علیپور: تنهاترین قهرمان ایران هستم
کیک زون گزارش داد که رضا علیپور در حین مسابقات سنگ‌نوردی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا موفق به کسب مدال نقره شد و بدین ترتیب سومین مدال خود را در تاریخ این رقابت‌ها به دست آورد. علیپور که با وجود مصدومیت انگشت پا به این دوره از مسابقات آمده بود، پس از پایان مسابقات، گفت‌وگوی مفصلی درباره شرایط تمرینی، مشکلات دریافت ویزا و کمبود امکانات انجام داد. او همچنین با اشاره به سن و سال خود، از احتمال کم حضورش در دوره بعدی بازی‌های آسیایی صحبت کرد و این مدال را به مردم ایران تقدیم کرد.
رضا علیپور پس از کسب مدال نقره سنگ‌نوردی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی - ناگویا بیان کرد: «از عزیزانی که همیشه هوای مرا داشتند، سپاسگزارم. این هوا داشتن بیشتر عشق و قلبی بوده است. خداوند را شاکرم که برای سومین بار در بازی‌های آسیایی مدال گرفتم. نقره شدم، اما خداوند را شاکر هستم. گاهی انسان آسیب بدنی و گاهی آسیب روحی می‌بیند و من هر دو آسیب را داشتم. از نظر بدنی نیز آسیب داشتم و اگر انگشتم مصدوم نبود رنگ مدالم بهتر می‌شد و شاید می‌توانستم طلا بگیرم.» «دوست ندارم مردم را ناراحت کنم»
علیپور ادامه داد: «هشت ماه برای بازی‌های آسیایی تمرین کردم و چند مسابقه سنگین را پشت سر گذاشتم. بسیاری از کشورها به ما ویزا نمی‌دهند، اما با تمام سختی‌هایی که بود، تمرین کردیم. سالنی که باید در آن تمرین می‌کردیم، وجود نداشت. دوست ندارم امروز از چیزهایی بگویم که خدای نکرده باعث ناراحتی مردم شود. دوست دارم مردم با عشقی که به من دارند، شاد باشند و همه می‌دانند چه مشکلاتی وجود دارد. این مدال را به جوانان سرزمینم تقدیم می‌کنم، که با جان و دل تلاش می‌کنند تا آینده خود را بسازند.»
«احتمال حضورم در دوره بعد ۵ درصد است»
دارنده دو مدال طلا و یک نقره سنگ‌نوردی بازی‌های آسیایی گفت: «دوست دارم سنگ‌نوردی آنقدر رشد کند و اردوهای خوبی داشته باشد که فقط رضا نباشد. رضا علیپور رفتنی است؛ آغاز و پایان دارد و اینگونه نیست که همیشگی باشد. سومین مدال بازی‌های آسیایی را گرفتم که قطعا لطف پروردگار بود که همیشه با من است. احتمال اینکه در بازی‌های آسیایی آینده باشم ۵ درصد است؛ زیرا آن زمان ۳۶ ساله خواهم بود. هنوز دوست دارم چیزهای جدیدی در زندگی تجربه کنم و خیلی از دوستان می‌دانند که چه می‌گویم. اگر بخواهم کلمه‌ای در مورد خود بگویم این است که هیچ قهرمانی نیست که اندازه من تنها باشد. تنهاترین مرد خدا هستم و تنها به عشق مردم این مدال را کسب کردم.»
«بگذارید به پای پیریِ سربازتان»
علیپور در ادامه گفت: «بعد از المپیک هدفم خداحافظی بود و دیگر از تمام نداشته‌ها و گفتن‌ها خسته شده بودم. گویا با هیچ گفتنی قرار نیست چیزی درست شود. می‌دانم این مدال در شان مردم عزیز نیست، اما این را بگذارید به پای اینکه سن سربازتان بالا رفته و پیر شده است. هرچند که در این رشته پیر شده‌ام. این مدال را از من بپذیرید و قطعا یک روز مدال‌هایم را جایی تقدیم خواهم کرد که برای کشورم بماند؛ زیرا وقتی می‌گویم این مدال برای مردم است، دوست ندارم در خانه‌ام نگه دارم. قطعا لطف و انرژی مردم بوده است. اگر به من بود که دو سال پیش رفته بودم. دو مدال طلای بازی‌ها و بیست و یک مدال جهانی دارم و یکی از نابغه‌ها و اسطوره‌های این رشته هستم. اگر امروز خوشحال هستم به خاطر این است که چیزی اضافه شده است.»
«مسیر اصلی، مسیر پروردگار است»
او در انتها گفت: «دوست داشتم که این مدال طلا شود، اما گاهی وقت‌ها زندگی بالا و پایین دارد. نه در عرش خبری بودم و نه در فرش و تنهایی جایی که باید برنده باشید، پیش خداوند است. ما می‌مانیم و خدای خودمان و این مدال و زندگی‌ها رهگذر و بازی است. مسیر اصلی مسیر پروردگار است و امیدوارم مردم عزیز خوشحال شده باشند. می‌دانم ناقابل است و صمیمانه از اعماق وجود و قلبم عاشق مردم هستم. باشد که پروردگار، سرزمین پارسی را در آغوشش بگیرد.»
