بودم.
خیلیها شگفتزده میشوند که چرا پیراهن شماره ۹ را میپوشی؛ معمولاً هافبکها این شماره را برنمیدارند.
(با خنده) چون از روز اولی که در تیم ملی بازی کردم این شماره به من رسید و همیشه عاشقش بودم. میدانم برای مردم عجیب است اما خودم خیلی با آن راحت هستم. این شماره را حفظ میکنم مگر اینکه یک روز بازیکنی با تجربهتر از من بیاید و آن را بخواهد.
رابطه تو با لوئیس دلافوئنته بسیار ویژه است؛ او همیشه و در هر شرایطی به تو فرصت بازی میدهد.
بله و این اعتماد متقابل در زمین مسابقه کاملاً مشهود است. از روزی که دلافوئنته کارش را در تیم ملی بزرگسالان آغاز کرد، ما کنار هم بودیم؛ لیگ ملتها و یورو را بردیم و اکنون در جام جهانی حضور داریم. فقط میتوانم از او سپاسگزار باشم چون همیشه تا پای جان پشت من ایستادهام و من هم دقیقاً همین کار را برایش انجام میدهم. امیدوارم سالها در تیم ملی بماند.
ژاوی یک بار گفت تو «یک قلب متحرک با دو پا» هستی و دلافوئنته تو را «عروسک دکوری» توصیف کرد؛ کدام را ترجیح میدهی؟
(با خنده) فرقی ندارد، هر کس هر طور دوست دارد میتواند مرا صدا کند. من آدم بسیار رک و رو راستی هستم، با همه شفافم و همیشه برای افراد زندگیام جان میدهم. از ژاوی و دلافوئنته هم ممنونم چون همیشه به من محبت کردهاند.
کومان، لوئیس انریکه، فلیک و دلافوئنته؛ همه مربیان بزرگ عاشق تو هستند. راز این محبوبیت چیست؟
فقط بحث فنی را کنار بگذارید، من در رختکن همیشه پشت دوستانم میایستم و تا پای جان از آنها دفاع میکنم. وقتی اوضاع تیم بد میشود، وحدت داخلی است که تیم را نجات میدهد. همتیمیهایم به خاطر همین ویژگی شخصیتیام در رختکن خیلی دوستم دارند؛ من همیشه کنار دوستانم هستم، هر اتفاقی که قرار باشد بیفتد.
فصل بسیار سختی را به خاطر دومین مصدومیت شدیدت پشت سر گذاشتی؛ این بار از نظر روانی بیشتر فشار آمد یا جسمی؟
راستش را بخواهید در این مصاحبه اعتراف میکنم که این بار بسیار بیشتر از دفعه قبل عذاب کشیدم. وقتی برای بار دوم یا سوم مصدوم میشوی، بازگشت خیلی سختتر است و فرآیند درمانی طولانی میشود. اما اکنون بهتر و آمادهتر از همیشه برگشتهام و حتی فوتبالم هم پیشرفت کرده است. قبلاً خیلی خطاهای احمقانه انجام میدادم و زود ناامید میشدم و عصبی میشدم، اما حالا بسیار بیشتر روی بازی فکر میکنم و در هر پستی که مربی بخواهد با تمام وجود بازی میکنم.
این فرآیند پیشرفت و آرام شدن را با کمک چه کسی طی کردی؟
با خودم. وقتی مصدومی، کاملاً تنها هستی و زمان زیادی برای فکر کردن داری. من در این مدت بازیهای خودم را بارها تماشا کردم و بسیاری از جزئیات را با توپ و بدون توپ یاد گرفتم و اصلاح کردم.
دلافوئنته در بازی اول مقابل کیپورد تو را در پست هافبک چپ قرار داد، در حالی که در بارسای فلیک بیشتر به عنوان هافبک ۶ یا ۸ بازی میکنی. همین باعث شد دوباره خیلیها از تو انتقاد کنند و بگویند ضعیفی. این بحثها روی اعصابت تأثیری ندارد؟
اگر بگویم برانگیخته میشوم دروغ میگویم. من از ۱۷ سالگی که اولین بازیام را انجام دادم به انتقادها عادت دارم. راستش را بخواهید، خیلی هم دوست دارم که تمام تمرکز رسانهها روی من باشد؛ این به من انگیزه و انرژی بیشتری میدهد. برایم مهم نیست بیرون از زمین چه میگویند چون کسی که در زمین میدود من هستم. این حرفها مرا زمین نمیزند، بلکه بیشتر انگیزه میدهد تا خودم را به آنها ثابت کنم.
