رضایت بازیکن سابق تیم ملی فوتبال ایران از زندگی و کار در کابل
به نقل از رسانه ورزشی، کوروش برمک چهره‌ای آشنا برای دوستداران فوتبال ایران در دهه ۷۰ است. این بازیکن سابق پرسپولیس که در فصل ۱۳۷۷-۱۳۷۷ با تراکتور به عنوان آقای گل فوتبال ایران دست یافت و پیراهن تیم پرسپولیس را نیز پوشید، پس از سال‌ها مربیگری در تیم‌های مختلف، تجربه نو و منحصر به فرد کار در افغانستان را برای ادامه مسیر حرفه‌ای مربیگری برگزیده است. او که سابقه سرمربیگری و مربیگری در تیم‌هایی مانند ذوب‌آهن، سایپا، خوشه طلایی ساوه، پالایش نفت بندرعباس، شهرداری ماهشهر و... را در لیگ برتر و لیگ یک دارد، در گفتگویی درباره حضورش در فوتبال افغانستان و شرایط این کشور اظهار داشت: * شنیده‌ایم در فوتبال افغانستان به فعالیت مشغول شده‌اید. بله، من در حال حاضر تقریباً ۲۰ روز است که در کابل حضور دارم و به عنوان سرمربی تیم ملی زیر ۲۰ سال افغانستان فعالیت می‌کنم. مسابقات مقدماتی ما در ۳۰ آگوست در بحرین آغاز می‌شود که در گروه تیم‌های بحرین، اردن و تاجیکستان قرار داریم. تیم‌های مستقیم به مسابقات قهرمانی آسیا در چین صعود خواهند کرد و ۷ تیم برتر از بین تیم‌های دوم نیز می‌توانند صود کنند. * چه شد که این مسئولیت را پذیرفتید؟ باید بگویم جزو اولین نفراتی هستم که خارج از ایران در تیم‌های ملی فعالیت می‌کنم. البته مربیان ایرانی پیش از این در فوتسال ملی کار کرده‌اند اما در فوتبال و حتی رده‌های پایه کسی این تجربه را نداشته. فدراسیون فوتبال افغانستان حدود دو ماه بررسی انجام داد و به نام من رسیدند. مذاکرات تلفنی صورت گرفت و سپس در تهران جلساتی داشتیم و در نهایت به توافق رسیدیم تا برای مسابقات آسیایی تیم را آماده کنم. پس از پایان این مسابقات، تیم زیر ۱۴ سال افغانستان را برای مسابقات آذربایجان نیز آماده خواهم کرد. * یعنی به طور همزمان هدایت هر دو تیم را بر عهده خواهید داشت؟ پس از پایان مسابقات تیم زیر ۲۰ سال، کار با تیم زیر ۱۴ سال را آغاز می‌کنم. در حال حاضر تست‌گیری در حال انجام است و همکارانم کمک می‌کنند و از ۹۰ تا ۱۰۰ بازیکن را آزمایش می‌کنیم و قرار است به ۵۰ نفر کاهش دهیم و برنامه را در یک ماه تکمیل کنیم. * فکر نمی‌کنید پذیرفتن چنین مسئولیتی در فوتبال افغانستان ریسک به شمار می‌رود؟ پذیرفته است که کار در کشورهای در حال توسعه یک ریسک شغلی دارد اما من این چالش را دوست دارم. پس از جام جهانی که با تیم جوانان بودیم و بازگشتیم، چند اپلیکیشن برای مطالعه ارسال کردم که یکی دو مورد آنها تایید شد اما به دلیل کرونا کارها متوقف شد. من این چالش را دوست دارم. با ابراهیم صادقی نیز مشورت کردم، ایشان گفتند دوست دارند در سایپا با هم همکاری داشته باشیم اما اگر می‌خواهی بروی، باید این ریسک را بپذیری. من کار در تیم‌های ملی را بیشتر دوست دارم و چند سال منتظر این چالش بودم. حالا قسمت نبود که در کشور خودمان باشد. درست است فوتبال افغانستان در حال توسعه است اما پتانسیل بالایی دارد. با صحبت‌هایی که داشته‌ایم یک برنامه ۳ تا ۵ ساله خواهیم داشت و پس از پایان مسابقات امیدوارم مورد اعتماد قرار گیرم.
