ستایش ژاوی از دوستش: لئویی دست‌نیافتنی

کیک زون گزارش داد: پس از درخشش فرازمینی لیونل مسی در دو بازی اول تیم ملی آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۶ و به ثمر رساندن پنج گل در دو مسابقه اولیه، یکی از هم‌بازی‌های قدیمی لئو از تماشای رقص زیبای او در این جام، به وجد آمده است: ژاوی هرناندز. مطلبی که ژاوی برای لئو نوشته را در زیر می‌خوانید:

من بیست ساله بودم که برای اولین بار نام لیونل مسی را شنیدم. یکی از مربیان تیم‌های پایه بارسلونا درباره این پسر آرژانتینی به من گفت که قرار است به آکادمی بیاید. او گفت تا به حال کسی شبیه او ندیده شده. راستش را بخواهید، من تردید داشتم. در سیستم بارسلونا همیشه بچه‌های بااستعداد زیادی می‌آیند و می‌روند. من معتقدم فقط وقتی به تیم اول برسد می‌توان درباره‌شان قضاوت کرد.

او به من گفت: «ژاوی، این یک فرق دارد.»

یادم است در سال‌های بعد، ویدئوهایی از مسی در تلویزیون داخلی بارسلونا می‌دیدم. تکنیک‌ها و گل‌هایش… آن‌هایی که در آن‌ها از چهار یا پنج مدافع عبور می‌کرد و سپس دروازه‌بان را هم غافلگیر می‌کرد. به نظر می‌رسید یک استعداد فراطبیعی بود، اما از آن نوعی که در خیلی از نوجوانان هم دیده می‌شود. آن شبکه تلویزیونی فقط بهترین لحظات را نشان می‌داد.

در سال ۲۰۰۴ همان مربی برایم پیام داد: «آن آرژانتینی که درباره‌اش بهت گفتم، فردا با شما تمرین می‌کند.» گفتم: «خب، حالا وقتش است ببینیم واقعاً چه کاره است.»

هنوز اولین جلسه تمرین را یادم هست. نحوه کنترل توپش، دریبل‌زدنش، پاس‌دادنش، و ارتباطش با هم‌تیمی‌ها… او همه چیز را داشت. یک پدیده بود.

باورم نمی‌شد چه می‌بینم. بقیه بازیکنان بزرگ تیم هم همین احساس را داشتند. کارلس پویول، ویکتور والدس، دکو، رونالدینیو. همه به هم نگاه می‌کردیم، انگار می‌گفتیم: «این طبیعی نیست.» لئو فقط ۱۶ سال داشت و در همان لحظه تقریباً بهترین بازیکن باشگاه بود.

او پسر سخت‌کوشی بود و رقابت‌طلبی شدیدی داشت؛ هم در حمله و هم در دفاع. بسیار تشنه موفقیت بود. وقتی جلو می‌رفت، هیچ نمایش اضافی یا خودنمایی‌ای در کار نبود؛ مستقیم و سرراست بود، فقط یک هدف داشت. خدایا… شیوه حمله‌اش به سمت دروازه واقعاً کم‌نظیر بود. حتی در بارسلونا هم چنین چیزی را ندیده بودم.

لئو خارج از زمین فوتبال خجالتی و درون‌گرا بود. یک بار در تور آسیایی، کمی بعد از ورودش به تیم اول، هم‌اتاقی من بود. حتی برای روشن کردن تلویزیون از من اجازه می‌گرفت. به او گفتم: «راحت باش، لازم نیست از من اجازه بگیری.» سعی می‌کردم کمکش کنم تا راحت‌تر باشد.

در زمین اما مدام با هم حرف می‌زدیم. او می‌گفت: «ماکی، این بازیکن خیلی بهم چسبیده، منو پشت دفاع پیدا کن.» و با یک حرکت عمقی خودش را آزاد می‌کرد. گاهی می‌دیدم وقتی توپ به او نمی‌رسد بی‌قرار می‌شود. به او می‌گفتم: «برگرد، برگرد.» نزدیک‌تر می‌آمد به من، به آندرس اینیستا، به بوسکتس… به جایی که بازی جریان داشت. هرچه بیشتر توپ می‌گرفت، تیم بیشتر سود می‌برد. ما می‌خواستیم خوشحال باشد و در بازی درگیر شود.

بازی کردن کنارش خیلی آسان بود، واقعاً آسان. اگر نمی‌توانی با مسی پاس‌کاری کنی، اصلاً نمی‌توانی فوتبال بازی کنی. وقتی به لئو پاس می‌دادی، توپ را دقیقاً در زمان درست و به پای درستت برمی‌گرداند. برای من که عاشق پاس دادن بودم، بازی کنار او یک امتیاز بزرگ بود. لئو من را هم فوتبالیست بهتری کرد. من هم سعی می‌کردم سهم خودم را برای او انجام دهم.

او هم‌تیمی فوق‌العاده‌ای بود. اولش یک رهبر آرام بود، همیشه توپ می‌خواست، همیشه شخصیتش را نشان می‌داد، اما کم‌کم مسئولیت بیشتری گرفت. وقتی در سال ۲۰۱۵ بارسا را ترک کردم، او دیگر یک رهبر کامل بود؛ هم در حرف و هم در عمل. در تیم ملی آرژانتین هم همین را می‌بینم. یک میل سیری‌ناپذیر برای بردن. هیچ‌وقت نمی‌بینم که مسی برای بازی آماده نباشد. اشتیاقش کاملاً آرژانتینی است؛ رقابتی و شدید. نمی‌توان از آن فرار کرد.

