جام جهانی ۲۰۳۰ با ۶۴ تیم: عجیبترین تورنمنت تاریخ فوتبال
در حالی که منتظر تایید یا رد اظهارات رئیس کنفدراسیون فوتبال آمریکای جنوبی از سوی فیفا هستیم، هیچ مانعی برای تصور جام جهانی ۲۰۳۰ با ۶۴ تیم وجود ندارد؛ رقابتی که در آن تقریباً از هر سه تیم ملی حاضر در جهان (۲۱۱ تیم)، یکی جواز حضور خواهد یافت. چنین رویدادی شاید صعود را دشوارتر نکند، اما جذابیت مرحله نهایی را کاهش داده و از ارزش مرحله مقدماتی میکاهد.
این طرح برای اولین بار در مارس ۲۰۲۵ در نشست شورای فیفا توسط یک مقام اروگوئهای مطرح و سپس دوباره توسط دومینگز بازگو شد. او همچنین قصد دارد تمام ۱۰ تیم ملی قاره آمریکای جنوبی، که در حال حاضر ۶۵ درصد سهمیه صعود را در اختیار دارد (شش سهمیه قطعی و یک سهمیه پلیآف)، در این رقابتها حضور یابند.
این جام جهانی از جنبه دیگری نیز غولآسا خواهد بود: میزبانان. علاوه بر اسپانیا، پرتغال و مراکش به عنوان میزبانان مشترک، اروگوئه، آرژانتین و پاراگوئه نیز به مناسبت صدمین سالگرد اولین جام جهانی در سال ۱۹۳۰ که در مونتهویدئو آغاز شد، در میزبانی شریک خواهند بود. قرار است سه مسابقه در سه شهر اروگوئه، آرژانتین و پاراگوئه برگزار شود، اما دومینگز خواهان برگزاری کامل دیدارهای سه گروه در آمریکای جنوبی است.
زمانبندی این رویداد از ۸ ژوئن تا ۲۱ ژوئیه ۲۰۳۰، در مجموع ۴۴ روز تعیین شده است که از جام جهانی ۲۰۲۶ با ۳۹ روز، طولانیتر خواهد بود. تعداد کل بازیها نیز از ۱۰۴ به ۱۲۸ مسابقه افزایش مییابد، اما تعداد بازیهای هر تیم تغییری نخواهد کرد و تیمهای حاضر در فینال هشت بازی انجام خواهند داد. دلیل این امر، تغییر ساختار گروهبندی از ۱۲ گروه فعلی به ۱۶ گروه چهار تیمی است که در آن دو تیم برتر هر گروه به مرحله حذفی یکشانزدهم صعود میکنند.
با این حال، با وجود ۲۴ بازی اضافی، چهار روز بیشتر برای این رویداد اندک به نظر میرسد و تامین استراحت کافی برای تیمهای ملی بسیار دشوار خواهد بود. همچنین، خطر اشباع مخاطبان تلویزیونی نیز نادیده گرفته شده است؛ در جام جهانی ۲۰۲۶ غالباً چهار بازی در روز برگزار میشود که دنبال کردن همه آنها را دشوار میسازد.
افزایش روزهای برگزاری مسابقات، جام جهانی را به هفت هفته میکشاند که دوام آن جای سوال دارد، به خصوص با توجه به اینکه بازیکنان راه یافته به مراحل پایانی حداقل ۲۱ روز استراحت خواهند داشت. تنظیم مجدد آغاز لیگهای داخلی با این برنامه دشوار خواهد بود. لالیگا در حال حاضر نیز با تعویق برخی مسابقات روبروست و تقویم فوتبال همیشه در آستانه فروپاشی است. در دوران همهگیری، به نظر میرسید همه چیز نابود شد و حتی یک هفته بارش برف میتواند برنامهریزی را مختل کند. در این شرایط، با توجه به اینکه حتی دو روز تعطیلی وجود ندارد و جام جهانی ۲۰۳۴ نیز مانند قطر در زمستان برگزار خواهد شد، تنظیم مجدد برنامهها ضروری است.
با بازگشت به موضوع سهمیهها، اگر نسبتهای قارهای جام جهانی ۲۰۲۶ رعایت شود، اروپا با افزایش تیمها از ۴۸ به ۶۴، ۲۰ سهمیه خواهد داشت، آفریقا ۱۳، آسیا ۱۲، آمریکای جنوبی ۹ (از ۱۰ کشور)، آمریکای شمالی ۸ و اقیانوسیه ۲ سهمیه. این توزیع با احتمال اضافه شدن چند مسابقه پلیآف بین قارهای برای تنظیم نهایی درصدها همراه خواهد بود. اما اگر نسبتهای جام جهانی ۳۲ تیمی حفظ شود، اروپا باید ۲۶ سهمیه داشته باشد که بعید به نظر میرسد.
این ماجرا به اینجا ختم نمیشود. جام جهانی ۲۰۲۶ با ۱۶ ورزشگاه برگزار خواهد شد و برای این رویداد به تعداد بیشتری ورزشگاه و ۱۶ مرکز تمرینی اضافی نیاز است. هزینهها نیز افزایش خواهد یافت؛ افزایش ۳۳ درصدی تعداد تیمها، به معنای افزایش ۲۰ درصدی هزینههاست. با توجه به هزینه حدود ۳.۷ میلیارد دلاری این مسابقات، باید دید آیا درآمدها نیز متناسب با هزینهها افزایش خواهند یافت یا خیر، اما افزایش هزینهها قطعی است.
این طرح با مخالفتهایی روبرو شده است، از جمله یوفا و کونکاکاف. ویکتور مونتاگلیانی، رئیس کونکاکاف، نگران است که این پیشنهاد «ممکن است به کل اکوسیستم فوتبال آسیب بزند». اگرچه کسی به افت احتمالی سطح فنی اشاره نکرده است، اما با توجه به حضور تیمهایی مانند تونس، کوراسائو، عراق و قطر در دورههای قبل، این موضوع قابل تامل است. در نهایت، سیاست فوتبال حرف اول را خواهد زد، همانطور که سوتی دومینگز با پیشبینی تغییری که نیازمند تایید شورا بود، نشان داد.
