هیولای رئال با نحسین برانگیزه بازگشت به جام جهانی!

به نقل از کیک زون، شاید اشتباه این بود که تصور کنیم او از بین رفته است. برای دو فصل، بهترین نسخه وینیسیوس به ندرت در رئال مادرید به نمایش درآمد. میان خستگی روحی و انتقادات پیوسته، این بازیکن برزیلی جرقه و لبخند خود را از دست داد. او هنوز جرقه‌هایی از نبوژ را داشت اما دیگر آن حس «تهدید دائمی» را منتقل نمی‌کرد، حسی که او را به یکی از غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین بازیکنان جهان تبدیل کرده بود. با این حال، آن نسخه هنوز آنجا بود. پنهان، منتظر لحظه‌اش. و آن لحظه در جام جهانی فرا رسیده است.

وینیسیوس برزیل اکنون بسیار شبیه به بازیکنی است که به بردن توپ طلا نزدیک بود تا کسی که در دو فصل اخیرش در رئال مادرید دیدیم. او سریع‌تر، تهاجمی‌تر، تعیین‌کننده‌تر و مهم‌تر از همه، راحت‌تر به نظر می‌رسد. او بازگشته است به دریبل زدن مدافعان بدون ترس، بی‌وقفه رو به جلو پرس کردن و بازی با اعتماد به‌نفیسی که سلسائو به او بخشیده است. مقابل هائیتی، او گل اول را ساخت، پاس گل دوم را داد و گل سوم را به ثمر رساند. یک عملکرد کامل که حسی را که از شروع تورنمنت در حال رشد بود، تأیید کرد: این وینیسیوس بازیکن متفاوتی است.

این بازیکن برزیلی تأیید می‌کند: «من در بهترین فرم فیزیکی، فنی و روانی‌ام هستم.» او بدون مصدومیت به جام جهانی رسیده و به‌تدریج اعتماد به‌نفسش را بازیافته است. هر چیزی که ماه‌ها در رئال مادرید کم داشت، حالا در برزیل پیدا کرده است و کارلو آنچلوتی نقش زیادی در این ماجرا دارد. این سرمربی ایتالیایی همیشه به او باور داشت و حالا، به‌ عنوان سرمربی تیم ملی، آزادی‌عملی را که او به‌شدت به آن نیاز داشت، به او بازگردانده است.

او پیش از شروع جام جهانی توضیح داد: «این مهم‌ترین لحظه دوران حرفه‌ای من است. من مصدوم نیستم و بازی کردن زیر نظر آنچلوتی همیشه به من اعتماد به‌نفس می‌دهد. او آزادی‌عملی را که نیاز دارم به من می‌دهد. این در رئال مادرید درست بود و حالا در برزیل هم درست است. من می‌خواهم به تیمم کمک کنم تا اعتماد به‌نفس پیروزی را به دست بیاورد. هدف این است.» آنچلوتی هم هیچ شکی نداشت. او پس از آخرین بازی دوستانه پیش از این تورنمنت به مارکا گفت: «وینیسیوس بهترین فرم خود را در جام جهانی نشان خواهد داد.» تا اینجا، حق با مربی بوده است.

چرا که وینیسیوس بازیکنی است که تیم حول محور او می‌چرخد. در تیم ملی برزیل و حتی بیشتر با غیبت رافینیا، او می‌داند که رهبر خط حمله است و به‌طور طبیعی این نقش را پذیرفته است. او کسی است که برای یافتن راه‌حل‌ها سرعت می‌گیرد، حتی وقتی مجبور است پست خود را تغییر دهد. مقابل هائیتی، او بیشتر در مرکز بازی کرد، بین مدافعان میانی، دور از جناح چپ که همیشه در آنجا احساس راحتی بیشتری داشته است و باز هم خوش درخشید.

او به شوخی گفت: «امروز در پست متفاوتی بازی کردم. مربی از من خواست که در مرکز بازی کنم، بین دو مدافع. زیاد آنجا بازی نمی‌کنم، اما هر وقت مربی از من می‌خواهد و مجبورم آنجا بازی کنم، گل می‌زنم. باید بیشتر به حرفش گوش دهم. مطمئنم وقتی به رختکن برسم، او می‌گوید که خیلی از فوتبال سررشته دارد.»

اعداد میزان تأثیرگذاری او را توضیح می‌دهند. بین این جام جهانی و جام جهانی قطر، او مستقیماً در ۹ گل از ۱۲ گل برزیل نقش داشته است. هیچ بازیکن دیگری در تاریخ برزیل در دو جام جهانی اول خود تا این حد تأثیرگذار نبوده است.

هر مسابقه برای این ستاره رئال مادرید سخت‌تر می‌شود. او در این دوره دو گل زده، در کورس کفش طلا پشت سر ارلینگ هالند، لیونل مسی و کیلیان امباپه قرار دارد و تاکنون دو جایزه بهترین بازیکن زمین را برده است. اما اهمیت او فراتر از این‌هاست. رختکن این تیم هم این را به رسمیت می‌شناسد. داگلاس سانتوس، هم‌تیمی او در جناح چپ، علناً نقش حمایتی را بر عهده گرفته تا خروجی هجومی این مهاجم را افزایش دهد. این مدافع کناری توضیح داد: «وینی راه نجات ما بوده است. من همیشه امیدوارم نقشم را که دفاع کردن است به‌خوبی انجام دهم تا او بتواند گل بزند.» یا به عبارت دیگر، کاهش وظایف دفاعی او و اجازه دادن به او برای صرف بیشتر انرژی‌اش در جایی که تفاوت ایجاد می‌کند، همان چیزی که قبل از آمدن امباپه در رئال مادرید داشت.

او اظهار داشت: «همیشه آرزو داشتم با آمادگی صددرصدی به بهترین رقابت جهان برسم. توانایی گلزنی، دادن پاس گل و انجام بازی‌های عالی بسیار مهم است چون به من برای بازی بعدی اعتماد به‌نفس می‌دهد. امیدوارم همین‌طور ادامه دهم. من هنوز در حال پیشرفت زیادی هستم و هدفم انجام بازی‌های حتی بهتر است. ما اینجا هستیم تا به رشد کردن ادامه دهیم و برزیل را به قله برسانیم.»

در همین حال، رئال مادرید نظاره‌گر است. تمدید قرارداد این بازیکن برزیلی باید تا پایان جام جهانی صبر کند اما هر عملکرد، ارزش او را در مذاکرات افزایش می‌دهد. باشگاه می‌داند که این تورنمنت می‌تواند تصویر بازیکنی را که دوباره احساس یک «بازیکن سرنوشت‌ساز» بودن را دارد، بیش از پیش تقویت کند.