پنجعلی، کاپیتان افسونگر ایران، از تجربه رویارویی با سرطان میگوید
به نقل از رسانههای ورزشی، محمد پنجعلی در اوایل دهه شصت و اوایل دهه هفتاد یکی از مستحکمترین مدافعان فوتبال ایران به شمار میرفت. مدافعی با قامتی چون غول و ظاهری همچون کشتیگیران که در پست مدافع آخر، پس از دیگر بازیکنان خط دفاعی قرار میگرفت و عبور از او برای مهاجمان کار دشواری محسوب میشد. پنجعلی سالها آخرین مانع برای رسیدن مهاجمان به دروازه و دروازهبان بود و با شیوه بازی منحصر به فردش، جایگاهی ممتاز در فوتبال ایران کسب کرد. او در دهه شصت یکی از ستونهای اصلی پرسپولیس در مسیر قهرمانیهای این تیم بود و در رقابتهای باشگاهی تهران نیز در سیستم ۴-۴-۲ آن دوران، مسئول پوشش فضای پشت سر مدافعان بود. پنجعلی بعد از آن با پیراهن تیم ملی و بازوبند کاپیتانی، قهرمانی بازیهای آسیایی را در کارنامه خود دارد و افتخار کاپیتانی منتخب آسیا را نیز به دست آورد. او ۳۵ سال پیش، در پنجم مهر ۱۳۷۰ و در سن ۳۵ سالگی، آخرین بازی ملی خود را مقابل الجزایر به انجام رساند و پس از آن برای همیشه از فوتبال ملی خداحافظی کرد. پنجعلی در آخرین بازی ملیاش، آیین افتتاح مسابقه را در کنار رابح ماجر، چهره شناختهشده فوتبال الجزایر، برگزار کرد و در نیمه اول برای ایران به میدان رفت. این بازی که میان دو قهرمان آسیا و آفریقا برگزار شد، با پیروزی دو بر صفر ایران به پایان رسید. هر دو گل ایران توسط مرفاوی به ثمر رسید و خاطرهای فراموشنشدنی برای پنجعلی در آخرین حضور ملیاش رقم خورد. خبرنگار کیک زون دیروز با محمد پنجعلی گفتگو کرد تا از آخرین وضعیت او مطلع شود. پنجعلی در این گفتوگو بیان کرد که هنوز کاملاً به شرایط عادی بازنگشته، اما حالش نسبت به گذشته بهتر شده است. او همچنین درباره حضورش در یک گردهمایی دوستانه که چند روز پیش برگزار شده بود، توضیح داد که دلیل اصلی حضورش در این مراسم، درخواست علی پروین بوده است. او گفت: «هنوز از نظر جسمی کاملاً سرحال نشدهام اما نمیتوانستم به دعوت علی پروین نه بگویم و به همین خاطر در مراسم شرکت کردم.» مدافع نامدار و بیبدیل فوتبال ایران، حدود دو سال با بیماری سرطان مبارزه کرده و اکنون در آستانه ۷۰ سالگی، روزهای جدیدی را در کنار خانواده و عزیزانش میگذراند. پنجعلی این بار هم مانند سالهای حضورش در زمین فوتبال، از یک نبرد سخت پیروز شده و اخبار امیدوارکنندهای از شرایط سلامتی او به گوش میرسد.