دنیس اکرت و شانس حذف از ترکیب تیم ملی ایران!
به نقل از سومین ورزشگاه، محیط فوتبال ایران معمولاً نسبت به بازیکنان دو ملیتی با دیدی شکاکانه نگاه میکند و نوعی بیگانگی نسبت به آنها که با داشتن پاسپورت ایرانی حق حضور در تیم ملی را دارند، نشان میدهد.
اولین بازیکن دوملیتی تاریخ فوتبال ایران، فریدون زندی بود که در تیم ملی جانشین نیکبخت واحدی محرم شد. فری علیرغم سوابق درخشان، سابقه عالی و حضورش در بوندسلیگا، مورد استقبال هواداران فوتبال ایران قرار گرفت اما او نیز برای تبدیل شدن به بازیکن ثابت تیم ملی ایران، مسیر دشواری را پشت سر گذاشت و تا روز آخر حضورش در تیم ملی باید با سایهها مبارزه میکرد.
پس از او، اشکان دژاگه به عنوان مشهورترین دوملیتی فوتبال ایران شناخته میشود که او نیز از فوتبال آلمان به ایران آمد و با پیشینه فوقالعادهاش در تیم ملی به یکی از مهرههای کلیدی بدل شد. در این میان، بازیکنان دیگری نیز عمدتاً در دوران کارلوس کیروش در تیم ملی حضور داشتند؛ از رضا قوچاننژاد و امید نظری گرفته تا سامان قدوس.
موضوع دنیس اکرت، پس از سالها بحث به عنوان بازیکنی با ریشه ایرانی، از سال گذشته آغاز شد و کادر فنی تیم ملی که از مدتها پیش او را زیر نظر داشت، در نهایت پذیرفت که این بازیکن را به جمع تیم ملی ایران اضافه کند. درگاهی ابتدا در اردوی ترکیه در فروردین ماه در تمرینات تیم ملی حاضر شد و پس از یک دوره تمرینی در دومین اردو نیز حضور یافت اما به جز یک نیمه در دیدار مقابل جوانان تیخوانا، فرصت بازی پیدا نکرد که ظاهراً علت این عدم حضور در جام جهانی، جز مصدومیت نبود.
اکرت پس از بازگشت به بلژیک و در حالی که گفته میشد به تیمی در ترکیه خواهد پیوست و حتی لیژ را به مقصد استانبول ترک کرده بود، دوباره به این تیم معروف بلژیکی بازگشت تا روزهای خوب خود را در این فصل لیگ بلژیک ادامه دهد. در این شرایط، او به عنوان یک بازیکن پرطرفدار در تیم ملی ایران محسوب میشود و به عنوان لژیونری که در یک تیم اروپایی نسبتاً معروف عضویت دارد، از نظر سوابق برای بازی در تیم ملی مشکلی ندارد اما اولین و دومین بازی اکرت در تیم ملی ایران مقابل ازبکستان، مجدداً پرچمهای سبز و قرمز را در افکار عمومی به اهتزاز درآورد.
در مسابقه اول مقابل ازبکستان، اکرت بازیکنی پرتلاش بود که البته فرصت چندانی برای خودنمایی نیافت. او پس از ۴۵ دقیقه تعویض شد و جای خود را به سردار آزمون داد که این تعویض به صورت برعکس در دیدار مقابل روسیه تکرار شد؛ نیمه دوم بازی روسیه بود که اکرت را به عنوان یکی از سه مهاجم ایران در زمین دیدیم. بازیکنی که در این مسابقه، نقطه روشنی از خود به جای نگذاشت و بر نظر منفی منتقدان پرشمارش در جام جهانی صحه گذاشت؛ آنها که معتقد بودند به جای او باید از بازیکنان پرورش یافته در لیگ ایران در تیم ملی استفاده میشد.
تیم ملی ایران در حالی خود را برای حضور در آخرین اردوهای پیش از جام ملتها در فیفادی بعدی آماده میکند که در ابتدای سال جاری چند مهاجم جوان با درخشش در رقابتهای باشگاهی امیدوارمان کردهاند. به جز امیرحسین حسینزاده، آقای گل دوفصل پیش لیگ برتر، سعید سحرخیزان، کسری طاهری و پوریا شهرآبادی، سه مهاجم جوانی هستند که با اشتهای بسیار در لیگ ظاهر شده و توجهها را به خود جلب کردهاند؛ سه بازیکن جوان با سابقه حضور در اردوهای تیم ملی و تجربه مناسب و آماده برای رقابت به عنوان بهترین مهاجم آینده در تیم ملی.
در این میان، تیم ملی ایران، سردار آزمون و مهدی طارمی را به عنوان دو بازیکن باتجربه و یکی از بهترین زوجهای تاریخ فوتبال در اختیار دارد و همچنین نامهایی مانند شهاب زاهدی، علی علیپور و شهریار مغانلو نیز خود را شایسته پوشیدن پیراهن تیم ملی میدانند. در این رقابت سخت اگرچه آمادگی بازیکنان در طول این صد روز است که به انتخاب نهایی توسط امیر قلعهنویی منجر خواهد شد اما در کنار این موضوع، دیدن عملکرد بازیکنی مانند اکرت در دو مسابقه نیز احتمالاً تأثیر خود را در آینده خواهد گذاشت.
اکرت ۲۹ ساله است و هنوز وارد دوره منفی سنی نشده اما در دوران چندین ساله حضورش در فوتبال حرفهای نیز درخشش چشمگیری نداشته و مهاجمی متوسط بوده اگرچه همواره در اروپا و در لیگهای معتبر به میدان رفته است. با این حال او هیچ شباهتی به تعدادی از بازیکنان دوملیتی وارداتی از لیگهای خارجی مانند دژاگه، زندی و قوچاننژاد ندارد و فعلاً جزو بازیکنانی است که حضورش در تیم ملی ایران طرفداران چندانی ندارد.
او در یک پیام اینستاگرامی پس از پایان اردوی تیم ملی، ضمن تشکر از عمه مشهورش، اعلام کرد که آماده افتخارآفرینی برای تیم ملی ایران است اما با این ۹۰ دقیقه در دو مسابقه مشخص نیست که فرصت شادی مجدد به خانواده درگاهی داده شود.