پپ به ستاره سیتی درس تلخی آموخت!
به نقل از کیک زون، به ترکیب اصلی منچسترسیتی راه یافتن بدون شک یکی از مشقتبارترین چالشها در دنیای فوتبال است و چیزی فراتر از تواناییهای فنی ذاتی را میطلبد. عبور از یک استعداد تیمهای پایه به یک ستاره تثبیتشده در سطح بزرگسالان، نیازمند انضباط تاکتیکی استثنایی، قدرت ذهنی بینظیر و آمادگی برای سازگاری با سختگیرانهترین استانداردهای مربیگری در فوتبال معاصر است.
برای اورایلی، این مسیر فصل گذشته با یک فاستثنایی و درخشان به اوج رسید، دورهای از عملکرد برتر که جایزه ارزشمندترین بازیکن جوان سال اتحادیه فوتبالیستهای حرفهای انگلیس را برای او به همراه آورد و این مدافع ۲۱ ساله جایگاه خود را بهعنوان یکی از هیجانانگیزترین مدافعان جوان اروپا تثبیت کرد. با این حال، راه او برای تبدیل شدن به یک ستاره زیر نظر گواردیولا بدون مانع نبود و او برای رساندن بازی خود به سطحی نخبه، نیاز داشت با یک واقعیت تلخ روبرو شود.
پیشرفت مستمر، لازمه کنار آمدن با خواستههای یک رختکن سطح بالا است و اورایلی که در گفتگوی اختصاصی با آدبایو آکینفنوا در پادکست Beast Mode On صحبت میکرد، بازخورد صریحی را فاش کرد که در نهایت بازی او را متحول کرد. این بازیکن جوان با وجود برخورداری از کیفیت فنی مورد انتظار از یک محصول آکادمی سیتی، اعتراف کرد که باید میزان تلاش و دوندگی خود را به شکل چشمگیری تغییر میداد.
این ملیپوش انگلیسی توضیح داد که سرمربی سابق کاتالانش دقیقاً به او گفته بود چه چیزی در بخش دفاعی بازیاش کم است. او گفت: «وقتی برای اولین بار به تیم اصلی آمدم، او گفت: با توپ هیچ مشکلی نداری، اما بدون توپ باید تهاجمیتر باشی. گرسنهتر باشی. انگیزه بیشتری داشته باشی. و این چیزی بود که من یاد گرفتم و همین به من کمک کرد تا به جایگاهی که فصل گذشته داشتم برسم و اعتمادی را که او به من داشت به دست بیاورم. فکر میکنم این بزرگترین درسی بود که او به من داد.»
مسیر تبدیل شدن به یکی از مهرههای ثابت ترکیب فعلی منچسترسیتی تحت هدایت انزو مارسکا، مدتها پیش از مداخلات تاکتیکی گواردیولا آغاز شده بود. رسیدن به بالاترین سطح لیگ برتر به میزان تعهدی نیاز دارد که اغلب باعث میشود استعدادهای جوان از همسنوسالان خود فاصله بگیرند. اورایلی درباره هزینه شخصی دوران آموزش فوتبالش صحبت کرد و پذیرفت که سالهای نوجوانی او تفاوت زیادی با دوستانش داشت. این مدافع توضیح داد که محدودیتهای زمانی برای بیرون ماندن و برنامههای بیوقفه تمرینی، الزاماتی غیرقابل مذاکره برای موفقیت بودند.
او افزود: «در دوران مدرسه، وقتی جوانتر بودی، ۱۴، ۱۵ ساله یا حتی کمی کوچکتر از آن. دوستانت به مهمانی میرفتند، تا دیروقت بیرون میماندند و تو مجبور بودی نروی و بگویی: نمیتوانم بیایم، تمرین دارم. این یکی از فداکاریها بود، این که متفاوت از بقیه بزرگ شوی. در تمام زندگی و دوران حرفهای فوتبالم همه چیزم را وقف فوتبال کردهام. مثل یک بچه معمولی بزرگ نمیشوی.»
