زیدانِ محبوب: آتزوری او را بیشتر از خروس‌ها دوست دارد!
به گزارش سومین ورزشی، ایتالیا برای مواجهه مجدد با مردی آماده می‌شود که عمیق‌ترین ردپای ممکن را در تاریخ فوتبال این کشور بر جای گذاشته است: زین‌الدین زیدان.
اولین فیفادی تیم ملی فرانسه زیر نظر زین‌الدین زیدان با یک دیدار هیجان‌انگیز به اوج خود می‌رسد؛ ملاقاتی که برای دوستداران فوتبال ایتالیایی طعم و بویی کاملاً ویژه دارد.
جمعه دوم اکتبر، خروس‌ها در چارچوب رقابت‌های لیگ ملت‌های اروپا در ورزشگاه دو فرانس، پذیرای آتزوری خواهند بود و زیدان نخستین بازی خانگی خود را به عنوان سرمربی جدید فرانسه تجربه خواهد کرد. اما در آن سوی میدان، روبرتو مانچینی بازگشتی دوباره به نیمکت ایتالیا داشته است؛ آن هم در مقطعی بسیار حساس و بحرانی برای تیمی که پس از سال‌ها سخت و پرفرازونشیب، همچنان در جستجوی بازیافت ثبات است.
این مسابقه تقابل دو چهره سرشناس با دو مسیر کاملاً متفاوت است که نام هیچ‌کدامشان در دنیای فوتبال بی‌طرفانه نیست و در هر شرایطی واکنش برمی‌انگیزد. روی کاغذ، رویارویی فرانسه و ایتالیا همواره یکی از باشکوه‌ترین نبردهای قاره سبز بوده؛ دیداری که جذابیت و تاریخچه‌اش باعث شده مراتب بزرگتر از یک بازی مرحله گروهی لیگ ملت‌ها باشد.
هرگاه نام زیدان به میان می‌آید، ناخودآگاه پای ایتالیا وسط کشیده می‌شود. شاید بسیاری یاد مارسی، شهر مادری او، یا دوران جاودانه‌اش در رئال مادرید بیفتند، اما بخشی بسیار مهم و سرنوشت‌ساز در کارنامه زیزو متعلق به سرزمین چکمه است.
ستاره فرانسوی بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ پیراهن یوونتوس را بر تن داشت، دو قهرمانی در سری آ را کسب کرد و پایه‌های اصلی افسانه فوتبالی‌اش را در کالچو بنا نهاد. حدود ۲۵ سال پس از آن دوران، زیدان بار دیگر در برابر ایتالیایی قرار می‌گیرد که نقشی پررنگ در تمام زندگی ورزشی او داشته؛ این بار اما از روی نیمکت هدایت تیم ملی کشورش.
کافی است خاطرات قدیمی را مرور کنید تا متوجه شوید چرا این تقابل تمی داستانی و دراماتیک دارد. زیدان سال‌ها در فوتبال ایتالیا چهره‌ای آشنا و محبوب بوده؛ بازیکنی که در یووه چشم‌ها را به هم می‌زد و به عنوان یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ سری آ راهی برنابئو شد.
پیوند او با ایتالیا در پیراهن تیم ملی فرانسه نیز پر از قله‌های تاریخی و فراموش‌نشدنی است. فینال یورو ۲۰۰۰ که ایتالیا پیش افتاد، فرانسه در ثانیه‌های پایانی بازی را به تساوی کشاند و در نهایت گل طلایی دیوید ترزگه جام را به پاریس برد، هنوز از ذهن‌ها پاک نشده است.
شش سال بعد، سرنوشت پایان کاملاً متفاوتی برای این دوئل تاریخی نوشت. نهم ژوئیه ۲۰۰۶ در برلین و در آخرین مسابقه دوران بازی زیدان، او ابتدا با یک پنالتی چیپ دروازه ایتالیا را باز کرد، بازی مساوی شد و در وقت‌های اضافه آن حرکت خشن و ضربه با سر به سینه مارکو ماتراتزی و کارت قرمز باعث اخراج زیدان و از دست رفتن جام جهانی برای فرانسه شد. آتزوری در ضربات پنالتی جام جهانی را بالای سر برد و نبرد با ایتالیا برای زیزو به تصویری تلخ و دردناک تبدیل شد.
از آن شب به بعد، هرگاه در ایتالیا از فرانسه سخن گفته می‌شود همه از زیدان حرف می‌زنند، به‌خصوص که در این سال‌ها نام یوونتوس بارها به عنوان یکی از مقصدهای جدی مربیگری او به گوش می‌رسیده است.
به همین دلیل است که دیدن زیزو روی نیمکت فرانسه در ایتالیا دلتنگی و حس نوستالژی ایجاد می‌کند؛ دقیقاً شبیه به دیدیه دشان که او هم به عنوان یک قهرمان جهان، پیوندی ناگسستنی با یووه و فوتبال ایتالیا داشته است.
