شکست زودهنگام سه کشور主办: سقوط تلخ میزبانان
به گزارش کیک زون، جام جهانی ۲۰۲۶ دیگر هیچ کشور میزبان ندارد. با حذف کانادا، مکزیک و آمریکا در مرحله یکهشتم، نخستین جام جهانی که به میزبانی سه کشور برگزار شد، پیش از مرحله یکچهارم نهایی هر سه میزبان خود را از دست داد. این حذف جمعی از نظر مرحلهای که در آن رخ داده است، بدترین مورد تاریخ نیست چون جامهای جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی و ۲۰۲۲ قطر همچنان ناراحتکنندهترین رکورد را در اختیار دارند: حذف در مرحله گروهی. با این حال، این اتفاق سه کشور میزبان را در زمره آن دسته از میزبانانی قرار میدهد که کوتاهترین حضورها را در تاریخ جامهای جهانی داشتهاند.
بر اساس مرحلهای که در آن حذف شدند، کانادا، مکزیک و آمریکا از نظر بدترین عملکرد میزبانان تنها بالاتر از آفریقای جنوبی و قطر قرار میگیرند. آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۰ نخستین کشور میزبان بود که نتوانست به مرحله حذفی صعود کند. قطر این ناکامی را در سال ۲۰۲۲ تکرار کرد، با حذفی حتی زودتر پس از دو شکست در دو دور نخست. پیش از ۲۰۲۶، نمونههای بعدی آمریکا در ۱۹۹۴ و ژاپن در ۲۰۰۲ بودند که هر دو نیز در مرحله یکهشتم حذف شدند.
تفاوت اینبار در این است که این ناکامی سهگانه بود. کانادا نخستین تیمی بود که حذف شد و مقابل مراکش شکست خورد. مکزیک در ورزشگاه آزتکا برابر انگلیس مغلوب شد و بار دیگر رؤیای بازگشت به مرحله یکچهارم نهایی را به تعویق انداخت که فقط زمانی به آن رسیده که میزبان مسابقات در سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶ بود. آمریکا، آخرین کشور میزبان باقیمانده، نیز در مرحله یکهشتم متوقف شد و به بلژیک باخت. به این ترتیب، جام جهانی آمریکای شمالی به مرحله یکچهارم نهایی میرسد، بی آن که هیچیک از سه کشور میزبان در آن حضور داشته باشند.
حذف این سه تیم همچنین ناکامی تاریخی را ادامه میدهد: از زمان فرانسه، قهرمان میزبان در سال ۱۹۹۸، هیچ کشور میزبانی نتوانسته است جام قهرمانی را بالای سر ببرد. این روند اکنون به هفت جام جهانی پیاپی بدون قهرمانی کشور میزبان رسیده است: ۲۰۰۲، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶. این طولانیترین روند در تاریخ از نظر تعداد دورههاست. رکورد قبلی، پنج جام جهانی بدون قهرمانی میزبان بود، از قهرمانی ایتالیا در ۱۹۳۴ تا قهرمانی انگلیس در ۱۹۶۶.
این ماجرا کمک میکند توضیح دهیم که چگونه امتیاز سنتی میزبانی در جامهای جهانی مدرن وزن خود را از دست داده است. در آغاز تاریخ این تورنمنت، بازی در خانه تقریباً میانبری به سوی افتخار بود: اروگوئه ۱۹۳۰، ایتالیا ۱۹۳۴، انگلیس ۱۹۶۶، آلمان غربی ۱۹۷۴، آرژانتین ۱۹۷۸ و فرانسه ۱۹۹۸ در برابر تماشاگران خود قهرمان شدند. اما در این قرن، بیشترین پیشرفتی که یک کشور میزبان داشته، رسیدن به نیمهنهایی بوده است که کره جنوبی ۲۰۰۲، آلمان ۲۰۰۶ و برزیل ۲۰۱۴ تجربه کردند. در ۲۰۲۶، حتی همین اتفاق هم رخ نداد. ورزشگاهها پر بودند، جشنها در سه کشور برگزار شد، اما درها پیش از یکچهارم نهایی بسته شدند.
۱— قطر — ۲۰۲۲ | حذف در مرحله گروهی
آفریقای جنوبی — ۲۰۱۰ | حذف در مرحله گروهی
۳ — آمریکا — ۱۹۹۴ | حذف در مرحله یکهشتم
ژاپن — ۲۰۰۲ | حذف در مرحله یکهشتم
کانادا — ۲۰۲۶ | حذف در مرحله یکهشتم
مکزیک — ۲۰۲۶ | حذف در مرحله یکهشتم
آمریکا — ۲۰۲۶ | حذف در مرحله یکهشتم
۸ — اسپانیا — ۱۹۸۲ | حذف در مرحله گروهی دوم
۹ — فرانسه — ۱۹۳۸ | حذف در مرحله یکچهارم
سوئیس — ۱۹۵۴ | حذف در مرحله یکچهارم
مکزیک — ۱۹۷۰ | حذف در مرحله یکچهارم
مکزیک — ۱۹۸۶ | حذف در مرحله یکچهارم
روسیه — ۲۰۱۸ | حذف در مرحله یکچهارم