صحنه‌های زیادی از بازی‌های مسی هست که در ذهنم مانده، اما اگر بخواهم یکی را انتخاب کنم، بازی رفت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل رئال مادرید در سال ۲۰۱۱ است. بازی در برنابئو برگزار شد. ژوزه مورینیو به ما گفته بود اگر راست می‌گویید با زمین چمن بلند بازی کنید؛ واضح بود که دنبال تساوی بدون گل بودند. لئو گل اول را زد، بعد یک حرکت مارادونایی شروع کرد، مدافعان را یکی‌یکی دریبل زد. مقابل لاسانا دیارا بود، مقابل ژابی آلونسو، مقابل رائول آلبیول، مقابل سرخیو راموس و همه را شکست داد. آن روز ما عملاً هیچ فوتبالی بازی نکردیم. هیچ اتفاقی نمی‌افتاد. بعد مسی وارد صحنه شد. بازی تیمی ما ممکن بود گیر کند، اما ما یک برگ برنده داشتیم: بهترین بازیکن تاریخ. مسی به‌تنهایی برای ما بازی‌ها را درمی‌آورد.

حالا که او را می‌بینم در ۳۹ سالگی دارد اینطور می‌درخشد، احساسی می‌شوم. خودم تا ۳۹ سالگی بازی کردم، اما آن موقع در لیگ قطر بودم و سال‌ها بود برای اسپانیا بازی نکرده بودم. لئو حالا هم‌سن همان دوران من است، اما وقتی نگاهش می‌کنم دقیقاً همان لدوست. هیچ تغییری نکرده. به آن حرکات سریع پاهایش نگاه کنید، آن شلوغ‌کاری ریز و سریع: تِک، تِک، تِک. هر کس دیگری بعد از قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۲ بازنشسته می‌شد، اما او یک «جانور رقابتی» است. مطمئن است که دوباره هم می‌تواند قهرمان شود.

من هیچ شکی ندارم که آرژانتین به مراحل پایانی خواهد رسید. و ما بهترین نسخه مسی را خواهیم دید. این لحظه اوست. او از نظر ذهنی خودش را برای این شرایط آماده کرده، حتی اگر خیلی‌ها گفته باشند از نظر بدنی آماده نیست یا مثل قبل نیست. بعد می‌رود و هت‌تریک می‌زند.

گل اولش مقابل الجزایر کاملاً «لئویی» بود. وقتی رودریگو دی‌پل سرش را بالا آورد، لئو دقیقاً در بهترین نقطه ممکن برای دریافت توپ قرار داشت. بعد سه بار به عقب نگاه کرد. این یکی از رازهای اوست. مدام نگاه می‌کند، مدام اطرافش را بررسی می‌کند. همه چیز را در ذهنش دارد. اغلب فقط راه می‌رود، اما همان‌طور که راه می‌رود، مدام اطراف را می‌سنجد. هم‌تیمی‌هایش پاس‌کاری می‌کنند و او در حال تحلیل است که هافبک دفاعی حریف چه می‌کند، مدافع وسط کجاست، فضای خالی کجاست. درک او از بازی در بالاترین سطح است.

ما در بارسلونا تمرین‌های ذهنی زیادی داشتیم؛ تمرین‌هایی برای پیدا کردن فضا یا بازیکن آزاد. لئو استاد این تمرین‌ها بود. اغراق نمی‌کنم اگر بگویم او می‌توانست در پست اینیستا بازی کند، در پست بوسکتس، پویول، خود من… او می‌توانست در هر پست به اندازه بهترین بازیکن آن پست نقش بازی کند. همین الان هم همین‌طور است.

بعد از بازی با الجزایر برای لئو پیام دادم. به او گفتم کاری که تو کردی باورکردنی نیست، انگار شوخی است و وقتی دیدم چه کار کرده فقط می‌توانستم بخندم. دیوانه‌کننده بود، واقعاً دیوانه‌کننده. اما این لئوست. همیشه دقیقاً در لحظه درست ظاهر می‌شود. برای من، او غیرقابل مقایسه است. غیرقابل مقایسه. تقریباً غیرانسانی.

من دوست دارم بگویم او مایکل جردن فوتبال است. در فوتبال کسی برای مقایسه با او وجود ندارد. به‌خاطر تداومش از بزرگان گذشته هم فراتر رفته: او ۲۰ سال است که بهترین است. حتی حالا، بعد از این همه سال، می‌آید و دوباره همان لئوی دست‌نیافتنی را نشان می‌دهد.

ذهنیتش فوق‌العاده است. به نظر من این چیزی است که او را از بقیه جدا می‌کند. از باخت متنفر است. شخصیت یک قهرمان کامل را دارد. بدنش هم انگار برای فوتبال ساخته شده: کاملاً متناسب با این بازی. گل‌هایی که مقابل الجزایر زد را کنار بگذارید؛ به بازی همه‌جانبه‌اش، آمادگی بدنی‌اش، و انگیزه و عطش او نگاه کنید. او ذهنیت یک قهرمان را دارد، ذهنیتی که هرگز تکرار نخواهد شد.

من در ۱۶ سالگی می‌دیدم که لئو مسی استعداد استثنایی دارد، اما اینکه این‌قدر دوام بیاورد واقعاً شگفت‌انگیز است. احساس خوش‌شانسی می‌کنم که کنار لئو بازی کردم و در یک دوره تاریخی با او هم‌پوشانی داشتم.

فکر نمی‌کنم دیگر هرگز فوتبالیستی مثل او ببینیم.