بازی با کیپورد چگونه بود؟ چرا تیم اینقدر ایستا و کند عمل کرد؟
بازی بسیار سخت بود. اینطور نیست که چون اسمش کیپورد است، یک تیم از پیش بازنده باشند. از نظر بدنی همه تیمها در جام جهانی غول هستند و اگر شل بگیری، هر تیمی میتواند به صورتت سیلی بزند. ما در پاسکاری بسیار کند و سنگین بودیم، اما ترجیح میدهم در بازیهای اول بد باشیم تا اینکه در مرحله یکهشتم نهایی غافلگیر شویم. مطمئنم بسیار بهتر از اینها خواهیم شد.
لامین یامال وقتی مقابل کیپورد به زمین آمد، داستان را تغییر داد. نظرت درباره او چیست؟
همیشه گفتهام لامین بهترین است، او شماره یک دنیاست. وقتی به زمین میآید تیم جان میگیرد چون در نبردهای یک به یک بینظیر است. بازی قبلی چون حریف با ۵ مدافع اتوبوسی دفاع میکرد، کار سخت بود اما مشخص است که با حضور لامین در زمین، شرایط خط حمله ما تفاوت زیادی میکند.
همیشه میگفتی بارسا بهترین باشگاه دنیاست؛ اسپانیا هم بهترین تیم ملی دنیاست؟
شاید از نظر بازیکنان سرشناسی و فردی بهترین نباشیم، اما اگر کل تیم با هم متحد و همدل باشند، بدون شک بهترین تیم دنیا هستیم. البته اینها را باید در زمین اثبات کنیم و بازی به بازی جلو برویم؛ چون اگر در زمین خوب نباشی، مورد توجه بودن به هیچ دردی نمیخورد.
قبلاً در یک مصاحبه گفته بودی دوست نداری بازیکنان جدید قیافه ستاره بگیرند و با ادعا به بارسا بیایند؛ در تیم ملی اسپانیا چطور؟ بازیکن ادعادار دارید؟
خیر، اگر واقعیتش را بخواهید اینجا هیچکس ادای ستاره درنمیآورد. ما فقط زمانی قدرتمند هستیم که همه با هم یک هدف را دنبال کنیم، وگرنه هر تیمی میتواند به ما سیلی سختی بزند. باید صد در صد توانمان را بگذاریم و تیمی دفاع و حمله کنیم.
پدری قول داده اگر قهرمان شوید موهایش را پلاتینه کند؛ تو چه قولی میدهی؟
چند روز پیش در یک مصاحبه به شوخی گفتم موهایم را صورتی میکنم، اما واقعاً برایم فرقی نمیکند. برای قهرمانی در جام جهانی حاضر است هر کاری در این دنیا که فکرش را بکنید انجام دهم؛ اگر قهرمان شویم، هر بلایی بگویید سر خودم میآورم.
از ۱۷ سالگی به شهرت عجیبی رسیدی؛ این شهرت زودرس چه تاوانی در زندگیات داشت؟
این چند سال مثل برق و باد گذشت و خودم هم نفهمیدم چطور شد. اما راستش را بخواهید من از شلوغی و تجمع مردم خیلی کلافه میشوم. در ۱۷ یا ۱۸ سالگی وقتی به مکانهای عمومی میرفتم پارانویا میگرفتم. اکنون هم همینطورم؛ یک پارانوییک واقعیام طوری که هیچکدام از دوستانم دوست ندارند با من بیرون بیایند. چون اگر برویم مهمانی یا باشگاه، به محض اینکه یک گوشی موبایل میبینم، فکر میکنم دارند از من فیلم میگیرند و شاکی میشوم (با خنده). البته حالا کمی بیتفاوتتر شدهام و با گذشت زمان بهتر با آن کنار میآیم.
و سوال آخر؛ هنوز هم معتقدی کسانی که از سبک بازی تو انتقاد میکنند، هیچ درکی از فوتبال ندارند؟
(با لبخند سرش را تکان میدهد) بله، قطعاً هنوز هم همین فکر را میکنم. مردم آزادند هر طور میخواهند فکر کنند و اگر بد بازی کنم حق دارند انتقاد کنند، فوتبال همین است. اما فوتبال فقط گل زدن و پاس گل دادن نیست. کسی که در زمین بازی میکند من هستم و مربیانی که من را فیکس میگذارند میدانند چه کیفیتی دارم؛ همین برای آرامش من کافی است.
