آلوز از میادین محروم میماند؛ یک مسئله حقوقی کلیدی در میان
به نقل از رسانه ورزشی، در محاسبه مدت محرومیت ریکاردو آلوز باید یک نکته حقوقی حیاتی مدنظر قرار گیرد؛ محرومیت چهارماهه او، نه یک مجازات انضباطی به خاطر تخلف ورزشی، بلکه یک مجازات ورزشی ناشی از فسف غیرموجه قرارداد محسوب میشود. از این رو، در تفسیر شیوه اجرای آن، نمیتوان هرگونه برداشتی که مدت محرومیت را به نفع بازیکن کاهش دهد، صرفاً با یک تفسیر گسترده بپذیرفت.
بر اساس ماده ۱۷.۳ مقررات فیفا، محرومیت در بازه زمانی میان آخرین مسابقه رسمی فصل و نخستین مسابقه رسمی فصل بعد به حالت تعلیق درمیآید. آخرین مسابقه رسمی فصل گذشته، با توجه به تعلیق مسابقات، در تاریخ ۸ اسفند برگزار شده است. همچنین سازمان لیگ در ماه خرداد به طور رسمی اعلام کرد که فصل بیستوپنجم نیمهکاره باقی میماند.
اگر ۸ اسفند را به عنوان آخرین مسابقه رسمی فصل گذشته در نظر بگیریم، بازه زمانی از ۹ اسفند تا ۲۳ مرداد را میان دو فصل تلقی کرده و محرومیت آلوز در تمام این دوره معلق بوده است. در این شرایط، از زمان اعلام رأی در ۱۳ فروردین تا ۸ اسفند، عملاً ۴ ماه محرومیت او پس از آغاز فصل جدید باید ادامه یابد؛ در نتیجه، پایان محرومیت او به اواخر آذرماه موکول میشود.
البته وکیل آلوز استدلال میکند که فصل گذشته طبق برنامه تا ۱۵ اردیبهشت ادامه داشته و بنابراین، بخشی از محرومیت او باید از ۱۳ فروردین تا آن تاریخ محاسبه شود. اما باید توجه داشت که عبارت «آخرین مسابقه رسمی فصل» در مقررات فیفا، با یک تاریخ برنامهریزیشده برای پایان فصل تفاوت اساسی دارد و نمیتوان بدون مبنای روشن، این دو را یکسان دانست.
از سوی دیگر، حتی اگر ۱۵ اردیبهشت را به عنوان پایان فصل پذیرفته شود، نمیتوان تاریخ ۵ تیر و بازیهای سهجانبه پلیآف آسیایی را آغاز فصل جدید لیگ برتر تلقی کرد. آن مسابقات اساساً آغاز رسمی فصل جدید لیگ برتر نبودند و فصل بیستوششم رسماً از ۲۳ مرداد آغاز شد. یعنی حتی با محاسبه بر اساس ۱۵ اردیبهشت، محرومیت آلوز در آبان ماه به پایان میرسد. هرچند همانطور که اشاره شد، این محاسبه کاملاً صحیح نیست.
به همین دلیل، استعلام سپاهان از فیفا یک تصمیم کاملاً بهجاست. در پروندهای که یک اشتباه در محاسبه میتواند برای بازیکن و باشگاه عواقب انضباطی جدی به همراه داشته باشد، ملاک اصلی باید تفسیر رسمی فیفا باشد، نه صرفاً برداشت شخصی بازیکن، مدیر برنامه یا باشگاه.