رونالدوی پرتغالی در آستانه هزارمین گل دروازهبانان را به لرزه درمیآورد
به گزارش کیک زون، عصر امروز یک فضاپیمای پرتغالی در خاک این کشور فرود آمد و از آن شخصیتی خارج شد که بخش عمدهای از تاریخ فوتبال پرتغال را با پایانهای خود رقم زده است. کریستیانو رونالدو، در آستازه ۴۱ سالگی، بار دیگر به سرزمین مادری بازگشته تا به اردوی تیم ملی پرتغال بپیوندد؛ تیمی که تصورش بدون حضورش تقریباً غیرممکن است و اکنون با سرپرستی ژرژ ژسوس، فصلی نو را آغاز کرده است.
رونالدو دیگر آن جوان پرشور نیست که در سال ۲۰۰۳ با موهایی بلند و چهرهای کودکانه در مقابل یونان اشکهایش را بر چهره جاری کرد. دیگر آن بازیکن لاغر و چابک نیست که در منچستریونایتد با حرکات نمایشی و دریبلهای سریع، خود را به فوتبال جهان معرفی کرد. او امروز ستاری است که ۱۴۶ گل برای پرتغال به ثمر رسانده، رکورددار گلزنی در تاریخ فوتبال ملی مردان جهان است و در مجموع دوران حرفهایاش به ۹۷۹ گل رسمی دست یافته است.
اما حتی برای بازیکنی با چنین سوابق درخشانی، هنوز یک عدد باقی مانده که تمام تمرکزها را به خود جلب کرده است: هزار.
* تنها ۲۱ گل تا رسیدن به عددی تاریخی
کریستینو تا این لحظه ۹۷۹ گل رسمی در کارنامه دارد و برای رسیدن به مرز هزار گل، فقط باید ۲۱ بار دیگر دروازه حریفان را به لرزه درآورد. آخرین گل او در دیدار النصر مقابل ابها در تاریخ ۹ سپتامبر به ثبت رسید؛ بازی که با پیروزی ۲ بر ۱ تیمش به پایان رسید. رونالدو در آن مسابقه با ضربه سر زیبا، گل اول تیمش را وارد دروازه کرد و تعداد گلهای دوران حرفهای خود را به ۹۷۹ رساند.
۲۱ گل. عددی که در نگاه اول برای بازیکنی با بیش از ۹۷۰ گل در کارنامهاش، اصلاً دستنیافتنی به نظر نمیرسد. رونالدو در بخش بزرگی از دوران حرفهای خود ثابت کرده است که حتی زمانی که دیگران از افت بدنی و پایان دوران بازیاش حرف میزنند، او میتواند خود را به سطحی جدید برساند و همه را شگفتزده کند. اما این بار شرایط کمی متفاوت است.
رونالدو در ماههای اخیر گفته است که فصل جاری احتمالاً آخرین فصل فوتبال حرفهای او خواهد بود. کریس هنوز تصمیم نهایی درباره زمان بازنشستگیاش را اعلام نکرده، اما تأکید کرده است که جام جهانی ۲۰۲۶ به احتمال زیاد آخرین حضورش در این رقابتها بوده است. همین واقعیت است که رسیدن به هزار گل را از یک رکورد آماری به آخرین مأموریت بزرگ دوران بازی یک افسانه تبدیل کرده است.
رونالدو برای رسیدن به این هدف باید در ماههای باقیمانده تا پایان فصل، بهطور میانگین تقریباً یک گل در هر دو بازی به ثمر برساند. این هدف برای او غیرممکن نیست، اما دیگر جایی برای مصدومیتهای طولانی، نیمکتنشینیهای متوالی یا افت محسوس آمادگی بدنی باقی نگذاشته است. حتی بازیکنی مثل رونالدو، که سالها با استانداردهای معمول سن و فرسودگی مقابله کرده، برای عبور از این آخرین فاصله به استمرار نیاز دارد.
رونالدو نخستین بازی ملی خود را در ۲۰ اوت ۲۰۰۳ برابر قزاقستان انجام داد. چند ماه بعد، در یورو ۲۰۰۴ و در دیدار مقابل یونان، اولین گلش را برای پرتغال به ثمر رساند. آن گل، آغاز مسیری بود که در بیش از دو دهه، او را به مهمترین گلزن تاریخ تیم ملی کشورش تبدیل کرد.
در آن سالها، پرتغال نسلی سرشار از استعداد داشت؛ از لوئیس فیگو و روی کاستا گرفته تا دکو و نونو گومز. رونالدو ابتدا زیر سایه این ستارهها رشد کرد، اما خیلی زود به چهره اصلی تیم تبدیل شد. او در جام جهانی ۲۰۰۶ نخستین تجربه حضورش در بزرگترین رقابت ملی فوتبال را پشت سر گذاشت و از آن زمان در تمام دورههای جام جهانی که پرتغال در آن شرکت کرد، حضور داشت.
