اشکهای کریس، چه ارزشی برای پرتغال داشت؟!
آبولا، پس از بازی با اسپانیا و حذف پرتغال، گزارش داد: فوتبال گاهی با بیرحمی تمام آرزوها را در یک لحظه به خاکستر تبدیل میکند.
در آرلینگتون تگزاس، پرتغال تا لحظات پایانی مسابقه مقابل اسپانیا با تمام توان مقاومت کرد اما سرنوشت برای این تیم پایانی تلخ رقم زد. گل میکل مرینو در اولین دقیقه از وقتهای تلف شده نیمه دوم مانند آب سردی بر پیکره پرتغال ریخت تا این تیم با وجود نمایش تحسینبرانگیز از جام جهانی خداحافظی کند و رویای آمریکایی به پایان برسد.
بازی با رویکردی محتاطانه آغاز شد اما در نیمه دوم به اوج هیجان رسید. دیوگو کاستا با واکنشهای خیرهکننده در برابر شوتهای پدری و لامین یامال بارها دروازه پرتغال را نجات داد. روبرتو مارتینز با تعویضهایی مانند ورود رافائل لیائو و برناردو سیلوا سعی کرد خون تازهای به رگهای تیم تزریق کند و پرتغال حتی تا یک قدمی گلزنی پیش رفت که ضربه برونو فرناندز با بدشانسی به تور بیرونی دروازه برخورد کرد. با این حال دفاع تیمی پرتغال و درخشش روبن دیاز در دفع حملات اسپانیا تا دقایق پایانی پابرجا بود.
همه چیز برای رفتن به وقتهای اضافه فراهم به نظر میرسید. اما در اولین دقیقه از وقتهای تلف شده، فران تورس با فراری هوشمندانه موقعیتی خلق کرد که مرینو با ضربهای بیدرنگ آن را به گل تبدیل کرد. پرتغال در لحظات باقیمانده با تمام وجود حمله کرد و حتی ضربه سر برناردو سیلوا در دقیقه 97 با اختلافی ناچیز از بالای دروازه عبور کرد.
با به صدا درآمدن سوت پایان بازی، کریس رونالدو نتوانست اشکهای خود را کنترل کند. او که میدانست این آخرین حضورش در جام جهانی است، غرق در تأثر بود. این شکست نه فقط باخت در یک مسابقه، بلکه وداع با آرزوی قهرمانی بود.
این لحظات دردناک یادآور شعر معروف پرتغالی است. در آن شب تگزاسی، این پرسش مطرح شد که چه مقدار از این اشکها سهم پرتغال و چه مقدار سهم رونالدو است. درد و تکرین در هم آمیخت تا این وداع تلخ برای همیشه در تاریخ فوتبال حک شود.
