فوتبال دلافوئنته: ادای احترام به بزرگترین سرمربی جهان!
جام جهانی ۲۰۲۶ بیتردید جایگاه لوئیس دلافوئنته را به عنوان یکی از برترین مربیان جهان، شاید هم برترین، تثبیت نمود. اگر تا پیش از این تردیدی وجود داشت، این مربی با عملی بینقص در جام جهانی آن را برطرف ساخت. مدتی بود که از او به عنوان یک «مدیر تیمی» برجسته یاد میشد که قادر است رختکنی منسجم بسازد و بهترین عملکرد را از بازیکنانش خارج کند.
همه این موارد همچنان پابرجاست، اما این جام جهانی نشان داد که نفوذ او فراتر از این حرفهاست. دلافوئنته تأثیر مستقیمی بر مسابقات داشته، هم از طریق طرح اولیه بازی و هم با تصمیماتی که در حین رقابتها گرفته است. کمپین قهرمانی او با شجاعت همراه بود. اولین تصمیم مهم حتی پیش از بازی افتتاحیه گرفته شد، زمانی که دو بازیکن کلیدی، آلوارو موراتا و دنی کارواخال، را از لیست تیم کنار گذاشت. هر دو نقش مهمی در قهرمانی قبلی اروپا داشتند و خود مربی نیز اذعان کرد که این یکی از تلخترین تصمیمات دوران حرفهای فوتبالش بوده است.
با این حال، او درک میکرد که این تیم به بازیکنان باتجربهتر نیاز دارد و هزینه تصمیمی را که از نظر شخصی اصلاً آسان نبود، پذیرفت. این تورنمنت پر از چنین حرکات جسورانهای بود. در دومین بازی، پس از تساوی مقابل کیپورد، همه را شگفتزده کرد و پدرو پورو را به جای مارکوس یورنته (که به عنوان مدافع راست اصلی به جام جهانی آمده بود) در ترکیب اصلی قرار داد. او همچنین ساختار خط میانی را تغییر داد، گاوی را نیمکتنشین کرد و دنی اولمو را بین خطوط به کار گرفت که بازی هجومی اسپانیا را بهبود بخشید.
سختترین تصمیم پس از بازی مرحله یکهشتم نهایی مقابل پرتغال گرفته شد. پدری، یکی از بزرگترین ستارههای این تیم، در بهترین فرم خود نبود و دلافوئنته درک کرد که او از نظر بدنی نیز در شرایط ایدهآل نیست. از مرحله یکچهارم نهایی به بعد، مقابل بلژیک، تصمیم گرفت به پدری استراحت دهد و تنها در ۲۵ دقیقه پایانی بازیها از او استفاده کند. این قمار پرخطری بود اما بار دیگر نتیجه داد. او در تمام طول این تورنمنت به این رویکرد پایبند ماند، زیرا نتیجهبخش بود.
او همچنین در طول این تورنمنت تعویضهای درستی انجام داد. مقابل پرتغال، گل پیروزی توسط میکل مرینو از روی نیمکت به ثمر رسید. مقابل بلژیک، باز هم میکل مرینو که به عنوان یار تعویضی وارد زمین شده بود، سرنوشت بازی را تغییر داد و در فینال، حرکت منجر به گل از سوی دو بازیکن تعویضی، یعنی نیکو ویلیامز و فران تورس آغاز شد که قهرمانان صحنه پایانی بودند و در نهایت دومین عنوان قهرمانی جام جهانی را برای اسپانیا به ارمغان آوردند.
شاید این بزرگترین دستاورد این مربی باشد: او نه تنها یک تیم منسجم ساخته، بلکه توانسته است هر بازی را به خوبی تحلیل کند و در صورت لزوم رویکرد خود را تنظیم نماید. تصمیمات او تأثیر مستقیمی بر عملکرد تیم داشته و در طول تورنمنت نیز تداوم داشته است.
دلافوئنته تازهوارد نیست. او تمام دوران حرفهای خود را در فدراسیون فوتبال اسپانیا سپری کرده و عملاً در تمامی ردههای پایه قهرمان شده است: قهرمانی زیر ۱۹ سال اروپا، قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا و مدال نقره المپیک. هنگامی که او برای جانشینی لوئیس انریکه انتخاب شد،许多人 انتصاب او را یک راهکار موقت میدانستند. چهار سال بعد، این تصور کاملاً رد شده است.
کارنامه او گویای همه چیز است: یک قهرمانی لیگ ملتهای اروپا، یک فینال دیگر در همین مسابقات، یک قهرمانی اروپا و اکنون یک جام جهانی. مسیری که او را در زمره بزرگترین مربیان تاریخ تیم ملی اسپانیا قرار میدهد. علاوه بر این، او امسال تمام شایستگیهای لازم برای نامزدی جایزه بهترین مربی جهان را دارد. او با لوئیس انریکه رقابت خواهد کرد که بار دیگر با پاریسنژرمن قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده است، اما کسب جام جهانی همچنان بزرگترین دستاورد ممکن برای یک مربی است. و دلافوئنته این کار را انجام داده و نشان داده که هم یک مدیر انسانی عالی است و هم مربیای با شخصیت، بینش تاکتیکی و شهامت لازم برای تصمیمگیری در دشوارترین لحظات.
تمام اینها در کنار تأثیری است که او فراتر از مرزهای اسپانیا داشته است. لوئیس دلافوئنته دنیای فوتبال را با تیمی هجومی و مسلط تحت تأثیر قرار داده است، تیمی که به سبک بازی خود وفادار مانده و حتی در پرتنشترین لحظات نیز آن را تغییر نداده است. در بسیاری از کشورها، او مربی نسبتاً ناشناختهای بود، چرا که دوران حرفهای خود را در باشگاههای بزرگ اروپایی سپری نکرده بود، اما این جام جهانی او را به طور قطع در صحنه بینالمللی مطرح کرد. نام او اکنون در میان مربیان برجسته فوتبال جهان قرار دارد.
زیرا سرمربی تیم ملی اسپانیا یک پیشفرض عمیقاً ریشهدار در فوتبال مدرن را در هم شکسته است: این که تنها مربیانی با تجربه گسترده در سطح باشگاههای تراز اول میتوانند در بالاترین سطح رقابت کنند. دلافوئنته دقیقاً عکس آن را اثبات کرد. او پس از یک عمر پرورش بازیکن و کسب عناوین قهرمانی با فدراسیون، با رویکرد تاکتیکی درخشان، رهبری آرام و توانایی تصمیمگیری شجاعانه در لحظات سرنوشتساز، به قله فوتبال رسیده است. جام جهانی او را به یک معیار بینالمللی و مدعی اصلی عنوان بهترین مربی جهان تبدیل کرده است.