در جام جهانی ۲۰۱۸، رونالدو با زدن گل مقابل مراکش، تعداد گلهای ملی خود را به ۸۵ رساند و از فرانتس پوشکاش عبور کرد تا به بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی اروپا تبدیل شود.
سه سال بعد، در یورو ۲۰۲۰، او با گلزنی مقابل فرانسه از رکورد علی دایی عبور کرد و به بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی مردان جهان تبدیل شد. این رکورد با ۱۴۶ گل همچنان در اختیار اوست.
رونالدو در مسیر رسیدن به این عدد، فقط گلهای ساده و کماهمیت نزده است. او در مسابقات انتخابی جام جهانی، یورو، لیگ ملتهای اروپا و تورنمنتهای بزرگ، بارها در لحظههایی حساس برای پرتغال گلزنی کرده است. از گلهایش مقابل اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۸ تا گلهای تعیینکننده در مسیر قهرمانی یورو ۲۰۱۶ و لیگ ملتهای اروپا در سال ۲۰۱۹، کارنامه ملی او با لحظههای بزرگ گره خورده است.
* قهرمانی اروپا؛ بزرگترین افتخار ملی
اگر قرار باشد یک تصویر بیش از همه از دوران ملی رونالدو در ذهن فوتبالدوستان باقی بماند، شاید تصویر او در فینال یورو ۲۰۱۶ باشد؛ شبی که پرتغال با فرانسه بازی میکرد و رونالدوی کاپیتان بعد از مصدومیت زودهنگام، از کنار زمین بازیکنانش را مثل یک مربی هدایت میکرد.
رونالدو در آن مسابقه نتوانست تا پایان در زمین بماند، اما نقش او در آن قهرمانی کاملاً محرز و متفاوت بود. پرتغال با گل ادر در وقتهای اضافه، فرانسه را شکست داد و نخستین جام بزرگ تاریخ فوتبال ملی این کشور را به دست آورد. رونالدو که پیش از آن بارها با پرتغال در آستانه موفقیت قرار گرفته بود ولی نتوانسته بود به جام برسد، سرانجام یک جام ملی بزرگ را بالای سر برد.
او در سال ۲۰۱۹ یک افتخار دیگر هم به کارنامهاش اضافه کرد؛ قهرمانی در نخستین دوره لیگ ملتهای اروپا. رونالدو در آن رقابتها مقابل سوئیس هتتریک کرد و بار دیگر نشان داد که در تیم ملی، حتی در سالهایی که سبک بازیاش تغییر کرده، همچنان توانایی تعیین سرنوشت مسابقات را دارد.
با وجود این موفقیتها، جام جهانی همیشه نقطهای خالی در کارنامه او باقی مانده است. پرتغال در جام جهانی ۲۰۲۶ در مرحله یکهشتم نهایی مقابل اسپانیا حذف شد و رونالدو پس از این شکست اعلام کرد که این رقابتها احتمالاً آخرین جام جهانی او بوده است.
* چهار بازی برای نزدیکتر شدن به هزار گل
پرتغال در وقفه ملی پیشرو، چهار مسابقه در برنامه دارد. شاگردان ژرژ ژسوس در ۲۴ سپتامبر در خانه برابر ولز قرار میگیرند، سپس در ۲۷ سپتامبر به مصاف نروژ میروند. دیدار مقابل دانمارک در اول اکتبر برگزار میشود و پرتغال چهارم اکتبر بار دیگر برابر نروژ به میدان خواهد رفت. کسانی که میگویند رونالدو همه گلهای ملیاش را به تیمهای ضعیف زده یک نگاه به این فهرست بیندازند: کدام یک از این چهار تیم ضعیف است. کمی انصاف هم بد نیست!
رونالدو در فهرست اولیه ژرژ ژسوس قرار گرفته، اما سرمربی جدید پرتغال تأکید کرده که نام و سابقه بازیکنان بهتنهایی حضور آنها در ترکیب اصلی را تضمین نمیکند. ژسوس درباره رونالدو گفته است که او مثل دیگر بازیکنان بر اساس عملکردش ارزیابی خواهد شد؛ اگر آماده باشد و خوب بازی کند، فرصت حضور خواهد داشت و اگر شرایط فنی مناسب نباشد، تصمیم دیگری گرفته میشود.
این میتواند برای رونالدو اهمیت زیادی داشته باشد. او احتمالاً در این اردو فرصتهایی برای افزایش تعداد گلهای ملیاش خواهد داشت، اما مسئله اصلی این است که آیا میتواند در چهار مسابقه پیشرو، دقایق زیادی در میدان باشد و در مسیر رسیدن به هزار گل قدمی جدی بردارد؟ این سوالی است که در حال حاضر جوابش را نمیدانیم.
