خبر تلخ در مراسم قهرمانی برانکو و ایران
به نقل از گزارش کیک زون، صفحهای از روزنامه جهان فوتبال مربوط به دورههایی که مهدی هنوز به مدیریت ارشد فوتبال ایران در فدراسیون نرسیده بود و در نهایت بین دو پست مهم ریاست هیئت مدیره سپاهان و ذوبآهن در نوسان بود. جهان فوتبال روزنامهای نوآور و جذاب برای جوانان اوایل دهه ۱۳۸۰ بود که بسیاری از خوانندگان هفتهنامه تماشاگر امروز، آن را دنبال میکردند و با سبک خاص و متفاوتی منتشر میشد. این روزنامه موفق سعی داشت از جریانهای سالم فوتبال ایران پشتیبانی کند. پروژه تیم ملی پس از حذف از رقابتهای جام جهانی ۲۰۰۲ کره و ژاپن و انتخاب برانکو ایوانکوویچ به عنوان سرمربی تیم ملی، نقطه عطفی برای فوتبال ایران در آن سالهای سخت بود. تیم پرستاره ایران پس از شکست در جام ملتهای آسیا ۲۰۰۰ لبنان، صعود به جام جهانی کره و ژاپن را نیز از دست داد تا محسن صفایی فراهانی، رئیس وقت فدراسیون، برانکو ایوانکوویچ جوان و کمحرف را به جای مایروسلاو بلاژویچ مشهور برگزیند.
برانکو با بررسی لیگ، تیمی جوانتر تشکیل داد و در اولین رقابت مهم در بازیهای آسیایی ۲۰۰۲ بوسان حاضر شد. رقابتی بسیار سخت با حضور کره میزبان که به تازگی به مقام سوم جام جهانی رسیده بود و با تمام توان برای کسب مدال طلا تلاش میکرد. اما این تیم ایران بود که با بازیکنان جوان و کمادعا موفق شد با خلق یک شگفتی، کره را در نیمهنهایی و ژاپن در فینال شکست دهد و عنوان قهرمانی را به دست آورد. آن طلایی آخرین مدال فوتبال ایران در بازیهای آسیایی بود که اکنون ۲۴ سال از آن میگذرد. دیروز در گفتگوی مجتبی حسینی، خاطرات تیم بوسان را مرور کردیم. تیمی که با حضور کاپیتان یحیی گلمحمدی در خط دفاع و نمایشهای درخشان بازیکنانی چون جواد نکونام، محرم نویدکیا، جواد کاظمیان، علیرضا واحدی نیکبخت، جلال کاملی مفرد، ایمان مبعلی و دیگران، این جام طلایی را برای ایران به ارمغان آورد.
جالب اینجاست که این تیم تنها توسط یک خبرنگار همراهی میشد. سردبیر وقت روزنامه جهان فوتبال که حامی سرسخت برانکو و تیم جوانش بود. در آن روز سرمربی تیم ملی فوتبال ایران متوجه شد که با وجود قهرمانی تیمش در بازیهای آسیایی با پیروزی دو بر صفر مقابل ژاپن با گلهای محسن بیاتینیا و جواد کاظمیان، مدالی به او تعلق نخواهد گرفت و مدالها تنها بر گردن بازیکنان آویخته خواهد شد.
البته این تنها خبر بد برای برانکو نبود. او در بازگشت به ایران، پس از درخشش با تیم ملی در بازیهای آسیایی بوسان، در انتظار قرارداد جدید و مشخص برای ادامه همکاری و آمادهسازی تیم برای جام ملتهای آسیا ۲۰۰۴ بود، اما با بیتوجهی سرپرست وقت فدراسیون (محمد دادکان) پس از یک ماه انتظار در تهران و نشستن مقابل در اتاق سرپرست فدراسیون، ایران را ترک کرد تا همایون شاهرخی به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شود. دادکان در آن زمان در مصاحبه با روزنامه پاس جوان گفته بود تا زمانی که رئیس فدراسیون فوتبال ایران است، اجازه نمیدهد اجنبی روی نیمکت تیم ملی بنشیند... با این حال شکست تیم ملی ایران مقابل اردن و دخالت محسن مهرعلیزاده، رئیس سازمان تربیت بدنی، محمد دادکان را خیلی زود با واقعیات آشنا کرد و برانکو با ژستی پیروزمندانه به ایران بازگشت تا این بار یکی از مقتدرترین تیمهای تاریخ ملی را برای صعود به جام جهانی بسازد و با یک تورنمنت درخشان در چین ۲۰۰۴، تیم ملی را به جام جهانی برساند. مربیای که بعدها با حضور در پرسپولیس فصل درخشان دیگری را در ایران رقم زد و به همه ما آموخت که نقش سرمربی چه اهمیتی در موفقیت یا شکست تیمها دارد. البته فوتبال ایران علاقهمند به شنیدن توصیهها نیست و از تجربیات موفقش هم استفاده نمیکند. ۲۴ سال گذشته و آقای تاج رئیس فدراسیون است و برانکو مشاور تیم ملی امارات است و از حذف مفتضحانه تیم امید از بازیهای آسیایی هم ۲۴ ساعت میگذرد.
