یک مربی، یک امپراتوری: رمز و راز ترسناکترین تیم جهان
تیم ملی والیبال لهستان با غلبه بر آمریکا در فینال لیگ ملتها، پنجمین سال حضور نیکولا گربیچ در راس کادر فنی خود را با کسب یک جام معتبر دیگر جشن گرفت. برخلاف فراز و نشیبهای گاه و بیگاه در عملکرد فردی بازیکنان، این همبستگی تیمی، روحیه جنگندگی و تلاش جمعی بود که لهستان را بر سکوی قهرمانی نشاند. در همین راستا، توماش فورنال به عنوان ارزشمندترین بازیکن این دیدار معرفی شد. در طول پنج سال همکاری لهستان با گربیچ، این تیم موفق به دستیابی به ۹ مدال شده است که سه عنوان قهرمانی لیگ ملتها در سالهای ۲۰۲۳، ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ از برجستهترین دستاوردهای او به شمار میروند. علاوه بر این، مدال نقره المپیک، دو مدال نقره قهرمانی جهان و اروپا، و همچنین یک مدال برنز قهرمانی جهان، کارنامهای چشمگیر برای سرمربی صربستانی رقم زده است؛ کارنامهای که اکنون انتظارات را برای قهرمانی در رقابتهای پیش روی اروپا افزایش داده است. این پیروزی برابر آمریکا شاید زیباترین مسابقه والیبال نبود، اما زمانی که صحبت از فینال و رقابت بر سر کسب عنوان قهرمانی باشد، زیبایی بازی در اولویتهای بعدی قرار میگیرد. همانطور که بسیاری اذعان دارند، ژاپن در این دوره از لیگ ملتها زیباترین سبک بازی را به نمایش گذاشت، اما در نهایت موفق به کسب جام نشد و به مقام چهارم بسنده کرد. ژاپن در مرحله گروهی لیگ ملتها با ثبت ۱۲ پیروزی در ۱۲ بازی، تاریخسازی کرد و به نخستین تیمی بدل شد که چنین رکوردی را به نام خود ثبت میکند. این تیم در مرحله نیمهنهایی مغلوب آمریکا شد و در دیدار ردهبندی نیز در برابر اسلوونی شکست خورد تا با وجود ارائه بازیهای تماشایی، از کسب مدال باز بماند. اما وضعیت لهستان متفاوت بود. شاگردان گربیچ در طول این رقابتها ثبات لازم را نداشتند و بازیکنان در مقاطعی افت محسوسی را تجربه کردند. توماش فورنال، که در بازی مقابل اوکراین نمایش ضعیفی داشت، در نهایت عنوان ارزشمندترین بازیکن فینال را از آن خود کرد. ویلفردو لئون، که در دیدار برابر اسلوونی درخشیده بود، در فینال جای خود را به کامیل سمنیئوک داد و سپس دوباره وارد میدان شد؛ اما این بار نه در پست تخصصی خود، بلکه به عنوان پشتخطزن به جای بارتلومی بولاژ که پس از یک عملکرد فوقالعاده، در مقطعی دچار افت شده بود. هنگامی که یک تیم در فینال به پیروزی میرسد، دیگر فرصتی برای ارزیابیهای دقیق و موشکافانه باقی نمیماند. شاید بتوان در مورد جزئیات تاکتیکی صحبت کرد، اما مهمتر از همه، جمله کامیل سمنیوک پس از قهرمانی بود که شعار معروف «لهستان بالاست» را تداعی کرد؛ شعاری که اکنون به خوبی قدرت جنگجویان واقعی والیبال این کشور را بازتاب میدهد. این قهرمانی در مقابل آمریکا طعم ویژهای داشت، زیرا لهستان آن را به سادگی به دست نیاورد و مجبور بود برای هر امتیاز بجنگد. بازیکنان این تیم در لحظات دشوار کنار یکدیگر ماندند و نشان دادند که نیروی اصلی آنها نه فقط در حضور ستارگان بزرگ، بلکه در شخصیت تیمی و توانایی مبارزه تا آخرین نفس نهفته است. از آغاز همکاری نیکولا گربیچ با تیم ملی لهستان، این تیم در تمامی رویدادهای مهم به مراحل پایانی راه یافته و از هر مسابقه بزرگی با یک مدال بازگشته است. این نهمین مدال در پنج سال حضور این مربی بر روی نیمکت لهستان محسوب میشود؛ مسیری که با برنز لیگ ملتها و نقره جهان در سال ۲۰۲۲ آغاز شد، با طلای لیگ ملتها و اروپا در ۲۰۲۳ ادامه یافت، در ۲۰۲۴ با برنز لیگ ملتها و نقره المپیک همراه بود و در سال ۲۰۲۵ نیز با طلای لیگ ملتها و برنز جهان پیگیری شد. اکنون لهستان در سال ۲۰۲۶ با دفاع از عنوان قهرمانی لیگ ملتها، آغاز طلایی داشته و هدف بعدی چیزی جز قهرمانی اروپا نیست؛ چرا که این تیم امروزه در جایگاهی قرار گرفته که حتی مدال نقره المپیک و برنز جهان نیز گاهی با حسرت هواداران و کارشناسان همراه میشود.
