طارمی: انتقادات مانند آجرهایی هستند که با آن‌ها خانه‌ای برای آینده‌ام می‌سازم

مهدی طارمی، بازیکن تیم ملی فوتبال ایران، در گفت‌وگویی اختصاصی با مجموعه مستند «الجزیره» که پیش از آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ انجام شده بود، درباره مسیر حرفه‌ای خود از زمین‌های فوتبال بوشهر تا بزرگترین رویداد فوتبالی جهان سخن گفته است. این مصاحبه که اخیراً پس از حذف ایران از جام جهانی و همزمان با برگزاری مرحله یک چهارم نهایی مسابقات منتشر شده، به روایت شخصی این ستاره از سال‌های پرفراز و نشیب زندگی و دوران ورزشی‌اش می‌پردازد. طارمی در این گفتگو علاوه بر مرور خاطرات کودکی، دوره سخت خدمت سربازی و تأثیر آن بر پیشرفتش، به نحوه مواجهه با انتقادات نیز اشاره کرده است. در ادامه، گزیده‌ای از صحبت‌های او را می‌خوانید: از پنج سالگی تنها فوتبال را می‌دیدم؛ من در شهری کوچک، اما با مردمی ساده، مهربان و بسیار خوب بزرگ شدم. از زمانی که دنیا را شناختم و در حدود پنج یا شش سالگی متوجه اطرافم شدم، تمام تمرکزم بر روی توپ فوتبال بود. پدرم فوتبالیست بود و برادر بزرگترم نیز فوتبال بازی می‌کرد، بنابراین تنها دغدغه‌ام بازی کردن فوتبال بود. بازی‌های رئال مادرید را دنبال می‌کردم، زیرا در آن زمان رونالدوی برزیلی در این تیم حضور داشت و ستارگان بزرگی در آن بازی می‌کردند. به باور من، رونالدو بهترین بازیکن تاریخ فوتبال است. سال‌های زیادی است که در کشورهای مختلف بازی کرده‌ام و با مردم اروپا در ارتباط بوده‌ام. به نظر من، بسیاری از مردم اروپا به دلیل رسانه‌ها، شناخت دقیقی از ایران ندارند. ایران سرشار از عشق و علاقه است؛ چیزی که با آن عجین شده‌ایم و نمی‌توانیم از آن جدا شویم، همانطور که ایران نیز از ما جدا نیست. ما به یکدیگر پیوسته‌ایم. من همیشه درباره ایران به گونه‌ای صحبت می‌کنم که واقعیت را منعکس کند. ایران کشوری پهناور است که در تمامی مناطق شمالی، جنوبی، شرقی و غربی آن، تنوع و زیبایی فراوانی وجود دارد.

گذراندن دوره سربازی، سخت‌ترین تجربه زندگی من بود. همانند سایر کشورها که خدمت سربازی الزامی است، در ایران نیز این دوره وجود دارد. معتقدم این دوره برای من دشوارترین بخش زندگی‌ام بود، زیرا در سن ۱۹ سالگی به سربازی اعزام شدم و به مدت یک سال و نیم کامل از فوتبال دور بودم.

هر تجربه‌ای در زندگی، چه خوب و چه بد، چه موفقیت و چه شکست، به رشد و پختگی انسان کمک می‌کند. بنابراین، این دوره نیز بخشی از زندگی من است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. به تمام بخش‌های زندگی‌ام افتخار می‌کنم، زیرا برای رسیدن به جایگاه فعلی، سختی‌های زیادی را متحمل شده‌ام. همانند سایر انسان‌هایی که در مسیر زندگی خود با چالش‌هایی روبرو بوده‌اند، طبیعی است که من نیز برای موفقیت نیازمند گذراندن سختی‌ها باشم. نمی‌توانم بگویم این دوره تجربه مثبتی بود، اما قطعاً تجربه منفی نیز نبود. بدون شک، درس‌های فراوانی از آن آموختم. علاقه شدیدی به فوتبال داشتم و ناتوانی در بازی کردن، من را آزار می‌داد. اما در مجموع، هر تجربه‌ای که در زندگی کسب می‌کنم، به پیشرفتم منجر می‌شود. انسان در هر لحظه از زندگی در حال یادگیری است و من نیز در آن دوره نکات مثبت بسیاری آموختم، هرچند ممکن است جنبه‌های منفی نیز داشته باشد. در کل، هر بخش از زندگی‌ام حاوی آموخته‌هایی بوده که برایم ارزشمند است و این سختی‌ها مرا به موقعیت کنونی رسانده است. از کل این مسیر لذت بردم و هیچ چیز آنقدر آزاردهنده نبود که نتوانم تحمل کنم. زندگی همین است و سختی‌های خاص خود را دارد؛ همانطور که شغل بسیاری از افراد با چالش‌های فراوانی همراه است، مسیر شغلی من نیز بدین صورت بود.

