ورزشکار زن تاریخ ایران؛ فراتر از مدال برنز
فاطمه برمکی، یکی از چهرههای منحصربهفرد کاروان ایران در بازیهای آسیایی ناگویا بود. او در رشته کوراش سنگینوزن با اندامی بسیار درشتتر از اکثر رقبایش وارد رقابت شد و به سرعت توجه تماشاگران و عکاسان را به خود جلب کرد. تصاویری از مبارزهاش با ورزشکاری از چینتایپه به یکی از پرمخاطبترین عکسهای روز مسابقات تبدیل شد.
اما برای برمکی، ماجرا تنها به چند عکس جذاب ختم نمیشد؛ او با انگیزه کسب مدال طلا به این رقابتها آمده بود.
در دور نخست، برمکی استراحت داشت و در مرحله یکچهارم نهایی به مصاف یاچونگ یان از چینتایپه رفت. این مبارزه خیلی زود به سود برمکی با نتیجه سه بر صفر پایان یافت و او راهی نیمهنهایی شد.
در مرحله نیمهنهایی، حریف برمکی شیلیو لیلینگ، دیگر نماینده چینتایپه بود. با توجه به جثه و قدرت بدنی برمکی، بسیاری او را در این مرحله برتر میدانستند. اما در رشته کوراش، صرفاً قدرت بدنی تعیینکننده نیست و یک فن میتواند مسیر مسابقه را تغییر دهد.
همین اتفاق رخ داد و لیلینگ توانست با اجرای فن، کنترل مبارزه را از دست برمکی خارج کند. در نهایت، برمکی با نتیجه پنج بر صفر شکست خورد و مدال برنز او قطعی شد، اما فرصت رسیدن به فینال از دست رفت.
در این مرحله بود که لبخندهای پیش از مسابقه جای خود را به حسرت داد. برمکی پس از نمایش قدرتمندش در دور قبل، امید زیادی به صعود به فینال داشت و کادر فنی کوراش ایران نیز روی طلای او حساب باز کرده بود. اما در نهایت، حریف چینی اجازه نداد قدرت بدنی برمکی حرف اول را بزند.
شاید جذابترین بخش ماجرا در همین نکته باشد که وزن ۱۴۰ کیلوگرمی، لزوماً به معنای برتری ۱۴۰ کیلوگرمی روی تاتامی نیست.
کسب مدال برنز آسیا دستاورد بزرگی برای یک ورزشکار زن ایرانی، بهویژه در سنگینترین وزن یک رشته رزمی است. با این حال، برای کسی که با هدف قهرمانی پا به میدان گذاشته، جایگاه سوم لزوماً رضایتبخش نیست. برمکی با مدال آسیایی به خانه بازمیگردد، اما بدون شک بیش از هر چیز به آن چند ثانیه حساس در مرحله نیمهنهایی خواهد اندیشید؛ لحظاتی که اگر یک فن آنگونه که انتظار داشت پیش میرفت، شاید رنگ مدالش امروز متفاوت بود.
