پیوستن این تصاویر تلخ، به آن گریههای پیشین!
بر اساس گزارش کیک زون، آنچه در لحظات پایانی مسابقه تیمهای ملی الجزایر و اتریش شاهد بودیم، احتمالاً برای سالهای سال برای ما باورنکردنی و غیرقابل هضم خواهد ماند. در حالی که در ۱۵ دقیقه پایانی جریان بازی آنقدر آرام پیش میرفت که همه ما به حذف تیم ملی ایران باور کرده بودیم، ریاض محرز در دقیقه ۹۳ و با یک فرار تماشایی، گل برتری تیم ملی الجزایر را به ثمر رساند. در آن لحظات همه بدشانسیهای اخیر تیم ملی را در ذهن مرور کردیم و به این نتیجه رسیدیم که همه چیز دست به دست هم داده تا این شادی بی حد و حصر را تجربه کنیم. شاید برخی از هواداران تیم ملی متوجه کابوس چند لحظه بعد نشده باشند؛ در دقایقی که بخش قابل توجهی از مردم ایران مشغول خوشحالی و تماس با یکدیگر و صحبت در مورد این دقایق اعجابانگیز بودند، همه چیز در سمت مقابل علیه ما پیش رفت. شاید در دنیای ریاضی و منطق، امکانپذیر نباشد که یک تیم در دقیقه ۹۳ و با وجود تنها ۴ دقیقه وقت اضافه، به گل برتری برسد و آنقدر زود دروازه خود را باز شده ببیند. اما این اتفاق افتاد و یک سوی معادله تیم ملی ایران بود، در واقع رقم خوردن این تساوی برای الجزایر چندان هم تلخ نبود و حتی شاید آنها مسیر سادهتری را در ادامه جام جهانی پیش رو داشته باشند. اما با گل دقیقه ۹۴ ساشا کالادزیچ، کابوس حذف تیم ملی ایران از جام جهانی ۴۸ تیمی محقق شد.
این ۲۴ ساعت احتمالاً تا ابد از ذهن هواداران فوتبال در ایران پاک نخواهد شد. ما در مقابل تیم ملی مصر و به خصوص در نیمه دوم واقعاً شایسته کسب پیروزی بودیم. دو بار کوبیدن توپ به تیرک دروازه و یک گل مردود از شجاع خلیلزاده، اتفاقی که البته مسبوق به سابقه بوده و در دیدار مقابل بلژیک نیز ما تنها چند سانتیمتر برای ثبت گل تاریخی مهدی طارمی برابر تیبو کورتوا کم آوردیم. اما در واقع همه چیز فقط بدشانسی و اتفاق نیست؛ تیم ملی ایران باید تحت هر شرایطی در مسابقه نخست و برابر نیوزلند به برتری میرسید و از قبل از آغاز تورنمنت مشخص بود که راه حل صعود ما، کسب پیروزی برابر این تیم ضعیف و ناشناخته بود. اما ما در اولین گام فرصتسوزی کردیم و مانند همیشه، زمانی درصدد جبران برآمدیم که دیگر دیر شده بود.
نبود اردوی مناسب، فقدان مسابقات تدارکاتی و شرایط وحشتناک و عجیب و غریب فوتبال ایران برای حضور در جام جهانی مورد قبول اکثر هواداران منصف فوتبال ایران قرار دارد. اما به هر حال ما باید و تحت هر شرایطی در اولین بازی برابر نیوزلند به پیروزی میرسیدیم و اجازه نمیدادیم شرایط به شکلی رقم بخورد که حالا این کابوس تلخ یک بار دیگر گریبان ما را بگیرد. البته حالا تصویر مستقیمی از اردوی تیم ملی وجود ندارد و نمیدانیم بازیکنان و کادر فنی دقیقاً چه شرایطی را تجربه میکنند. اما حال و روز امیر قلعهنویی و بازیکنان غیر قابل حدس نیست و احتمالاً سکانسی شبیه اشکهای رامین و پورعلی گنجی بعد از دیدار با پرتغال یا آن چهرههای مستاصل و غمگین پس از بازی برابر آمریکا در جام جهانی ۲۰۲۲ در حال تکرار است.
همه چیز فقط معطوف به بدشانسی نیست؛ ما خودمان هم از فرصتهای خودمان استفاده لازم را نمیبریم و بیتردید کادر فنی و بازیکنان باید بابت این عملکرد خود پاسخگو باشند. میدانیم که نمایندگان آسیایی عملکرد چندان خوبی نداشتند و سه تیم آسیایی به نامهای عراق، اردن و ازبکستان بدون کسب یک امتیاز از این مسابقات حذف شدند. حتی کره جنوبی نیز نتوانسته در جام جهانی ۴۸ به دور بعدی راه پیدا کند، اما اینها احتمالاً از آن دست توجیههایی است که باید مورد استفاده کادر فنی قرار گیرد و هواداران فوتبال در ایران، چنین مواردی را دلیل کافی و موجه برای رقم خوردن این کابوس بزرگ نمیدانند. اما هرچه بود تمام شد و این لحظات تلخ نیز به تصاویر دردناک تاریخ فوتبال ایران الصاق میشود.