با این حال، این بار زیدان نه در قالب شماره ۱۰ جادویی که سکوهای تورین را به وجد می‌آورد به میدان می‌رود و نه به عنوان کابوس آتزوری در ترکیب فرانسه؛ او مردی است که تیمش را از منطقه فنی کنار زمین هدایت خواهد کرد و دوستداران فوتبال ایتالیا با اشتیاق منتظر تماشای این بازگشت جذاب از دل خاطرات گذشته هستند.
زیدان همواره در ایتالیا در بالاترین سطح قرار داشته است.
برای درک میزان احترامی که زیدان در ایتالیا دارد، کافی است پای صحبت کسانی بنشینید که روزهای حضورش در سری آ را دنبال کرده‌اند. فراتر از تمام آمارها و جام‌ها، آن ظرافت و وقار کم‌نظیر در بازی و زوج درخشانش با آلساندرو دل‌پیرو در خاطرها حک شده است.
میکله چاسکی، بنیان‌گذار کانال یوتیوبی تیم سری آ، درباره این روزها می‌گوید: «زیدان برای هر کسی که سری آ را دنبال می‌کرد یک شخصیت کاملاً منحصربه‌فرد است. آنچه من و همه علاقه‌مندان به فوتبال از دوران حضور او در یوونتوس به خاطر داریم، ظرافت ناب بازی او و زوجش با دل‌پیرو است که بدون شک یکی از بهترین زوج‌های تاریخ فوتبال ایتالیا محسوب می‌شد.»
او در ادامه افزود: «البته نام او با آن دو فینال ناکام در لیگ قهرمانان نیز گره خورده است. آن زمان این حس وجود داشت که یووه قوی‌ترین تیم اروپا و حتی دنیا است، اما وقتی به فینال می‌رسیدند همیشه یک گره ذهنی و ناکامی پیش می‌آمد. وقتی پای حرف بازیکنان قدیمی که کنارش در یووه بازی می‌کردند می‌نشینید، زیدان را در چنان سطحی از نبوغ و جادو توصیف می‌کنند که درکش برای برخی از فرانسوی‌هایی که مدعی هستند او بزرگ‌نمایی شده، واقعاً دشوار است. در ایتالیا احترامی فوق‌العاده برای زیدان وجود دارد؛ احترامی که شاید حتی در خود فرانسه برای او قائل نباشند که این واقعاً عجیب است.»
چاسکی به رکوردشکنی مالی انتقال او نیز اشاره می‌کند: «من زیدان را با آن انتقال معروف ۷۲ میلیون یورویی به یاد می‌آورم که در آن مقطع مرا کاملاً شوکه کرد. این رقم برای آن سال‌ها عددی باورنکردنی و سرسام‌آور بود. البته یووه با همان پول تیم فوق‌العاده قدرتمند جدیدی ساخت و بازیکنانی مانند پاول ندود، لیلیان تورام و جان‌لوئیجی بوفون را از پارما و لاتزیو خریداری کرد.»
این پیوند احساسی به ۵ سال حضور زیزو در تورین محدود نمی‌شود. برای هواداران فرانسوی با تبار ایتالیایی و کسانی که با کالچو بزرگ شده‌اند، اسم زیدان با شبی گره خورده که تا ابد در حافظه دو ملت باقی خواهد ماند؛ فینال جام جهانی ۲۰۰۶ و آخرین حضور یک اسطوره روی مستطیل سبز.
میکله چاسکی در این باره توضیح می‌دهد: «به عنوان یک فرانسوی ایتالیایی‌تبار، فینال ۲۰۰۶ ماندگارترین خاطره من است. احساس می‌کردم تیم فرانسه با حضور زیدان شکست‌ناپذیر است. من وحشت زیادی از آن فینال داشتم؛ به خصوص که جام جهانی ۹۸ در پنالتی‌ها به پایان رسیده بود و یورو ۲۰۰۰ مثل یک پتک سنگین بر سر ایتالیا فرود آمده بود. یک ایتالیایی در سال ۲۰۰۶ با خودش می‌گفت دوباره قرار است برای سومین بار کابوس تکرار شود، اما ماجرا با قهرمانی ایتالیا به پایان رسید.»
او با اشاره به صحنه اخراج زیزو می‌گوید: «آن ضربه سر معروف به سینه حریف صحنه‌ای بود که حتی من به عنوان یک هوادار ایتالیا دوست نداشتم ببینم. واقعاً دلم می‌خواست او از در بزرگ و با احترامی شایسته از دنیای فوتبال خداحافظی کند؛ شاید حتی با پذیرش شکست، چون با آن نمایش‌های خارق‌العاده‌ای که در طول تورنمنت داشت هیچ‌کس او را سرزنش نمی‌کرد. اما در نهایت، همین صحنه‌ها هم بخشی از جادوی او بود. زیزو بازیکنی خاص و گاهی غیرقابل‌پیش‌بینی با روحیه‌ای حساس بود، اما وقتی توپ به پایش می‌رسید، سراسر نرمی، آرامش و زیبایی می‌شد؛ یکی از معدود بازیکنانی که تماشای کار با توپش واقعاً چشم‌نواز بود.»