ولز، نروژ و دانمارک رقبای متفاوتی هستند و میزان فشردگی بازیها، تصمیمهای ژسوس درباره دقایق حضور رونالدو و شرایط بدنی او، در تعداد فرصتهایش تأثیر خواهد گذاشت. از طرف دیگر، ژسوس میداند که رونالدو همچنان یکی از مهمترین گزینههای پرتغال در محوطه جریمه است؛ بازیکنی که حتی اگر دیگر مثل سالهای جوانی در جریان بازی مدام به دنبال توپ نباشد، در جایگیری، ضربات سر، پنالتیها و استفاده از کوچکترین اشتباه مدافعان، خطرناک باقی مانده است.
اما هیچکس نمیتواند تضمین کند که رونالدو در این چهار مسابقه گل خواهد زد. شانس رسیدن او به رکورد هزار گل به حضورش در زمین، تعداد دقایق بازی، کیفیت موقعیتهایی که پرتغال ایجاد میکند و البته عملکرد خودش بستگی دارد.
* رکوردی که هنوز در پنج لیگ معتبر اروپا دستنخورده مانده است
در کنار تعقیب هزارمین گل، یکی از آمارهای جالب دوران حرفهای رونالدو همچنان به قوت خود باقی مانده است. او سریعترین بازیکن تاریخ در رسیدن به ۱۰۰ گل در پنج لیگ معتبر اروپاست؛ رونالدو برای رسیدن به این تعداد گل در لالیگا تنها به ۹۲ بازی نیاز داشت.
هری کین، مهاجم بایرن مونیخ، اخیراً صدمین و صد و یکمین گل خود را برای این باشگاه به ثمر رساند و این رکورد را در ۹۸ بازی ثبت کرد. رکورد رونالدو در رئال مادرید همچنان چهار بازی سریعتر از رکورد کین است. مقایسه این دو آمار، بهخوبی نشان میدهد که رونالدو در سالهای حضورش در اسپانیا چه سطحی از بهرهوری گلزنی را به نمایش گذاشته بود. این روزها گلزنیهای هری کین همه ما را مدهوش کرده ولی یک نگاه به آمار به ما که روزهای اوج و دوران پرایم رونالدو را به یاد داریم یادآوری میکند که آن سالها با چه اسطوره بیبدیلی روبرو بودیم.
رونالدو در رئال مادرید ۴۵۰ گل رسمی به ثمر رساند و در طول ۹ فصل، به بهترین گلزن تاریخ باشگاه تبدیل شد. او در لالیگا فقط یک مهاجم تمامکننده نبود؛ از جناح چپ حرکت میکرد، در ضدحملات سرعت داشت، از فاصله دور شوت میزد و بهتدریج با تغییر سبک بازیاش، به یکی از مرگبارترین بازیکنان محوطه جریمه تبدیل شد.
شاید امروز بسیاری از رکوردهای او به دلیل گذشت زمان و تغییر فوتبال، دشوارتر از گذشته به نظر برسند. یعنی منتقدان کریس شاید بگویند رسیدن به آمار رونالدو برای فوتبالیستهای امروزی با این شدت فوتبال سختتر است؛ اما رسیدن به ۱۰۰ گل در ۹۲ بازی لالیگا، نیازی به تفسیر و توضیح ندارد. این رکورد، استثنایی و فرازمینی است!
* مسی رفت؛ رقابت تاریخی به آخرین فصل رسید
نمیشود از کریس حرف زد و نام رقیب ازلی او را نیاورد. رقیب تاریخی رونالدو که بیش از یک دهه، در کنار کریس فوتبال جهان را تحتتأثیر قرار داد: لیونل مسی. دو بازیکن با سبکهایی متفاوت، اما با جاهطلبی، استمرار و توانایی گلزنی کمنظیر، سالها معیار مقایسه در فوتبال مدرن بودند.
مسی در ماه اوت اعلام کرد که از فوتبال ملی آرژانتین خداحافظی کرده است. او پس از شکست آرژانتین مقابل اسپانیا در فینال جام جهانی ۲۰۲۶، به دوران حضورش در تیم ملی پایان داد. اما قرار است روز ۶ اکتبر در دیداری دوستانه مقابل بنین در ورزشگاه مونومنتال بوئنوس آیرس، یک بار دیگر با پیراهن آرژانتین به میدان برود؛ مسابقهای که به عنوان دیدار خداحافظی او از تیم ملی برنامهریزی شده است.
فصل تازهای از رقابت چند دههای مسی-رونالدو. رقابتی که زمانی با مقایسه گلها، جامها، توپهای طلا و رکوردهای باشگاهی تعریف میشد، حالا به نقطهای رسیده که یکی از دو چهره اصلی آن از فوتبال ملی کنار رفته و دیگری هنوز در تلاش است تا آخرین هدف بزرگ دوران حرفهایاش را محقق کند.
