فیفادی فاجعه‌بار برای برزیل: بدون حتی یک امید!
به نقل از کیک زون، پیروزی پرگل ۴-۰ و با وجود این، تقریباً هیچکس راضی نبود. این خلاصه دیدار دوستانه برزیل مقابل هند بود که به اردوی ملی‌پوشان برزیل در این فیفادی پایان داد. مسابقه‌ای که نه فرصت مناسبی برای سنجش عملکرد تیمی فراهم کرد و نه درخشش‌های فردی زیادی به همراه داشت؛ اما در عوض، این پرسش مهم را مطرح کرد که آیا تصمیمات فدراسیون فوتبال برزیل برای آغاز این دوره جدید، درستی بوده‌اند یا نه.
این فیفادی با دو دیدار دوستانه متوالی مقابل استرالیا آغاز شده بود. با توجه به اینکه تیم ملی طی سال فرصت‌های زیادی برای دور هم جمع شدن ندارد، رویارویی با یک حریف در فاصله تنها پنج روز، خودش اتلاف فرصت محسوب می‌شد. با این حال، دیدار مقابل هند حتی بی‌معناتر از آن بود.
در نگاه اول، بردن تیم ملی به کشوری که استقبال زیادی از پیراهن زرد برزیل دارد، ایده امیدوارکننده‌ای به نظر می‌رسید. اینکه بازیکنان در خیابان‌ها و ورزشگاهی مملو از تماشاگر مورد استقبال و محبت هواداران قرار بگیرند، می‌توانست به آن‌ها انگیزه بیشتری بدهد و اهمیت پیراهنی را که به تن دارند، بیش از پیش یادآوری کند. علاوه بر این، چنین اتفاقی می‌توانست تصویر مثبتی از برزیل در سراسر جهان به نمایش بگذارد. اما هیچ‌کدام از این اتفاقات رخ نداد.
تیم ملی برزیل در ورزشگاه سالت لیک، مقابل سکوهایی که فقط بخشی از آن‌ها پر شده بود، به میدان رفت. ۷۰ هزار بلیت برای این مسابقه عرضه شده بود که میانگین قیمت هرکدام به ۲۰۰ دلار می‌رسید که هیچ تناسبی با قدرت خرید مردم هند نداشت. باید به این نکته هم توجه کرد که با وجود محبوبیت تیم ملی برزیل در این کشور، فوتبال محبوب‌ترین ورزش هند نیست.
معمولاً تعیین قیمت بلیت‌ها بر عهده شرکتی است که مسئولیت برگزاری رویداد را بر عهده دارد. با این حال، فدراسیون فوتبال برزیل به‌عنوان نهادی که مسئولیت حفظ وجهه تیم ملی را بر عهده دارد، باید در این موضوع دخالت می‌کرد تا از بروز چنین موقعیت‌های ناخوشایندی جلوگیری می‌کرد.
ساموئل لینو پس از پایان مسابقه و در اشاره به فضای غیرمنتظره ورزشگاه گفت:«استقبال فوق‌العاده‌ای از ما شد. برای همین فکر می‌کردم هواداران هندی در ورزشگاه هم فضای پرشورتری ایجاد کنند و بیشتر تشویق کنند و آواز بخوانند. شاید به خاطر گرما بود، نمی‌دانم. اما به هر حال، این هم بخشی از ماجراست. هر کشوری فرهنگ خودش را دارد و ما در برزیل همیشه به جشن و شور و هیجان عادت کرده‌ایم.»
بازیکنان برزیل علاوه بر حضور مقابل جمعیت اندک و کم‌هیجان ورزشگاه، مجبور بودند با گرمای شدید ناشی از رطوبت بالای هوای کلکته هم دست‌وپنجه نرم کنند. بازیکنان هنگام دویدن مقدار زیادی از مایعات بدنشان را از دست می‌دادند و مجبور بودند در مصرف انرژی خود صرفه‌جویی کنند. حتی شادی پس از بعضی از گل‌ها هم با شور و هیجان همیشگی همراه نبود.
برای کامل شدن این مجموعه از مشکلات، ضعف شدید تیم ملی هند باعث شد برزیل عملاً با چالش جدی‌ای روبه‌رو نشود. اشتباهات فاحش دروازه‌بان هند روی دو گل ابتدایی استوائو و پدرو، حتی باعث ایجاد موقعیت‌های شرم‌آوری شد؛ نه فقط برای هواداران میزبان، بلکه برای تیم ملی برزیل هم. تماشای تیمی که پنج بار قهرمان جام جهانی شده، در رویدادی با چنین سطح پایینی، با جایگاه این تیم در فوتبال جهان همخوانی نداشت.
کارلو آنچلوتی، برخلاف دیدارهای دوستانه مقابل استرالیا، از همان ابتدای نیمه دوم تغییرات زیادی در ترکیب تیمش ایجاد کرد. این مسابقه بیشتر به یک بازی تمرینی شباهت داشت و به همین دلیل، فرصت مناسبی برای ارزیابی عملکرد گروهی برزیل فراهم نکرد.
از نظر فردی هم تعداد بازیکنانی که توانستند خودشان را نشان دهند، چندان زیاد نبود. استوائو در نیمه اول و ساموئل لینو که در نیمه دوم دو گل دیگر به ثمر رساند، مهم‌ترین چهره‌های این مسابقه بودند.
بازیکن جوان چلسی با انگیزه زیادی به میدان رفت تا از فرصت بازگشت به تیم ملی استفاده کند و کمبود فرصت بازی در باشگاه انگلیسی‌اش طی این فصل را جبران کند. در سوی دیگر، مهاجم فلامینگو هم نشان داد که شایستگی این همه توجه و تمجیدی را که به خاطر عملکردش در این فصل با پیراهن سرخ‌وسپیدپوشان دریافت کرده، دارد و باید در اردوهای بعدی هم به تیم ملی دعوت شود.
گابریل بونتمپو، برونو گیمارش، آندری سانتوس، مائورو جونیور، آرتور دیاز، ماتئوزینیو و واندسون هم لحظات خوبی در این مسابقه داشتند. با این حال، ضعف بیش از حد تیم ملی هند باعث می‌شد ارزیابی دقیق و واقعی عملکرد این بازیکنان دشوار باشد.
در طرف مقابل، وینیسیوس جونیور بار دیگر نمایشی بی‌انگیزه از خود به نمایش گذاشت. درست است که او هم از گرمای هوا اذیت شد، اما در دیدارهای قبلی مقابل استرالیا هم عملکرد درخشانی نداشت و در این مسابقه حتی نتوانست لحظات امیدوارکننده‌ای مثل سایر بازیکنان داشته باشد. او این فیفادی را با نمایشی بی‌روح و کم‌تحرک به پایان رساند.
اگر پایان این فیفادی به معنای پایان کابوس هواداران برزیل بود، می‌شد آن را خبری خوشحال‌کننده دانست. اما فیفادی بعدی در ماه نوامبر هم شرایطی تقریباً مشابه دارد. برزیل قرار است دو دیدار دوستانه در سنگاپور برگزار کند؛ ۱۴ نوامبر مقابل ژاپن و ۱۷ نوامبر برابر تیم ملی این کشور. در چنین شرایطی، بیش از آنچلوتی، این فدراسیون فوتبال برزیل است که باید در انتخاب‌های خود برای تیم ملی تجدیدنظر کند.
