نزاع، الفاظ رکیک و درگیری! مسابقهای بیسابقه در جام جهانی
تیم ملی فرانسه برای فراموش کردن تجربه عجیب خود در مقابل پاراگوئه با چالش بزرگی روبروست و بعید است وقایع غیرعادی این بازی از ذهن بازیکنان پاک شود. آنها در ملاقات بعدی خود به مصاف مراکش خواهند رفت. این دیدار مرحله یکچهارم نهایی که قرار است در تاریخ ۹ ژوئیه در شهر بوستون برگزار شود، یادآوری «جشن همسایهها؛ قسمت دوم» است. نخستین رویارویی این دو تیم در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر رقم خورد که با پیروزی ۲-۰ فرانسه به پایان رسید. اما این بار، دو تیم یک بار دیگر مقابل هم قرار میگیرند تا برای ورود به نیمهنهایی به رقابت بپردازند. در بازی با مراکش، فوتبال پس از یک رویاروی سخت و فرسایشی مقابل پاراگوئه، دوباره به مسیر عادی خود بازمیگردد. از پیش نیز پیشبینی میشد که بازی مقابل پاراگوئه به یک نبرد فرسایشی تبدیل شود که در آن بازیکنان پاراگوئه بیشتر قصد آسیب زدن به پای حریف را داشتند تا توپ! و دقیقاً همین اتفاق هم افتاد. اگر قرار بود از این بازی ناامید شویم، تنها به دلیل کیفیت پایین فوتبال بود، چرا که از نظر درگیری و تنش، همه چیز به حد کافی وجود داشت.
دیدار سال ۱۹۹۸ بیشتر شبیه به یک بدشانسی بود، اما بازی سال ۲۰۲۶ بیشتر به تسویهحساب شباهت داشت که تنها یک تیم در آن با عصبانیت و خشونت بازی میکرد. تیم پاراگوئه هر کاری انجام داد، جز فوتبال بازی کردن. ایلگیز تانتاشف، داور ازبکستانی مسابقه، کاملاً کنترل بازی را از دست داده بود و همین امر باعث شد بازیکنان پاراگوئه تقریباً هر روشی را برای اتلاف وقت و انجام فوتبال منفی به کار بگیرند؛ از ضربه با آرنج در نبردهای تن به تن گرفته تا تلف کردن وقت در هر برخورد و حتی دراز کشیدن روی زمین به بهانه گرفتگی عضله در دقیقه ۵۸ که در این سطح از رقابتها واقعاً عجیب بود. نکته عجیبتر این بود که بردلی بارکولا از دقیقه ۱۹ با یک کارت زرد بازی میکرد و دائماً در معرض اخراج قرار داشت. در دقایق پایانی نیز مانو کنه و مایکل اولیسه نیز کارت زرد دریافت کردند.
همه چیز وارونه شده بود؛ درست مانند شرایط ذهنی بازیکنان فرانسه در مواجهه با دفاع فشرده حریف. روش مقابله با چنین تیمهایی مشخص است: افزایش سرعت، نفوذهای مستقیم و شوت از راه دور. فرانسه تنها بخش پایانی این روش را به اجرا گذاشت و بارها از پشت محوطه جریمه شوتزنی کرد؛ در میان آنها تنها مانو کنه عملکرد قابل قبولی داشت. برای اینکه بیش از حد از آنها انتقاد نکنیم، فقط میتوان گفت که آدرین رابیو، بردلی بارکولا و حتی کیلیان امباپه نیز در این زمینه موفقیت چندانی نداشتند. ورود دزیره دوئه همه چیز را دگرگون کرد. چهار مهاجم فرانسه برای مدتی طولانی کاملاً مهار شده بودند، زیرا پاراگوئه ارتباط مایکل اولیسه با سایر بازیکنان خط حمله را قطع کرده بود. اما ورود دزیره دوئه در حدود دقیقه ۶۰، جریان بازی را تغییر داد. این بازیکن که در فضاهای کوچک مهارت بالایی دارد، روحی تازه به خط حمله فرانسه بخشید. وینگر پاریسنژرمن خیلی زود یک پنالتی به دست آورد که به صحنهای عجیب از تلاش بازیکنان پاراگوئه برای برهم زدن تمرکز حریف تبدیل شد.
