کنفرانس تاریخی کریستیانو: گلولهباران میشوم ولی نمیروم!
به گزارش سورپرایز ورزشی، در روزهایی که لیونل مسی در ۳۹ سالگی آماده میشود تا روز ۶ اکتبر مقابل بنین برای همیشه با پیراهن آرژانتین خداحافظی کند، کریستیانو رونالدو در ۴۱ سالگی مسیری کاملاً متفاوت را در پیش گرفته است.
بسیاری از کارشناسان انتظار داشتند که پرونده ملی او پس از جام جهانی ۲۰۲۶ و با به ثمر رساندن تنها ۳ گل به پایان برسد، اما این اسطوره با کارنامهای درخشان شامل ۲۳۳ بازی ملی و ۱۴۶ گل ملی، تصمیم گرفته است که مسیرش را با تیم ملی ادامه دهد.
حضور ژرژ ژسوس، سرمربی سابق او در عربستان، به عنوان جانشین روبرتو مارتینز، انگیزه مضاعفی به رونالدو بخشید تا نامش در فهرست بازیهای لیگ ملتها مقابل ولز، نروژ و دانمارک قرار گیرد و بدرخشد.
فدراسیون فوتبال پرتغال بدون هیچ تأخیری، کاپیتان شماره ۷ خود را به خط مقدم اعزام کرد و او امروز در کمپ سلسائو روبروی رسانهها قرار گرفت؛ همان رسانههایی که پس از جام جهانی با تیترهای متعدد و پر از حاشیه خواهان خداحافظی او شده بودند.
کریستیانو در آغاز کنفرانس خبری، در پاسخ به سوال کانال ۱۱ کشورش با لحنی آرامتر شروع کرد و گفت که از سرمربی جدید، حتی در صورت قرار گرفتن روی نیمکت، اطاعت کامل خواهد داشت: «او مرا از سال گذشته میشناسد و میداند که در زمین و خارج از زمین چه تواناییهایی دارم. من پس از این همه سال اینجا هستم تا کمک کنم؛ چه بازی کنم و چه روی نیمکت بنشینم. من همیشه یکی از اعضای این تیم بودهام و همچنان خواهم بود.»
اما چند دقیقه بعد در سالن کنفرانس، رونالدو شمشیر را از رو بست و رسانههای منتقد را هدف قرار داد.
او با اشاره به برنامههای پیش رویش گفت: «هدف اصلی من رسیدن به مرز ۱۰۰۰ گل و تلاش برای قهرمانی در لیگ ملتهاست. با آمدن ژسوس، دوران تازهای آغاز شده است. او بهترین انتخاب ممکن بود. گذشتهها گذشته؛ حالا یک دوره جدید با ذهنیت نو، تاکتیکهای تازه و زبان تازه داریم و همگی باور داریم که همه چیز به بهترین شکل پیش خواهد رفت.»
رونالدو مکثی کرد و با لحنی طعنهآمیز ادامه داد: «من نمیتوانم همیشه صددرصد حرف دلم را بزنم و گاهی باید محترمانه صحبت کنم. امسال بیشترین حجم محبت را دریافت کردم. میدانم برخی از رسانهها عاشق حمله به من یا اعلام پایان کارم هستند، اما هیچ شانسی ندارند. من بلدم چطور از میان گلولهها رد شوم، به این شرایط کاملاً عادت دارم.»
وقتی یکی از خبرنگاران از او درباره تاریخ بازنشستگی پرسید، پاسخ کریس جالب و غیرمنتظره بود: «خیلی دوست دارم جواب بدهم، اما نمیتوانم چون خودم هم نمیدانم! از وقتی ۳۰ سالگی را رد کردم یاد گرفتم فقط در لحظه زندگی کنم و به فردا فکر نکنم. آیا احتمال دارد به زودی تمام شود؟ بله. خیلی محتمل است؟ بله. ولی دقیقاً کی؟ نمیدانم. اینکه گفتید اول به پرتغالیها خبر میدهم؟ چرا فقط پرتغالیها؟ من به تمام دنیا خبر خواهم داد؛ من متعلق به تمام جهانم و فقط مال پرتغالیها نیستم! ولی بله، حتماً از قبل اعلام میکنم.»
خبرنگار دیگری پرسید که با حضور مهاجمان جوانی مثل گونسالو راموس و فابیو سیلوا، هنوز میتواند ۹۰ دقیقه کامل در زمین بدود؟
کریس با خنده و طعنه جواب داد: «تو چه فکر میکنی؟ بازیهایم در النصر را دیدهای؟ چرا نتوانم ۹۰ دقیقه بازی کنم؟ شاید نه در تمام مسابقات، اما چرا در بعضی بازیها نتوانم تا آخر در زمین باشم؟ البته یک چیز قطعی است؛ در هر چهار مسابقه به طور کامل بازی نخواهم کرد.»
او با دفاع از شایستگی فنیاش ادامه داد: «اگر به تیم ملی میآیم به خاطر این است که در باشگاه تفاوت ایجاد میکنم. تفاوت بزرگ. من مهره کارآمدی هستم و اینجا هم میتوانم کمک کنم. باز هم تکرار میکنم، هر تصمیمی سرمربی بگیرد انجام میدهم؛ بازی کردن، تعویض شدن یا کلاً روی نیمکت نشستن. افتخار پوشیدن پیراهن پرتغال بالاتر از هر حس دیگری است.»
رونالدو در ادامه یادآور شد: «سرمربی خوب میداند که میتواند روی من حساب باز کند. من روی چمن با عملکردم کمک میکنم، نه با نگاه کردن به کارنامهام. هر زمان حس کنم دیگر به درد این تیم نمیخورم، گل نمیزنم یا فضای تیم را خراب میکنم، خودم اولین نفری هستم که چمدانم را میبندم و میروم. تا زمانی که آنها به من باور دارند، من هم کنارشان میمانم.»
در پایان، وقتی بحث حضور او در فینال لیگ ملتهای ۲۰۲۷ یا یورو ۲۰۲۸ مطرح شد، کاپیتان پرتغال با خندهای معنادار اتاق را ترک کرد: «من دیگر در سنی نیستم که برای فردا برنامهریزی کنم، فقط به امروز فکر میکنم. خوب میدانم خیلی از شما برای روزی که دیگر به تیم ملی نیایم لحظهشماری میکنید و هیجان دارید. این حس را از طرز سوال پرسیدنتان فهمیدم. شاید نه همه، اما دستکم نصف حاضرین در این سالن! با این حال خیالتان راحت، من به این فضاها حسابی عادت کردهام.»
