هنوز کابوس جام جهانی با پنالتی ستاره برزیلی همراه است!
دردناکترین خاطره حذف زودهنگام از بزرگترین صحنه فوتبال جهان، به این زودیها از ذهن گیمارش پاک نمیشود. شکست برزیل مقابل نروژ در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی، هنوز هم برای این هافبک آرسنال که به تازگی انتقالی مهم از نیوکسل یونایتد را تجربه کرده، بسیار آزاردهنده است. او در آن بازی که با شکست ۱-۲ سلسائو همراه شد، با از دست دادن یک ضربه پنالتی، نقش مهمی در حذف تیم ملی کشورش ایفا کرد.
همزمان با آمادگی تیم ملی برزیل برای دیدارهای دوستانه مقابل تیم استرالیا در کوئینزلند، گیمارش در صحبتهایی صریح، از فشار روحی شدیدی که پس از آن اتفاق متحمل شده، پرده برداشت. این بازیکن ۲۸ ساله در جمع خبرنگاران اعتراف کرد که پس از آن خاطره تلخ، عذاب زیادی کشیده است: «احساس بسیار بدی بود. هیچکس واقعاً برای چنین اتفاقی آماده نیست. این یک زخم است و هنوز هم بسیار تازه است، اما با گذشت زمان التیام پیدا میکند. این اتفاق افتاد و بخشی از فوتبال است.»
با وجود باقی ماندن این درد، بازیکن سابق نیوکاسل مصمم است که این تجربه تلخ را به عاملی برای رشد و پیشرفت خود تبدیل کند، نه شکستی دائمی. او همچنان به مسئولیتهایش در زمین پایبند است و تأکید دارد که اگر در آینده با موقعیت مشابهی روبرو شود، از زیر بار سنگین آن شانه خالی نخواهد کرد.
او در این باره گفت: «میخواهم از اشتباهاتم درس بگیرم. ما همیشه روی پیروزی تمرکز میکنیم، اما معمولاً این شکستها و اتفاقاتی که آنطور که باید پیش نمیروند، بیشترین درس را به ما میدهند. این همان جایی است که میتوانم از آن رشد کنم. اگر فردا یک پنالتی دیگر وجود داشته باشد، تردید نخواهم کرد. اگر لازم باشد، هزار بار برای زدن آن جلو میروم. همچنان متعهد هستم، اما آن لحظه تاریکی بود و خیلی عذاب کشیدم.»
گیمارش به عنوان یکی از باتجربههای تیم ملی برزیل که در حال حاضر دوران پوستاندازی قابل توجهی را سپری میکند، مسئولیت هدایت نسل جدید بازیکنان را پذیرفته است. با ظهور استعدادهای جوانی مانند استوائو و گابریل، او از یک ستاره در حال ظهور به بازیکنی باتجربه تبدیل شده است. گیمارش بر اهمیت ایجاد فضایی حمایتی و آرام برای بازیکنان تازهوارد تأکید کرد و به یاد آورد که چگونه در اولین حضورش در تیم ملی در سال ۲۰۲۰، مورد حمایت بازیکنان باتجربهتر قرار گرفت.
او در توضیح این موضوع گفت: «فکر میکنم مهمترین چیز این است که به بازیکنان جوانتر و کسانی که برای اولین بار به تیم ملی دعوت میشوند، اعتماد به نفس بدهیم. اولین دعوت من در سال ۲۰۲۰ بود و از آن زمان تا امروز اتفاقات زیادی در زندگیام رخ داده است. وقتی به تیم آمدم، تمام بازیکنان باتجربهتر به من اعتماد به نفس دادند تا بتوانم تا حد امکان احساس راحتی و تعلق داشته باشم و بهترین فوتبالم را ارائه کنم. فکر میکنم حالا این مسئولیت بر عهده من است.»
بازیکنانی که از جام جهانی قبلی در تیم باقی ماندهاند، شامل من، گابریل ماگالائش، وینیسیوس جونیور، رافینیا، داگلاس سانتوس و مارکینیوش، اکنون نقش متفاوتی بر عهده دارند؛ طبیعتاً نقش رهبری. اگر بازیکنان جدید را در نظر بگیرید، آنها بازیکنانی ۱۸، ۱۹ یا ۲۰ ساله هستند. من ۲۸ سالهام و در کنار این جوانترها احساس پیری میکنم.»
با وجود احترامی که تیم ملی برزیل برای تیم استرالیا قائل است، این قدرت فوتبال آمریکای جنوبی، دیدارهای دوستانه را در درجه اول فرصتی برای پیشرفت خود میداند. ورود تیم به تاونزویل، آغازگر فصل جدیدی است که در آن انضباط تاکتیکی و استحکام ذهنی در اولویت قرار دارند.
