ترس از چهره رئال مادرید!

به نقل از کیک زون، اینتر در تقریباً تمام جنبه‌ها برتر بود؛ توپ بیشتری در اختیار داشت، پاس‌های بیشتری ارائه داد، موقعیت‌های بیشتری ایجاد کرد و برای مدت طولانی ریتم بازی را در دست گرفت. و البته که رئال در مجموع شانس‌های گل واضح‌تری داشت که به دلیل بی‌دقتی از دست رفتند.

با این حال اینتری‌ها تقریباً تمام آمارها را به خود اختصاص دادند. همه چیز به جز تنها چیزی که واقعاً اهمیت دارد یعنی گل‌ها. و در آن‌جا رئال مادرید بار دیگر به همان توانایی تقریباً غیرقابل توصیف خود برای بقا در زمانی که اوضاع شب بسیار بد به نظر می‌رسد چنگ زد. تخصص خانه در لیگ قهرمانان.

براهیم، کورتوا و امباپه استثناهای رئال مادرید و همچنین بهترین خبر بازی برای تیم مادریدی بودند. بازیکن اهل مالاگا پرانرژی و جسور بود. تیبو نجات‌دهنده بود. و کیلیان کشنده. اما همین. بقیه بازیکنان سوالات زیادی برای یک شب لیگ قهرمانان باقی گذاشتند که با پیروزی به پایان رسید اما بدون جشن کامل بود.

و در میان آن سوالات دوباره وینیسیوس ظاهر می‌شود. زمزمه‌هایی درباره این بازیکن برزیلی وجود دارد و برنابئو وقتی چیزی را دوست ندارد دیگر آن را پنهان نمی‌کند.

زمزمه‌هایی درباره وینیسیوس در برنابئو وجود دارد. این بازیکن 25 ساله برزیلی همچنان بهترین نسخه خود را پیدا نکرده است و صبر هواداران مادریدی دارد تمام می‌شود. سوت‌های دسته‌جمعی وجود نداشت اما هر بار که توپ را از دست داد صداهای مخالف شنیده شد و تعداد آن‌ها کم نبود. در زمین نیز صدای سوت شنیده شد.

در نیمه نخست او موفق شد با جنگیدن برای یک توپ در کنار خط طولی تشویق سکوها را جلب کند اما آن حرکت ایزوله برای پوشاندن یک بازی خاکستری دیگر کافی نبود. وینی همچنان از بهترین نسخه خود فاصله دارد و هر از دست دادن توپ شروع به ایجاد زمزمه در سکوهایی می‌کند که انتظار بسیار بیشتری از او دارند.

اینتر به‌ویژه در نیمه نخست یک ماشین تولید فوتبال بود اما اشتباهات فردی آن‌ها را محکوم کرد. دو از دست دادن توپ که منجر به دو گل رئال مادرید شد که در تمام جنبه‌های بازی تحت فشار بود. مالکیت توپ برای اینتر بود که ۶۳ درصد زمان توپ را داشت (۷۰ درصد در استراحت بین دو نیمه). ۵۷۷ پاس از تیم ایتالیایی در برابر ۳۰۵ پاس رئال مادرید.

کرنر‌های بیشتر نیز برای اینتر؛ ۱۰ به ۳. تیم اینتریست همچنین دوئل‌های بیشتری را برد و توپ‌های بیشتری را ربود. اما چیزی که حساب می‌شود گل‌هاست و رئال مادرید دو گل در نیمه نخست زد و اینتر تنها یک گل در نیمه دوم. البته برنابئو متوجه شد که چه خبر بود.

کورتوا شش سیو گل در برابر اینتر انجام داد و هرگونه گزینه کامبک تیم ایتالیایی را خنثی کرد. این بازیکن بلژیکی واکنش‌هایی از هر رنگ به ثبت رساند و یک شب دیگر تایید کرد که بهترین دروازه‌بان جهان است.

یک خبر خوب نیمه‌کاره زیرا اینتر در موقعیت‌های زیادی ساختار دفاعی تیم سفیدپوش را برهنه کرد. کورتوا که در گل اینتر کاری از دستش برنمی‌آمد از یک شب کابوس‌وار جلوگیری کرد.

رئال مادرید هیچ برنامه‌ای برای بازی ارائه نمی‌دهد. اما کورتوا و امباپه را دارد و این موضوع در فوتبال امروز می‌تواند کافی باشد. برابر اینتر بار دیگر این مسئله به اثبات رسید. تیم ایتالیایی دقایق ابتدایی را در اختیار داشت، توپ را حفظ کرد و سه موقعیت بسیار واضح برای پیش افتادن داشت. هر سه موقعیت با کورتوا مواجه شدند. زمانی که رئال مادرید بازی نمی‌کند، این دروازه‌بان بلژیکی ظاهر می‌شود تا مانع از دست رفتن بازی شود.

و زمانی که به نظر می‌رسید اینتر کنترل کار را در دست دارد، دو هدیه دفاعی غیرقابل باور از راه رسید. دو اشتباه که یک تیم لیگ قهرمانان نباید مرتکب شود. رئال مادرید از آن‌ها استفاده کرد و در عرض چند دقیقه، از حالت زنده ماندن به برتری در تابلوی نتائج رسید.

این رئال مادرید مورینیو است. آن‌ها از بازی زیبا و نمایش صرف‌نظر می‌کنند زیرا تنها چیزی که برایشان اهمیت دارد بردن است. توپ را به حریف واگذار می‌کنند، منتظر اشتباهش می‌مانند و به استعداد امباپه و بقیه بازیکنان اعتماد می‌کنند تا باقی کار را انجام دهند. فلسفه‌ای که یادآور مورینیو سال‌های گذشته است: بردن پیش از خوب بازی کردن.

در طرف دیگر بارسلونای هانسی فلیک قرار دارد. بارسلونا به توپ نیاز دارد. می‌خواهد مسلط باشد تا بازی را بسازد، خلق کند و کنترل نماید. رئال مادرید فوتبال را بسیار کاربردی‌تر می‌فهمد: اگر کورتوا را درون چارچوب و امباپه را در خط جلو داشته باشید، داشتن توپ ضروری نیست.

و این همان مشکل برای همه رقبای رئال است. شما می‌توانید بهتر از آن‌ها بازی کنید. می‌توانید بر آن‌ها مسلط شوید. می‌توانید موقعیت‌های بیشتری خلق کنید. اما نمی‌توانید هیچ هدیه‌ای به آن‌ها بدهید. زیرا کورتوا موقعیت‌ها را به ناامیدی تبدیل می‌کند و مهاجمان سفیدپوش فضاها را به گل تبدیل می‌کنند.

در نهایت آن‌ها دو بر یک و با تحمل فشار پیروز شدند. مطمئناً فلورنتینو پرز و مورینیو با خوشحالی به خانه رفتند و قطعاً پیش از آن یکدیگر را در آغوش کشیدند ولی برنابئو نگران بود و این تردید بی‌دلیل نیست.