* حضور در کابل با توجه به محدودیت‌های امکانات برای اقامت یا تمرین و مسابقه، مشکل‌ساز نیست؟ خدا را شکر در یک هتل درجه یک اقامت دارم که جزو هتل‌های خوب کابل محسوب می‌شود و سطح آن با هتل‌های درجه یک تهران برابری می‌کند. درست است مقداری محدودیت وجود دارد اما محل سکونت من بسیار مناسب است. از نظر امکانات تمرینی نیز اینجا چمن طبیعی نداریم اما فدراسیون فوتبال افغانستان از ساعت ۸ صبح مینی‌کمپ‌هایی برگزار می‌کند. مشکل اصلی ما روادید است. در حال حاضر می‌خواستیم برای تورنمنتی به عمان برویم اما ویزا ندادند در حالی که اردن برای سومین بار به اردو رفته و بازی‌های تدارکاتی خوبی با ازبکستان و عربستان داشته. حتی تیم ایران نیز سومین اردوی خود را در تایلند برگزار کرده است. ما چنین مشکلاتی داریم و در مورد صدور روادید برای بازیکنان با چالش مواجه هستیم. در واقع مشکلات مربوط به خارج از افغانستان است و برای رجیستر کردن بازیکنان مشکل داریم.
* برخورد مردم و اهالی فوتبال در افغانستان با شما به عنوان یک مربی ایرانی چگونه بوده؟ شما می‌دانید که ورود به فوتبال هر کشور تبعات خاص خود را دارد. در اینجا اخبار فدراسیون فوتبال را از طریق فیسبوک دنبال می‌کنند اما تمرکز بیشتر مردم بر فوتسال است زیرا در سطح جهانی معروف شده و در دهه اخیر بیشترین جهش را داشته. در چنین شرایطی تغییر تمرکز مردم به سمت فوتبال کار دشواری است اما جالب است که برای بازی‌های ملی حتی در رده‌های پایه نیز ۴-۵ هزار تماشاگر به ورزشگاه‌ها می‌آیند. ما کار دشواری داریم اما خدا را شکر ۵ بازی دوستانه با بهترین تیم‌های کابل انجام دادیم و پیروزی‌های پرگلی به دست آوردیم و همین باعث شد جو عمومی نسبت به ما بهبود یابد. اگر خدا کمک کند و در مسابقات بحرین موفق به صعود شویم، این یک دستاورد برای فوتبال افغانستان خواهد بود و شاید حکم صعود به جام جهانی را در ایران داشته باشد. البته واقعاً کار سخت، پیچیده و بزرگی است. فدراسیون فوتبال افغانستان نیز طی یک برنامه یک تا سه ساله برنامه‌ریزی کرده اما خودم علاقه دارم زودتر به نتیجه برسم و کارهای بزرگتری انجام دهم. در اینجا وزارت ورزش وجود ندارد و سازمان تربیت بدنی پس از پیروزی‌های تیم بزرگسالان نظر مساعد و توجه ویژه‌ای به ما دارند. * امکانات و شرایط قرارداد و پرداخت‌ها به چه شکل است و آیا از این بابت مشکلی نداشته‌اید؟ شهر کابل چندین ایالت دارد و زمین اصلی متعلق به فدراسیون فوتبال است که شامل خوابگاه، رستوران و ۶ زمین مینی فوتبال است. اینجا به دلیل مشکلات آب و برق بیشتر زمین‌ها چمن مصنوعی هستند. اخیراً یک زمین حرفه‌ای در قندهار مورد استفاده قرار گرفته و در هرات نیز قرار است زمین دیگری افتتاح شود. با سرمایه‌گذاری انجام شده می‌خواهیم حرکتی به فوتبال افغانستان بدهیم. در اینجا منابع مالی از سوی فیفا تامین می‌شود و پیشرفت خوبی داشته است. فیفا پول را به فدراسیون نمی‌دهد و به گروه پیمانکاری که مسئول تحویل ورزشگاه‌هاست پرداخت می‌کند. نوع قرارداد ما نیز به گونه‌ای است که با فیفا قرارداد داریم و از طریق فیffa حقوق می‌گیریم. کار، کار پیچیده و طاقت‌فرسایی است اما این چالش را انتخاب کردم و امیدوارم نزد مردم افغانستان و مردم خودمان که سفیر فوتبال من در این کشور هستند شرمنده نباشم و با اینکه مانور رسانه‌ای چندانی نداشتم موفق شوم.
