پرتغال سال‌ها پیش باید رونالدو را کنار می‌گذاشت

این کارشناس اسپانیایی در گزارش کیک زون معتقد است که اختلاف اخیر این بازیکن با تیم ملی پرتغال، هرچند تلخ، اما ممکن است در نهایت نعمتی بزرگ برای فوتبال پرتغال محسوب شود.

براسین با نگاهی انتقادی به این دوران پایانی تأکید کرد که پرتغال باید خیلی زودتر از این زمان، مسیرش را از این ستاره 41 ساله جدا می‌کرد تا از بار سنگینی که حضور او بر دوش تیم ملی ایجاد کرده، رها شود. از دیدگاه او هیچ راه بازگشتی وجود ندارد و این جدایی یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است.

این تحلیلگر با تاکید بر اینکه این پایان نباید برای کسی تعجب‌آور باشد، شخصیت بی‌نظیر رونالدو را عامل اصلی این وضعیت دانست. او توضیح داد که نمی‌توان کریستیانو رونالدو را از ویژگی‌های اخلاقی و روانی که او را به یکی از بهترین فوتبالیست‌های تاریخ تبدیل کرده، جدا کرد.

به اعتقاد براسین، روحیه رقابت‌طلبی شدید و آن غرور بزرگی که رونالدو را به قله‌ها رساند، دقیقا همان ویژگی‌هایی هستند که پذیرش افول و کنار رفتن را برای او ناممکن می‌کنند. این یک پکیج واحد است که عظمت او را توضیح می‌دهد و به همین دلیل رسیدن به چنین نقطه پایانی ناخوشایند اما منطقی است.

براسین در ادامه توصیف وضعیت ورزشی رونالدو در پرتغال، او را باری مطلق برای تیم ملی دانست. مشکل اصلی اینجاست که به نظر می‌رسد هیچ‌کس در اطراف این بازیکن قادر نبوده است حقیقت را به او گوشزد کند، یا اگر کسی تلاش کرده، رونالدو همکاری با او را متوقف کرده است.

افرادی که گمان می‌کنند فراتر از خیر و شر هستند، انتقاد را نمی‌پذیرند. برای همین، این پایان کاملاً قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسد. بیشتر ورزشکاران بزرگ در پذیرش اینکه دیگر آن آدم سابق نیستند، با چالش‌های بزرگی روبرو می‌شوند.

براسین معتقد است پرتغال باید هیاهوی فوری و سر و صدای ناشی از این جدایی را تحمل کند، اما در آن سوی این بحران، راه خروج روشنی را می‌بیند. او معتقد است که زمان به سرعت ابعاد این حادثه را کاهش خواهد داد و در عرض چند ماه یا چند سال، شیوه رفتن او تنها به یک خاطره کوچک تبدیل می‌شود.

در نهایت، کریستیانو همچنان یک چهره عظیم باقی می‌ماند، اما پرتغال باید یاد می‌گرفت که بدون او نیز به راه خود ادامه دهد. این جدایی، دری را باز می‌کند که تیم ملی پرتغال مدت‌ها انجام آن را به تعویق انداخته بود.