جالب‌ترین رشته بازی‌های آسیایی ناگویا در تصاویر
کیک زون گزارش می‌دهد که در میانه رقابت‌های تکواندو در بازی‌های آسیایی ناگویا، اتفاقی متفاوت رخ داد. جایی که به جای رویارویی رو در رو و تبادل ضربات واقعی، ورزشکاران هدست‌های واقعیت مجازی به چشمان زدند و وارد دنیایی دیگه شدند.
تکواندوی مجازی برای اولین بار در تاریخ بازی‌های آسیایی برگزار شد و ایران نیز با حضور امیرسینا بختیاری در این رویداد نوین نماینده داشت. بختیاری در اولین مسابقه خود، مقابل جسوربیک جیسونوف از ازبکستان قرار گرفت و با کسب برتری در دو راند پیاپی، به مرحله یک‌چهارم نالی راه پیدا کرد.
اما حریف بعدی چالش‌برانگیزتر بود. زونگ هان دارن یاپ از سنگاپور، ورزشکاری که یک روز پیش از این دیدار در پومسه نیز مدال برنز را به دست آورده بود. یاپ در این مبارزه موفق بود بختیاری را با نتیجه ۲ بر صفر شکست دهد و به نیمه‌نالی صعود کند. او در ادامه مقابل نماینده ویتنام مغلوب شد و در نهایت به مدال برنز مشترک دست یافت. بدین ترتیب، نماینده ایران از دور رقابت‌های تکواندوی مجازی ناگویا حذف شد.
اما جالب‌ترین بخش داستان از اینجا آغاز می‌شود. در تکواندوی مجازی، خبری از زدن ضربه به حریف واقعی وجود ندارد. دو ورزشکار در سالن، با چند متر فاصله از هم قرار می‌گیرند. هر کدام هدست واقعیت مجازی بر چشمان دارند و حسگرهایی روی بخش‌های مختلف بدنشان نصب شده است. حرکات دست، پا و بدن توسط این حسگرها ثبت شده و به آواتار ورزشکار در فضای مجازی منتقل می‌شود.
به عبارت دیگر، شما در دنیای واقعی یک تکواندوکار را می‌بینید که به هوا ضربه می‌زند، اما در دنیای مجازی، همان ضربه ممکن است دقیقاً به سر یا بدن آواتار حریف برخورد کند و انرژی او را کاهش دهد. نه برخوردی در میان است، نه لگدی که واقعاً به بدن حریف وارد شود؛ دو ورزشکار در محدوده خود ایستاده‌اند و مبارزه واقعی‌شان را به آواتارهایشان سپرده‌اند. تصور کنید روبروی شما هیچکس نیست، اما باید با تمام توان به یک حریف نامرئی ضربه بزنید. حریفی که فقط از طریق هدست قابل رویت است!
شاید همین تصویر یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های این رشته باشد. تکواندوکاری که در سالن برای یک حریف خیالی لگد می‌زند، اما در صفحه نمایش، همان لگد به یک آواتار دیجیتال برخورد می‌کند. البته عجیب‌بودن تکواندوی مجازی فقط به شکل مبارزه محدود نمی‌شود. این رشته در ناگویا برخلاف تکواندوی سنتی، دسته‌بندی‌های معمول جنسیتی، وزنی و سنی را نداشت. رقابت به صورت مختلط برگزار شد و زنان و مردان می‌توانستند مقابل یکدیگر قرار گیرند. در مجموع ۱۶ ورزشکار، شامل هشت مرد و هشت زن، در این مسابقات حضور داشتند. هر راند به مدت یک دقیقه طول می‌کشید و مسابقه به صورت «دو راند از سه راند» برگزار می‌شد؛ یعنی هر ورزشکاری که زودتر دو راند را به خود اختصاص دهد، برنده مبارزه محسوب می‌شد.
البته این رشته هنوز در ابتدای مسیر خود قرار دارد و اولین حضور رسمی‌اش در بازی‌های آسیایی هم بدون چالش نبود. تنظیم حسگرها و مشکلات مربوط به تجهیزات باعث شد مسابقات با حدود ۲۰ دقیقه تأخیر آغاز شود. تکواندوی مجازی پیش از ناگویا نیز در رویدادهایی مانند هفته ورزش‌های الکترونیکی المپیک در سنگاپور به نمایش درآمده و نخستین دوره مسابقات جهانی آن نیز برگزار شده بود. با این وجود، ناگویا اولین تجربه رسمی این رشته در بازی‌های آسیایی محسوب می‌شد.
با همه این تفاسیر، یک پرسش همچنان باقی است: آیا تکواندوی مجازی می‌تواند جایگزین تکواندوی واقعی شود؟ شاید پاسخ را باید در همان چیزی جست‌وجو کرد که سال‌هاست تکواندو را برای تماشاگران جذاب کرده است؛ لحظه‌ای که ضربه‌ای به سمت حریف پرتاب می‌شود، ثانیه‌ها کش می‌آیند و همه منتظرند ببینند ضربه واقعاً نشسته یا نه. در تکواندوی واقعی، صدای برخورد، واکنش مبارز، هیجان سالن و آن چند صدم ثانیه انتظار برای اعلام امتیاز، بخشی از لذت تماشای مسابقه است.