یکی از عواملی که به پیشرفت فوتبالی من کمک شایانی کرده است، استفاده از هوش و توانایی تجزیه و تحلیل در طول ۹۰ دقیقه بازی است. حتی در دورانی که فوتبال بازی نمی‌کردم، به تماشای مسابقات علاقه زیادی داشتم و اکنون نیز همچنان آن را دنبال می‌کنم. از این تماشای مداوم، آموخته‌های زیادی کسب می‌کنم. به حرکات بازیکنان هم‌موقعیت خود، توجه ویژه‌ای دارم و هر حرکتی را که انجام می‌دهند، در ذهن خود تجزیه و تحلیل کرده و تصور می‌کنم که چگونه باید آن را اجرا کنم. بدین ترتیب، بیشتر از لحاظ ذهنی خود را آماده می‌کردم تا از لحاظ بدنی. به همین دلیل، پس از یک سال و نیم دوری از فوتبال، مستقیماً به تیم ایرانجوان بوشهر پیوستم و همان سال توانستم آقای گل شوم. همین توانایی تجزیه و تحلیل و استفاده از هوش، به من کمک کرد.

در حرفه ما، انتقادها و سختی‌ها فراوان است، درست مانند سایر مشاغل که چالش‌های خود را دارند. من تلاش می‌کنم تمام این بخش‌ها، اعم از انتقاد، سختی و شیرینی‌ها را مانند آجرهایی در نظر بگیرم. این آجرهایی که به سمت من پرتاب می‌شوند را می‌گیرم و روی هم می‌چینم تا خانه‌ای بنا کنم؛ خانه‌ای که به خانه زندگی من تبدیل خواهد شد. در پایان تمام این سختی‌ها، شیرینی موفقیت وجود دارد و من مسائل را از این منظر می‌بینم. بسیار خوشحالم که عضوی کوچک از تاریخ هفت صعود ایران به جام جهانی هستم و توانسته‌ام اندکی در این دستاورد مهم برای کشورم سهیم باشم. در سراسر جهان، مردم فوتبال را دوست دارند؛ با پیروزی‌های ما شاد می‌شوند و با شکست‌هایمان غمگین می‌گردند. از اینکه عضوی کوچک از این خانواده بزرگ هستم، بسیار مسرورم. وظیفه ما این است که با تمام توان جسمی و آمادگی بدنی خود، شادی را برای مردم به ارمغان بیاوریم. همانطور که پیشتر گفتم، صرف حضور ما در جام جهانی باعث افتخار مردم می‌شود و این امر غرور و سربلندی بیشتری را به ارمغان می‌آورد. تنها خواسته ما همین است.

ما پیام صلح‌طلبی خود را به جهانیان و همچنین فرهنگ غنی‌مان را به نمایش می‌گذاریم. ما فراتر از عرف عمل نمی‌کنیم و همانند سایر کشورها، هویت و فرهنگ خود را به نمایش می‌گذاریم. می‌خواهیم پیام فرهنگ و شیوه رفتار مردم خود را به دنیا نشان دهیم و بگوییم که ما همواره صلح‌طلب بوده‌ایم. قصد داریم این پیام را صرفاً از طریق ورزش منتقل کنیم. همانطور که اشاره کردم، ورزش باید از سیاست جدا باشد، اما ما می‌خواهیم از ورزش برای نشان دادن صلح‌طلبی و حسن نیت خود استفاده کنیم و بگوییم که تصورات نادرستی که دیگران درباره ما دارند، صحت ندارد. سایر تیم‌های جهان نیز باید در مورد احترام و صلح جهانی صحبت کنند و پیام خود را منتقل نمایند. پیام فیفا نیز باید همین باشد، همانطور که تاکنون بوده است؛ سیاست نباید وارد ورزش شود. طبیعتاً، ما می‌توانیم از طریق فوتبال مردم را متحد کنیم. مردم ما همیشه متحد بوده‌اند و خواهند بود؛ در هر کجای دنیا که باشند، متحد هستند. ما می‌توانیم از طریق فوتبال، این اتحاد را تقویت کرده و آن را بیشتر نمایان سازیم. فوتبال و اتفاقات جام جهانی، به تقویت هرچه بیشتر این اتحاد کمک می‌کند.