مانشافت توسط آلمان نابود شد!
حذف تیم ملی آلمان از مرحله یکشانزدهم رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶ در مقابل پاراگوئه، انتقادات بیسابقهای را در سراسر این کشور به همراه داشته است. این تنها به دلیل شکست مقابل حریف ضعیفتر نبود، بلکه تأییدی بر روند نزولی بود که از شب تاریخی و باشکوه سال ۲۰۱۴ در ریودوژانیرو آغاز شده و به امری عادی تبدیل گشته است.
قهرمان چهار دوره جهان پس از تساوی ۱-۱ برابر پاراگوئه، در ضربات پنالتی مغلوب گردید و ضربهای تاریخی را تجربه کرد: برای نخستین بار، آنها در یک ضربات پنالتی جام جهانی شکست خوردند. این شکست به قدری عمیق بود که واکنشها در محافل فوتبال آلمان نیز ویرانگر بوده است. نه مدیران، نه بازیکنان و نه چهرههای برجسته این کشور نتوانستهاند برای مسیری که اکنون سه جام جهانی متوالی را بسیار پایینتر از سطح مورد انتظار از یکی از بزرگترین قدرتهای تاریخ رقم زده، توجیهی بیابند.
رودی فولر اولین کسی بود که به اظهارنظر پرداخت. مدیر تیمهای ملی فدراسیون فوتبال آلمان تلاش کرد از یولیان ناگلزمان حمایت کند، هرچند بزرگی این ضربه را نیز پنهان نکرد. فولر گفت: «ما دو بار در مرحله گروهی حذف شدهایم و حالا یک مرحله بیشتر جلو رفتهایم. برای کشوری فوتبالی مثل آلمان، هضم این موضوع سخت است. من همچنان متقاعد شدهام که یولیان ناگلزمان احتمالاً فرد مناسبی برای ادامه کار است.» او این سخنان را درباره آینده سرمربی تیم مطرح کرد، در حالی که ناگلزمان مصمم است تا پایان قرارداد خود که تا سال ۲۰۲۸ اعتبار دارد، در سمتش باقی بماند.
اما این حمایت نهادی در تضاد شدید با انتقاد تندی است که از درون خود تیم مطرح شده است. یوشوا کیمیش در تحلیل خود از این تورنمنت بسیار صریح بود و اظهار داشت: «ما باید کیفیت لازم برای شکست دادن پاراگوئه را داشته باشیم. اگر به این چهار بازی نگاه کنیم، مقابل تیمهای درجهیک بازی نکردهایم و با این حال، جدا از بازی اول (کوراسائو)، مقابل سه تیمی که جزو نخبگان نیستند، خیلی به مشکل خوردیم. این یک واقعیت است.» کاپیتان آلمان حتی فراتر رفت و اعتراف کرد که آلمان تیمی است که «نتوانسته است هیچ هیجانی ایجاد کند».
مانوئل نویر نیز همین حس درماندگی را بیان کرد. این دروازهبان که با دریافت گل در ۱۰ بازی پیاپی جام جهانی یک رکورد منفی هم ثبت کرد، عملکرد آلمان را به روشنی جمعبندی کرد: «ما نه ابزار لازم را داشتیم و نه ضربه نهایی برای خلق موقعیت.»
کای هاورتز که تنها گل آلمان در این بازی را به ثمر رساند، نیز ناامیدیاش را پنهان نکرد و گفت: «فقط میتوانم عذرخواهی کنم. اگر با تمام احترامی که قائلم، مقابل پاراگوئه حذف میشوی، یعنی یک جای کار ما میلنگد. اگر اینقدر زود و بارها حذف میشوی، پس واقعاً شایستهاش هم نیستی.»
در حالی که بحثها پیرامون آینده ناگلزمان شدت گرفته است، نام یورگن کلوپ بهطور اجتنابناپذیری در هر گفتگویی دوباره مطرح میشود. این سرمربی سابق لیورپول از صحبت درباره خودش به عنوان گزینه احتمالی هدایت تیم ملی طفره رفت، اما دو نکته را مطرح کرد که بازتاب گستردهای در آلمان داشته است.
نخست، انتقادی مستقیم از سبک بازی این تیم: «۵۰۰ هزار راه برای بردن یک مسابقه فوتبال وجود دارد و شما نمیتوانید هیچکدامشان را پیدا کنید.» سپس، تأملی بسیار عمیقتر درباره ساختار فوتبال آلمان: «میتوانیم درباره فدراسیون فوتبال آلمان حرف بزنیم، چیزهایی باید تغییر کند. میتوانیم از زیر ۱۰ سال شروع کنیم و چند سال صبر کنیم تا نتیجهاش را ببینیم.»
چون حذف برابر پاراگوئه نباید یک اتفاق جداگانه تلقی شود. این ادامه یک افول است که بیش از یک دهه ادامه داشته است. از زمانی که ماریو گوتزه در سال ۲۰۱۴ در برزیل چهارمین جام جهانی را برای آلمان به ارمغان آورد، تیم ملی پی در پی دچار ناامیدی شده است. در روسیه ۲۰۱۸، آنها برای نخستین بار در طول ۸۰ سال در مرحله گروهی حذف شدند. در قطر ۲۰۲۲، دقیقاً همان ناکامی را تکرار کردند و حالا در سال ۲۰۲۶ که به نظر میرسید با صعود از مرحله گروهی قدم کوچکی به جلو برداشتهاند، دوباره در نخستین مانع برابر پاراگوئهای فرو ریختند که مقاومت کرد، دوام آورد و در نهایت در ضربات پنالتی پیروز شد.
نگرانکنندهترین مسئله برای آلمان فقط نتیجه نیست، بلکه حس رکود است. برابر پاراگوئه، آنها مالکیت توپ را در انحصار داشتند، حملات زیادی ترتیب دادند و بخش بزرگی از بازی را در نیمه حریف سپری کردند، اما بار همان کمبود تخیل، قاطعیت و شخصیت را نشان دادند که ویژگی مشترک تورنمنتهای بزرگ اخیرشان بوده است.
همانطور که انتظار میرفت، واکنش رسانههای آلمانی نیز پس از ناکامی دیگری برای تیمی که قرار بود به مراحل پایانی چنین رقابتهایی برسد، بسیار تند بوده است. روزنامه بیلد مستقیماً از یک «کابوس جدید» و تیمی که «در شرم فرو رفت» سخن گفت، عباراتی که احساس گسترده سرخوردگی میان هواداران را بازتاب میدهد.
زوددویچه تسایتونگ تحلیلیتر عمل کرد و مسابقه را با جملهای ویرانگر توصیف کرد: «انگار کسی دکمه کاهش سرعت را روی تیمی فشار داده بود که تنها موفق شد کوراسائوی ضعیف را در هم بکوبد.»
از سوی دیگر، کیکر بر از دست رفتن اعتبار بینالمللی مانشافت تمرکز کرد و نوشت: «آلمان هر روز بیشتر و بیشتر از قله فوتبال جهان فاصله میگیرد.»
سه تشخیص متفاوت برای یک نتیجهگیری واحد: آلمان دیگر هیچکس را نمیترساند و بحرانش، به جای آن که موقتی باشد، در آستانه ساختاری شدن است. پس از دوازده سال زندگی با خاطره برزیل ۲۰۱۴، این غول همچنان به دنبال راه خروج میگردد و هر جام جهانی انگار آن را کمی دورتر میبرد.
