رهایی کریستیانو رونالدو از وجود رقبای ایرانیاش در این دوره از جام جهانی!
بر اساس گزارش کیک زون، شاید سالهای پس از این، هنگامی که تصاویر جام جهانی ۲۰۲۶ را مرور کنیم، این فقط یک عکس از گل کریستیانو رونالدو نباشد؛ این تصویر، نوعی اعتراف است. اعتراف به اینکه گاهی میان دو گل خورده در دو مسابقه متفاوت، فاصلهای به اندازه یک فرهنگ فوتبالی وجود دارد.
* در اینجا توپ از چند سانتیمتری خط دروازه ازبکستان عبور کرده است. رونالدو روی زمین افتاده و همچنان گردنش را دراز کرده تا از ورود توپ مطمئن شود. دروازهبان آخرین تلاش خود را با پاهای باز انجام داده، اما مدافعان سفیدپوش هر یک در جای خاصی از محوطه قرار دارند؛ یکی نگاه میکند، یکی تازه برگشته و یکی چند قدم آنسوتر ایستادهاند. روی خط دروازه اما کسی وجود ندارد؛ هیچ بازیکنی خود را به عنوان مانع به کار نگرفته است.
همین ویژگی، این عکس را به یاد ماندنی میکند.
چند روز پیش، جام جهانی یک قاب دیگر را ثبت کرده بود: ایران در مقابل بلژیک. دو عکس از دروازه ایران که در آنها تشخیص توپ از بدن بازیکنان تقریباً غیرممکن به نظر میرسید. مدافع روی تیر دروازه خوابیده بود، هافبک خود را روی توپ انداخته بود، دروازهبان با نوک انگشتان خود میجنگید و حتی مهاجم تیم، چند متر عقبتر، داخل محوطه جریمه ایستاده بود. این یک عکس – اطلاعیه بود. مانیفست یک تیم؛ تیمی که حاضر است برای هر سانتیمتر از دروازهاش هزینه بپردازد.
امشب، در شبای که رونالدو با شکستن رکورد مسنترین گلزن تاریخ جام جهانی یک صفحه دیگر به کتاب رکوردهایش افزود، این عکس ناخواسته صفحه دیگری را نیز ورق زد: صفحه فوتبال آسیا.
این دوره از جام جهانی برای قاره کهن چندان مهربان نبوده است. کره جنوبی با وجود نمایشهای امیدوارکننده، در لحظات سرنوشتساز شکست خورد. عربستان نتوانست برابر رقبای بزرگ دوام بیاورد و شکست خورد. قطر، میزبان دوره قبل، هنوز با فاصله از استانداردهای بالای جهانی عمل میکند و یکی از پرگلترین باختهای این جام را به نام خود ثبت کرده. ازبکستان هم امشب، در لحظهای که شاید فقط یک تکل، یک شیرجه یا یک بدن روی خط دروازه میتوانست سرنوشت بازی را تغییر دهد، تسلیم شد و با خوششانسی فقط ۵ گل از پرتغال دریافت کرد.
در میان این اوضاع، تنها دو تیم آسیایی تصویری متفاوت خلق کردهاند: ژاپن و ایران. ژاپن با فوتبال منظم، جسور و مدرن خود احترام گرفته است. تیمی که میتواند مالکیت توپ را در دست بگیرد، پرس کند و از مدعیان امتیاز بگیرد. ایران اما از مسیر دیگری خودش را تحمیل کرده، با سماجتی که گاهی از تاکتیک هم مهمتر است.
شاید فوتبال ایران همیشه زیباترین نباشد. شاید مالکیت توپش به پای ژاپن نرسد و شاید منتقدان هنوز درباره سبک بازیاش بحث کنند. اما یک ویژگی وجود دارد که سالهاست تغییر نکرده: این تیم، بهخصوص در فشار گل را به راحتی به حریفان هدیه نمیدهد.
در فوتبال، همه تیمها گل میخورند. ایتالیا گل میخورد، آلمان گل میخورد و برزیل هم گل میخورد. آنچه تفاوت ایجاد میکند، کیفیت مقاومت قبل از گل است. اینکه آخرین تصویر، نگاه کردن به توپ باشد یا شیرجه زدن برای نجات آن.
به همین دلیل است که این عکس از بازی پرتغال و ازبکستان، بیشتر از آنکه درباره رونالدو باشد، درباره ایران حرف میزند. دو صحنه تاریخی از بازیکنان یک نسل که با نفس، تکل، شیرجه و فریاد توپ را از خط دروازه دور میکنند. اگر از رونالدو بپرسیم، خاطرات ویژهای از ایران دارد؛ تیمی که نگذاشت او هشت سال پیش حتی از روی نقطه پنالتی گل بزند، تیمی که کار را به جایی رساند که کریستیانوی عصبی با آرنج به صورت مرتضی پورعلیگنجی کوبید.
اگر قرار باشد از جام جهانی ۲۰۲۶ فقط یک قاب دفاعی در حافظه فوتبال آسیا بماند، بعید است این عکس متعلق به تیمی غیر از ایران باشد.
این، شاید بزرگترین سرمایه نسلی است که هنوز بلد است برای یک توپِ در حال عبور از خط دروازه، تا آخرین نفس بجنگد.
