سرود جود بلینگام! اشک یک ملت جاری شد
در مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی، بلینگام با همتیمی سابق و دوستش، ارلینگ هالند، روبرو خواهد شد. تیم ملی انگلیس در دیداری پرشور در ورزشگاه آزتکا، مکزیک را با نتیجه ۳-۲ شکست داد و دومین تیم از میان سه میزبان جام جهانی را از رقابتها حذف کرد. این هافبک رئال مادرید با دو گل و یک حرکت تعیینکننده در وقتهای اضافه نیمه اول، نقش محوری در این پیروزی ایفا کرد.
توماس توخل و تیمش، پس از تردیدهای بازی قبلی مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو، پیشرفت قابل توجهی داشتند و با وجود بیش از ۴۶ دقیقه حضور ۱۰ نفره پس از اخراج کوانسا، توانایی خود در تمامکنندگی و پایداری را به نمایش گذاشت. در همین حال، خاویر آگیره و تیم ملی مکزیک نیز با نمایشی تحسینبرانگیز از مسابقات جام جهانی خداحافظی کردند.
آنها از معدود تیمهایی بودند که در مرحله گروهی حتی یک گل هم دریافت نکردند و اکوادور را قاطعانه شکست دادند؛ بخش بزرگی از این موفقیت مدیون درخشش کینیونس بود که مقابل انگلیس نیز گلزنی کرد. مقابل شاگردان توخل، آنها تا آستانه کشاندن بازی به وقتهای اضافه پیش رفتند اما در نهایت ناکام ماندند. وداع آنها پایانی شایسته بود و تمام ورزشگاه آزتکا در تشویق غرق شد.
بلینگام لقب اشرافی را شایسته است.
بسیاری معتقد بودند جام جهانی قطر متعلق به بلینگام است، زیرا او در ۱۹ سالگی تیم ملی انگلیس را رهبری کرد و عملکردش منجر به انتقالش به رئال مادرید شد. در این دوره نیز تاریخ در حال تکرار است. با دو گل مقابل مکزیک، او اکنون با ۵ گل، سومین گلزن برتر تاریخ انگلیس در جام جهانی محسوب میشود و از مایکل اوون و بابی چارلتون (۴ گل) عبور کرده و با جف هرست همامتیاز شده است.
علاوه بر گلهایش مقابل مکزیک، او سه توپربایی داشت، هفت مشارکت دفاعی ثبت کرد و درست قبل از پایان نیمه اول، با قرار گرفتن بین سزار مونتس و توپ، مانع از به ثمر رسیدن گل تساوی توسط مدافع مکزیکی شد. مورینیو برای سیستم ۱-۳-۲-۴ خود به یک هافبک هجومی نیاز دارد که به جلو حرکت کند. او باید جود بلینگام باشد. قطعاً.
هری کین دوباره مقابل مکزیک گلزنی کرد و پنالتی دقیقه ۶۰ را به گل سوم تیمش در این بازی تبدیل نمود. این مهاجم انگلیسی چهاردهمین گل خود در جام جهانی را به ثمر رساند و با رکورد گرد مولر برابر شد. او اکنون یک گل با رونالدو نازاریو و دو گل با میروسلاو کلوزه فاصله دارد. در بازی بعدی، او با نیلاند قدرتمند روبرو خواهد شد. چه دوئلی!
مکزیک نتوانست به مرحله بعدی صعود کند، اما این ملت میتواند به تیم خود افتخار کند. چند ماه پیش، مشارکت این کشور به عنوان میزبان به دلیل موج خشونت که چندین ایالت از جمله جالیسکو را تحت تاثیر قرار داده بود، با تردیدهایی روبرو شده بود. با این حال، مکزیک از هواداران سراسر جهان استقبالی فوقالعاده به عمل آورد و به یک جشن واقعی فوتبال تبدیل شد. علاوه بر این، تیم ملی مکزیک با افتخار زیاد به انگلیس باخت و در طول این تورنمنت تاثیر مثبتی از خود به جای گذاشت. هویت این تیم مرهون خاویر آگیره است، چهرهای برجسته هم در زمین و هم خارج از آن. دلتنگ او خواهیم شد.
توماس توکل با انتخاب ترکیب خود همه را غافلگیر کرد و بسیاری از بازیکنان بزرگ را کنار گذاشت تا بازیکنان مد نظر خود را به کار بگیرد. با این حال، انتخاب او برای دفاع راست بحثبرانگیز شده است، نه تنها به دلیل انتخاب خودش، بلکه به دلیل انتخابهای فدراسیون فوتبال انگلیس. ترنت الکساندر آرنولد در مادرید باقی ماند، ونبیساکا در نهایت برای جمهوری دموکراتیک کنگو بازی کرد و پتانسیل خود را در این جام جهانی به اثبات رساند، اما هیچ دفاع راستی قابل اطمینان وجود ندارد. ریس جیمز پس از بازی مقابل غنا دیگر به میدان نرفت، اسپنس همچنان عملکرد ضعیفی دارد و آخرین گزینه، یعنی کوانسا، در نهایت اخراج شد. هنوز کارهای زیادی باید انجام شود. حریف بعدی نروژ است.
خرید جدید بارسلونا، آنتونی گوردون، در ورزشگاه آزتکا بازی فوقالعادهای ارائه داد. او خورخه سانچز را کلافه کرد و همچنین در پرس حریف و بازگشت به عقب برای دفاع بسیار فعال بود. در دقیقه ۲۵، او با حرکتی که به شوتی مستقیم به سمت دروازهبان ختم شد، یکی از اولین حملات بازی را ترتیب داد و در صحنهای که منجر به گل دوم بلینگام شد، نقش داشت. در نیمه دوم، او پنالتیای را گرفت که منجر به گل سوم انگلیس شد. در بازی مقابل مکزیک، آن ۸۰ میلیون یورو رقم زیادی به نظر نمیرسید.
انگلیسیها در «سرزمین ممنوعه» انتقام میگیرند.
پیش از بازی مقابل مکزیک، آخرین باری که انگلیس در ورزشگاه آزتکا بازی کرد، به ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۶ بازمیگشت؛ روزی که شاهد یکی از اتفاقات تاریخی فوتبال بود، آرژانتین در مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی با عملکرد به یاد ماندنی دیهگو آرماندو مارادونا و گل «دست خدا»، انگلیس را شکست داد. آن اسطوره آرژانتینی گفت: «آن گل را با سر مارادونا اما با دست خدا زدم.» پس از ۴۰ سال، با حضور ۸۰,۸۲۴ تماشاگر، انگلیس به مکانی بازگشت که روزی با اشک آنجا را ترک کرده بود تا صعود خود به مرحله بعد را جشن بگیرد.
