چرا تارتار ترجیح داد از پورعلی، تیکدری و عیدی استفاده کند؟
بخش قابل توجهی از ستارگان نامدار و بازیکنان موفق پرسپولیس در دهه اخیر یا تیم را ترک کردهاند یا در آستانه جدایی قرار دارند. به عبارت دیگر، پرسپولیس به تدریج از بازیکنان ستاره خالی میشود و در مقابل، با جذب بازیکنانی از گلگهر یا سایر نفرات خوب لیگ برتر در یکی دو سال اخیر، چهرهای متفاوت به خود میگیرد. البته بخشی از این جابجاییها در چارچوب پروژه پوستاندازی تیم تعریف میشود. باشگاه پرسپولیس قصد دارد طی سه پنجره نقل و انتقالاتی، میانگین سنی بازیکنان تیم را به تدریج کاهش دهد و به همین منظور، در نقل و انتقالات تابستانی هم بازیکنان رده سنی ۲۶ تا ۳۰ سال و هم بازیکنان زیر ۲۳ سال را جذب کرده است. تاکنون سه بازیکن از تیم گلگهر به پرسپولیس پیوستهاند و احتمالاً یکی دو بازیکن دیگر نیز از این تیم راهی پرسپولیس خواهند شد. این وضعیت باعث شده تا تعدادی از هواداران پرسپولیس نگران آینده تیم باشند یا انتقاد کنند که پرسپولیس جای بازیکنان متوسط نیست و همواره بازیکنان ستاره نقش تعیینکنندهای در این تیم داشتهاند و بیشتر بازیکنان در سطح ملی یا نزدیک به آن بودهاند.
در نگاه کلی، این نگرانیها بیراه نیست، اما باید دو نکته مهم را در نظر گرفت: اول اینکه روند ستارهسازی در فوتبال ایران بسیار کند است، تا جایی که تیم ملی فوتبال ما رکورد پیرترین ترکیب را در جام جهانی به خود اختصاص داد. دوم اینکه با توجه به محدودیتهای مالی و شرایط کشور، هنگامی که امکان جذب بازیکن خارجی وجود نداشته باشد، در بازار داخلی نیز بازیکنی که بتواند در تعریف «ستاره» از نظر بیشتر هواداران پرسپولیس بگنجد، یافت نمیشود.
ممکن است نامهایی چون مجید عیدی، مهدی تیکدری، پوریا شهرآبادی، پوریا پورعلی و پوریا لطیفیفر در نگاه اول با تعریف هواداران از ستاره فاصله داشته باشند، اما واقعیت بازار داخلی همین است و این بازیکنان به عنوان بهترینهای لیگ برتر خودمان و در دسترسترین گزینههای نقل و انتقالاتی محسوب میشوند.
از سوی دیگر، باید این سوال را جدی مطرح کرد که بازیکنان نامآشناتر و آنهایی که در لحظه اعلام خبر نهایی شدن انتقالشان، باعث آسودگی خاطر هواداران میشدند، چقدر در پرسپولیس موفق بودند؟ به عبارت دیگر، در دو فصل گذشته که پرسپولیس ناکام بود، کدام یک از این خریدهای پر سر و صداتر، گرانقیمتتر و ظاهراً ستاره، عملکرد بالایی در تیم داشتند یا چه تأثیری بر پرسپولیس گذاشتند که باید همان مدل خرید بازیکن را ادامه داد یا به دنبال نفراتی با مشخصات مشابه بود؟
در تابستان دو سال قبل (۱۴۰۳)، پرسپولیس بازیکنانی چون ایوب العملود، فرشاد احمدزاده، علی علیپور، یعقوب براجعه، عرفان ملاپور، الکسیس گندوز، عرفان شیروانی، میلاد محمدی، لوکاس ژوائو، سعید مهری و علیرضا هماییفر را به خدمت گرفت و در زمستان همان فصل سردار آزمون را جذب کرد. از کل این ترکیب، تنها علیپور قراردادش را اخیراً تمدید کرده، میلاد محمدی احتمالاً قراردادش را تمدید خواهد کرد و هماییفر که در این دو فصل حتی یک بازی هم انجام نداده، احتمالاً جدا خواهد شد. در تابستان سال گذشته نیز باشگاه پرسپولیس بازیکنانی چون تیام بوفوما، مجتبی فخریان، محمد امین کاظمیان، رضا شکاری، پیام نیازمند، محمد حسین صادقی، مارکو باکیچ، حسین ابرقویی و سرژ اوریه را جذب کرد و در نقل و انتقالات زمستانی نیز ایگور سرگیف و دنیل گرا به خدمت گرفته شدند. در این میان، اوریه که مهمترین نام در این جمع بود، ناکارآمدترین و پرهزینهترین خرید از آب درآمد. فخریان دوباره به صورت قرضی جدا شد و شکاری نیز کنار گذاشته شد. از سوی دیگر، بعید است صادقی را حفظ کنند (کما اینکه در تمرینات غایب است) و تکلیف بوفوما، گرا و باکیچ نیز روشن نیست. همچنین باید تأکید کرد که بیشتر این نفرات در فصل گذشته درخشش چشمگیری نداشتند و شاید تنها بتوان با اغماض به ابرقویی و نیازمند نمره قبولی داد.
