آقای مورینیو، بارسا از دست شما گریخت! هالا هِی بدو به جلو
کیک زون گزارش داد: سردبیر آ اس پس از باخت پرحاشیه رئال مادرید در مقابل اتلتیکو در دربی پایتخت اسپانیا، در یادداشتی به بررسی وضعیت فعلی تیم مورینیو پرداخته است.
تیم رئال مادرید هنوز شیوه بازی خود را مشخص نکرده، اما رابطهاش با قضاوت داوران حتی مبهمتر و پیچیدهتر است. این واقعیتی است که ژوزه مورینیو به عنوان سخنگوی اصلی و نفر اول باشگاه در نشست خبری به آن اذعان کرد و مدیران برنابئو نیز سالهاست این موضوع را نادیده میگیرند. این دو بحران در سالهای اخیر در مادرید به موازات هم پیش رفتهاند و در دربی متروپولیتانو در یک نقطه تلاقی کردند؛ تقاطعی شوم که نتیجهاش یک شکست تلخ و افزایش فاصله شش امتیازی با بارسلونای صدرنشین بود.
دو صحنه جنجالی که سرنوشت نبرد پایتخت را تغییر داد، با هیچ منطقی قابل پذیرش نیست؛ حتی اگر کمیته داوران با توجیه اشتباه در تشخیص هویت مدعی شود خطای کریستین رومرو روی جود بلینگام فقط مستحق کارت زرد بوده است، باز هم این ادعا با استانداردهای پیاده شده در صحنههای مشابه فوتبال اسپانیا فاصله زیادی دارد.
چند دقیقه بعد فاجعه تکل لی کانگاین روی فدریکو والورده رخ داد. مچ پای هافبک اروگوئهای به شکلی خطرناک خم شد، اما ستاره رئال مادرید با سادگی و بیگناهی کامل رفتار کرد. او به جای اینکه مانند نود درصد فوتبالیستهای امروزی روی زمین غلت بزند تا توجه داور و اتاق ویایآر را جلب کند، بلافاصله بلند شد و به سمت حریف رفت؛ رویکردی جوانمردانه که متاسفانه در این فوتبال نتیجه معکوس داد و خطای واضح بازیکن حریف حتی یک اخطار سهم هم نداشت.
دیدن چنین صحنههایی مدیران رئال مادرید را به این باور میرساند که پشت پرده این تصمیمات، مسائلی فراتر از خطاهای سهوی انسانی وجود دارد.
اما روی دیگر سکه به خود فوتبال و مستطیل سبز برمیگردد. ادعا میشود همه چیز تحت تاثیر سوتهای اورتیز آریاس بوده، اما حقیقت این است که رئال مادرید در هیچ مقطعی از بازی حس یک تیم مسلط و حاکم بر میدان را منتقل نکرد.
از دقیقه اول، ضرباهنگ، خشونت و تعصب در انحصار روخیبلانکو بود؛ تیمی که خیلی زود خود را در زمین هم تیم بهتر و هم تیمی با یک بازیکن بیشتر دید. و از آن لحظه به بعد مسیر برایش کاملا هموار شد.
لالیگا پس از وقفهای طولانی بازمیگردد و باید دید شرایط ستارهها پس از بازگشت چگونه خواهد بود، اما رئال مادرید اکنون ناگزیر است وارد ماراتنی تعقیبی شود. ماراتونی در تعقیب بارسلونای تیزچنگ که در برنامهریزیهای ابتدای فصل رئال جایی نداشت.
دربی مادرید و نمایشهای قبلی تیم مورینیو ثابت کردند که این تیم فرسنگها با آن ماشین خردکننده و هولناکی که انتظار میرفت فاصله دارد.
فتح جامی که رقابت بر سر آن به مرز صد امتیاز خواهد رسید، دگرگونی بنیادینی در روند فنی لوس بلانکوس میطلبد؛ تیمی که از چهار بازی خارج از خانه، دو بار شکست خورده و دو برد دیگرش را در واپسین ثانیهها کسب کرده، توشه بسیار ناچیزی برای ادعای قهرمانی دارد.
ناآمادگی برخی ستارههای نامدار رئال اظهر من الشمس است و مورینیو کوهی از کارهای ناتمام روی میزش دارد. شاید این فیفادی فرصتی طلایی باشد تا بازیکنان بالاخره حواشی جام جهانی را فراموش کرده و روی لوگوی حک شده بر پیراهن باشگاه متمرکز شوند.
در نقطه مقابل، دیهگو سیمئونه این وقفه را لعنت میکند، چرا که شاگردانش پس از شروعی لرزان، تازه راه درست را پیدا کرده بودند و در مسیر اوج قرار داشتند که تعطیلی از راه رسید.