آنها حدود پنج دقیقه تلاش کردند تا تمرکز ضربهزننده پنالتی را برهم بزنند. ابتدا گمان میکردند عثمان دمبله قرار است پنالتی را بزند؛ همان ترفندی که گاهی در پاریسنژرمن استفاده میشود و توپ را به بازیکنی میدهند که در نهایت ضربه نمیزند. سپس ادعا کردند که توپ دقیقاً روی نقطه پنالتی قرار نگرفته است. داور مسابقه که گویا هنوز از گرمای شدید بازی گیج بود، هیچ واکنشی نشان نداد و نه قوانین را اجرا کرد و نه وظیفهاش را به درستی انجام داد. عملکرد او از سهلانگاری به ناتوانی کامل رسیده بود. با این حال کیلیان امباپه که تجربه چنین شرایطی را کم ندارد، آرامش خود را حفظ کرد و پنالتیای را که پس از خطای روی دزیره دوئه به دست آمده بود، با موفقیت به گل تبدیل کرد. در نهایت، این سیستم کمک داور ویدیویی (VAR) بود که عدالت را برقرار کرد، زیرا آقای تانتاشف در نخستین تجربه حضورش در جام جهانی، خطا را تشخیص نداده بود. تنها میتوان برای او آرزو کرد که مانند پاراگوئه، سفر آرامی به کشورش داشته باشد.
بازیکنان پاراگوئه بارها با خطاهای خشن به دنبال متوقف کردن حریف بودند و با تمارض تلاش میکردند تا یکی از بازیکنان فرانسه را اخراج کنند. در یکی از صحنهها نیز خوان خوزه کاسرس با حرکتی عصبی و شبیه به لگد معروف دیوید بکام، به سمت کیلیان امباپه ضربه زد. با این حال، آمار کارتهای زرد عجیب بود: سه کارت زرد برای فرانسه و تنها یک کارت برای نیمکت پاراگوئه ثبت شد. با وجود همه این اتفاقات، پاراگوئه در نهایت از دور رقابتها حذف شد. جو هارت، دروازهبان پیشین تیم ملی انگلیس و کارشناس بیبیسی، به شدت از رفتار بازیکنان پاراگوئه انتقاد کرد و گفت: «بازیکنان پاراگوئه امشب واقعاً مایه شرمساری بودند. اگر در تیم من بازی میکردند، نیمی از آنها را از زمین بیرون میکشیدم. من هرگز دوست ندارم با چنین روشی برنده شوم.»
او ادامه داد: «هرگز دوست ندارم چنین فوتبالی بازی کنم و داور هم هیچ کمکی به کنترل مسابقه نکرد. حتی کیلیان امباپه، با اینکه میخندید، کاملاً مشخص بود که در درونش احساس دیگری دارد و میخواهد واکنش متفاوتی نشان دهد.» هارت درباره دروازهبان پاراگوئه نیز گفت: «اگر جای خیل بودم، برایم مهم نبود آن بازیکن همتیمی خودم باشد؛ پیراهنش را از تنش درمیآوردم. این شیوهای نیست که من بخواهم فوتبال بازی کنم. واقعاً منزجرکننده بود. خیلی خوشحالم که امباپه آرامش خودش را حفظ کرد، پشت توپ ایستاد و پنالتی را گل کرد. آفرین کیلیان، آفرین!» او درباره ضربه بیدلیل گالارسا به امباپه نیز گفت: «این صحنه به راحتی میتوانست کارت قرمز داشته باشد. نمیگویم حتماً باید اخراج میشد، اما او عمداً از مسیرش خارج شد تا به امباپه ضربه بزند، در حالی که او در حال عبور بود.» توماس هیتسلسپرگر نیز معتقد بود اینکه فرانسه بدون مصدومیت جدی از این مسابقه خارج شد، «یک معجزه» بود و مایکا ریچاردز هم گفت: «دیدن چنین صحنههایی واقعاً شرمآور بود.»
هیتسلسپرگر در ادامه افزود: «در زبان آلمانی کلمات دیگری برای توصیف این اتفاق دارم، اما معادل مناسبی برای آنها به انگلیسی بلد نیستم. احترامم را تقریباً به طور کامل از دست دادهام.» او ادامه داد: «این فقط شرمآور نبود؛ حتی از آن هم بدتر بود. اینکه کیلیان امباپه و کل تیم فرانسه توانستند خونسردیشان را حفظ کنند و بدون مصدومیت از زمین خارج شوند، از نظر من تقریباً یک معجزه است.» او در پایان درباره عملکرد داور مسابقه گفت: «احتمالاً او بدترین داوری بود که در این جام جهانی دیدهام.» شاگردان دیدیه دشان زیر آفتاب سوزان، از بزرگترین تلهای که این جام جهانی تا اینجا برایشان تدارک دیده بود، جان سالم به در بردند، هرچند از نظر روحی و روانی فشار زیادی را تحمل کردند. کیلیان امباپه پس از پیروزی در مورد وضعیت بازی گفت: «اگر به ما بگویند بروید به جهنم»، ما هم به آنها میگوییم «بروید به جهنم.» آنها نمیخواستند فوتبال بازی کنند و ما به آنها نشان دادیم که ما میدانیم چگونه مثل آنها بازی کنیم. ما این کار را، حتی بهتر بلد بودیم.
