والیبال در انگلستان: فرصتی پایدار یا موجی گذرا؟

در حالی که ورزش‌هایی مانند فوتبال، راگبی و کریکت بخش عمده‌ای از توجهات ورزشی در انگلستان را به خود اختصاص داده‌اند، والیبال به آرامی و بدون جلب توجه زیاد، مسیر خود را برای تثبیت جایگاهش هموار می‌کند. اگر نام یک پاسور بلندقامت و درخشان را ذکر کنیم که با تیمش عملکرد خیره‌کننده‌ای داشته، معمولاً آنتوان بریزارد، سیمونه جیانلی یا سیمئون نیکولوف به ذهن می‌آیند. اما کمتر کسی به گریفین فیسلر، پاسور ۲۳ ساله آمریکایی تیم لندن جاینتز، می‌اندیشد؛ بازیکنی که همراه با تیمش فصلی فوق‌العاده را پشت سر گذاشت و علاوه بر قهرمانی، عنوان بهترین پاسور لیگ والیبال انگلیس را نیز به نام خود ثبت کرد. در بریتانیا، والیبال همچنان از نظر محبوبیت با رشته‌های ورزشی اصلی فاصله زیادی دارد. فوتبال، راگبی، کریکت و چندین ورزش دیگر، همچنان بیشترین توجه عمومی را به خود جلب می‌کنند. با این وجود، حضور تیم‌های ملی مردان و زنان این کشور در المپیک ۲۰۱۲ لندن، اگرچه به واسطه سهمیه میزبانی بود، نقطه عطفی برای والیبال انگلیس به شمار می‌رفت و باعث شد تا این ورزش بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد. هرچند تیم زنان تنها موفق به کسب یک پیروزی در برابر الجزایر شد و تیم مردان نیز نتوانست حتی یک ست را ببرد، اما همین حضور در بزرگترین رویداد ورزشی جهان، باشگاه‌ها و بازیکنان والیبال بریتانیا را بیشتر در کانون توجه قرار داد. در سطح باشگاهی نیز پیشرفت‌هایی قابل مشاهده است. باشگاه IBB Polonia London بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ در مسابقات اروپایی، از جمله لیگ قهرمانان CEV، شرکت کرد و در سال‌های اخیر، لیگ والیبال انگلیس نیز شاهد روند رو به رشدی بوده است. پخش زنده مسابقات از طریق پلتفرم یوتیوب، جذب بازیکنان مستعد دانشگاهی و تمرکز بر توسعه بلندمدت، از جمله برنامه‌های اصلی مسئولان این رشته ورزشی بوده است. همچنین، تیم‌های پایه انگلیس به طور منظم در مسابقات NEVZA حضور می‌یابند تا فرصت رقابت با تیم‌های قدرتمند اروپایی را پیدا کنند. یکی از مهم‌ترین ستون‌های توسعه والیبال در انگلیس، رقابت‌های دانشگاهی است. تقریباً تمامی دانشگاه‌های بزرگ ورزشی این کشور دارای تیم‌هایی در لیگ‌های دانشگاهی و مسابقات قهرمانی ملی هستند. به عنوان مثال، تیم مردان دانشگاه ناتینگهام علاوه بر قهرمانی در مسابقات دانشگاهی، موفق شد مقام سوم مسابقات قهرمانی ملی را نیز از آن خود کند. دانشگاه نیوکاسل، رقیب دیرینه ناتینگهام، نیز یکی از دو فینالیست سوپرلیگ ملی بود. با این حال، الگوی توسعه والیبال در انگلستان خالی از اشکال نیست. در دو فصل گذشته، باشگاه لندن جاینتز، که وابستگی دانشگاهی ندارد، با تکیه بر بازیکنان باتجربه‌تر و فیزیک بدنی قوی‌تر، عنوان قهرمانی لیگ را به دست آورده و امسال نیز جام حذفی را به افتخارات خود افزود. از منظر فنی، لیگ والیبال انگلیس هنوز جای کار دارد. گرچه سطح مسابقات قابل قبول است، اما اتکای بیش از حد به بازیکنان دانشگاهی گاهی باعث می‌شود که نظم تاکتیکی و کیفیت فیزیکی لازم در برخی بازی‌ها مشهود نباشد. به همین دلیل، برخی از باشگاه‌های انگلیسی به دنبال همکاری نزدیک‌تر با باشگاه‌های فرانسوی هستند تا از تجربه والیبال حرفه‌ای این کشور بهره‌مند شوند. شاید هدف یکی از مربیان باشگاه‌های دسته دوم انگلیس برای حضور در رقابت‌های اروپایی طی یک دهه آینده، در نگاه اول آرمان‌گرایانه به نظر برسد، اما مسیر فعلی نشان می‌دهد که والیبال در انگلیس دیگر یک طرح فراموش‌شده نیست. این رشته ورزشی هنوز تا رسیدن به جایگاه ورزش‌های پرطرفدار کشور فاصله زیادی دارد، اما نشانه‌های رشد و توسعه حاکی از آن است که والیبال بریتانیا گام به گام در حال ساختن آینده‌ای متفاوت برای خود است.