برای فرزندم، برای سالها رنج و زحمت و پشتکار!
به نقل از کیک زون، ژرمی ژاکه در چند ماه اخیر با سرعتی شگفت‌انگیز از یک مدافع کم‌نام و کم‌سابقه به یکی از چهره‌های برجسته فوتبال فرانسه تبدیل شده است. این مدافع 21 ساله که تابستان امسال از رن به لیورپول پیوست، خیلی زود در ترکیب اصلی تیم انگلیسی جای گرفت و کنار ویرژیل فن‌دایک قرار گرفت. پنج بازی در لیگ برتر برای او کافی بود تا اسمش به گوش زین‌الدین زیدان برسد و سرمربی جدید تیم ملی فرانسه او را در اولین فهرستش به تیم ملی دعوت کند.
ژاکه در این اردو ملی دو بار در ترکیب اصلی فرانسه بازی کرد؛ ابتدا مقابل بلژیک عملکردی درخشان داشت و بعد در تساوی 1-1 مقابل ایتالیا در استاد دو فرانس نیز یکی از بازیکنان برجسته تیمش بود. اما پشت این آغاز درخشان، داستانی وجود دارد که وقتی ژاکه درباره‌اش صحبت می‌کند، متوجه می‌شویم او چه مسیر دشواری را برای رسیدن به این نقطه طی کرده است.
وقتی سرود ملی را خواندم، واقعاً خوشحال بودم
ژاکه هنوز راحت نمی‌تواند از تجربه بازی در تیم ملی حرف بزند و هیجانش به سرعت در چهره‌اش نمایان می‌شود. او درباره دومین بازی ملی‌اش در استاد دو فرانس گفت: «بازی دومم در استاد دو فرانس، لحظاتی خالص و بی‌نظیر بود. انتظار نداشتم ورزشگاه این‌قدر پر از شور و هیجان باشد. تصور کنید، من هم بخشی از این صحنه بودم! وقتی سرود مارسی‌یز را در استاد دو فرانس خواندم، واقعاً خوشحال بودم. با توجه به جایی که آمده‌ام، فقط می‌توانم به خودم افتخار کنم. خانواده‌ام را در سکوها دیدم.»
او درباره عملکردش مقابل ایتالیا گفت: «بازی خوبی بود، اما می‌توانست بهتر باشد. در مجموع از این دو بازی اولم راضی هستم.»
شاید همین آرامش یکی از ویژگی‌هایی است که ژاکه را در این سن و سال از دیگران متمایز کرده است. خودش هم دقیقاً نمی‌داند این خونسردی از کجا آمده: «نمی‌دانم این بلوغ از کجا می‌آید. شاید از پدر و مادرم. اما همیشه با توپ بازیکن نسبتاً آرامی بوده‌ام و سعی می‌کنم عجله نکنم. در نهایت فوتبال خودم را بازی می‌کنم.»
این ویژگی با چیزی که زیدان از مدافعانش می‌خواهد همخوانی دارد. ژاکه درباره دستورات سرمربی فرانسه گفت: «مربی از ما می‌خواهد به جلو برویم و با شدت و تهاجمی بازی کنیم. البته با این کار فضای زیادی پشت سرمان خالی می‌شود، بنابراین وقتی جلو می‌رویم باید تهاجمی و جدی باشیم.»
او مقابل ایتالیا یک حامی مهم هم کنار خود داشت؛ دایو اوپامکانو. ژاکه درباره همکاری با مدافع باتجربه‌تر فرانسه گفت: «کمی با سبک بازی او آشنا بودم و کارم را راحت‌تر کرد. او توصیه‌های زیادی به من داشت. زیاد با هم صحبت می‌کنیم و با توجه به موقعیت‌های یک مقابل یک که گاهی پیش می‌آید، به این ارتباط نیاز داریم.»
برای فرزندم، برای سالها رنج
خیلی‌ها از آینده درخشان و طولانی ژاکه در تیم ملی فرانسه صحبت می‌کنند اما خودش نمی‌خواهد به این فکر کند که جایگاهش را برای همیشه در تیم ملی تثبیت کرده است: «صادقانه بگویم، فعلاً خیلی به تثبیت جایگاهم در تیم ملی فکر نمی‌کنم. فقط دو بازی ملی دارم. بازی به بازی جلو می‌روم، دقایقی که مربی به من می‌دهد بازی می‌کنم و سعی می‌کنم از آنها لذت ببرم. همه‌چیز خیلی سریع اتفاق افتاده است.»
ژاکه در لیورپول هم همین ذهنیت را دارد. شروع فصل برای او فوق‌العاده بوده است: «همه‌چیز خیلی، خیلی سریع پیش رفت. تیم خوبی داریم و فعلاً همه‌چیز خوب است. بازی کردن کنار ویرژیل فن‌دایک فوق‌العاده است. همه می‌دانند او چه مدافع بزرگی است، این را باید بگویم که به نظرم مدافعان خیلی کمی هستند که می‌توانند ادعا کنند به سطح او رسیده‌اند.»
ژاکه در ادامه مصاحبه از سال‌های قبل از رسیدنش به آنفیلد حرف زد و همه را تحت تأثیر قرار داد: «بازی کردن در لیگ برتر، در آنفیلد، به خاطر دوران کودکی‌ام، به خاطر سالها رنج، واقعاً لذت‌بخش است. شروع آسانی نداشتم. وقتی می‌ایستم و به بعضی چیزها نگاه می‌کنم، خوشحال می‌شوم. مشکل کمر دارم، مشکل زانو هم داشته‌ام. سعی می‌کنم به آنها فکر نکنم و فقط به جلو نگاه کنم.»
ژاکه قبل از پیوستن به لیورپول و تیم ملی بزرگسالان فرانسه توجه تیری آنری را جلب کرده بود. سرمربی وقت تیم زیر 21 سال فرانسه زمانی گفته بود که می‌خواست این مدافع را در 16 یا 17 سالگی به تیم دعوت کند و همان موقع هم بلوغ و جدیت او در مسیر حرفه‌ای را تحسین کرده بود.
حالا آن بچه‌ای که سالها با درد و سختی پیش رفت، در آنفیلد کنار فن‌دایک بازی می‌کند و چند هزار کیلومتر آن‌طرف‌تر، در استاد دو فرانس، سرود فرانسه را با پیراهن تیم ملی می‌خواند.
ژاکه پنهان نمی‌کند که پوشیدن پیراهن فرانسه برایش فقط یک اتفاق فوتبالی نیست؛ تحقق یک رؤیای بزرگ است: «بزرگ‌ترین رویای من چه بود؟ فکر می‌کنم به آن رسیده‌ام. بازی کردن برای کشورم، برای تیم ملی‌ام، مقابل همه مردم فرانسه، حس فوق‌العاده‌ای است. آن هم زیر نظر زین‌الدین زیدان، یک اسطوره بزرگ.»
ممکن است ژاکه دوشنبه مقابل بلژیک هم در ترکیب فرانسه قرار بگیرد و بعد دوباره راهی لیورپول شود. اما خودش برای آینده خواسته عجیبی ندارد. فقط یک چیز می‌خواهد: سلامتی. «چه چیزی می‌توانم آرزو کنم؟ سلامتی. اینکه تا جای ممکن بازی کنم و همچنان بازی‌های زیادی با پیراهن فرانسه داشته باشم.»
