پایان ماراتون خداحافظی اسطوره‌های فوتبال: آخرین لحظات مارادونا!
کیک زون گزارش می‌دهد: آرژانتین و تمام جهان در آستانه یک شب فراموش‌نشدار قرار دارند؛ مراسم وداع لیونل مسی از تیم ملی. تیم ملی آرژانتین در یک بازی دوستانه برابر بنین، برترین گلزن تاریخش را بدرقه خواهد کرد. مسابقه‌ای که سرشار از احساسات، اشک، آه و شاید آخرین گل یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ فوتبال با پیراهن تیم ملی خواهد بود.
خداحافظی مسی فرصتی شد تا به خاطرات بازگردیم و به یاد بیاوریم دیگر اسطوره‌های بزرگ فوتبال چگونه در تیم‌های ملی به پایان مسیر رسیدند. جالب است که اکثر این اسطوره‌ها فرصت نداشتند مانند مسی در یک 'بازی خداحافظی ویژه و برنامه‌ریزی‌شده' با پیراهن ملی وداع کنند.
منطقی است که کار را با پیشروی مسی بر تخت پادشاهی فوتبال آرژانتین آغاز کنیم. دیگو از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۴ پیراهن تیم ملی را به تن داشت، در ۹۱ بازی ۳۴ گل زد و آرژانتین را در سال ۱۹۸۶ به قهرمانی جهان رساند. مدت کوتاهی پس از جام جهانی ۱۹۹۰ که آرژانتین نتوانست از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کند و در فینال به آلمان باخت، دیگو از تیم ملی خداحافظی کرد.
پس از آن دیه‌گو با یک محرومیت طولانی‌مدت روبرو شد، اما او دوباره به زمین و به کشورش بازگشت. در سال ۱۹۹۳، آلفیو باسیله، سرمربی وقت آرژانتین، مارادونا را متقاعد کرد تا دوباره به تیم ملی برگردد. نتیجه این شد که دیگوی تقریباً ۳۴ ساله (که با استانداردهای فوتبال آن زمان یک بازیکن مسن محسوب می‌شد) با آرژانتین راهی جام جهانی ۱۹۹۴ شد و آنجا به همه یادآوری کرد که چه بازیکن نابغه‌ای است. او در بازی اول مقابل یونان گلزنی کرد و آخرین گل ملی‌اش را به 'شکاکانی که می‌گفتند مارادونا دیگر به درد هیچ‌کاری نمی‌خورد' تقدیم کرد.
در دور دوم، او در دیدار مقابل نیجریه یک پاس گل داد و این مسابقه به آخرین حضور دیگو برای آرژانتین تبدیل شد. او در تست دوپینگ مردود شد و در بدنش چند ماده ممنوعه کشف شد. وقتی مارادونا خبر محرومیت طولانی‌مدت جدیدش را شنید، با پوزخندی تلخ گفت: 'پاهایم را قطع کردند.'
پادشاه فوتبال بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱ برای تیم ملی برزیل بازی کرد. او در چهار جام جهانی حضور داشت و در سه تای آنها (۱۹۵۸، ۱۹۶۲ و ۱۹۷۰) به قهرمانی رسید. او در ۹۲ مسابقه ۷۷ گل به ثمر رساند و تا زمانی که نیمار رکوردش را نشکست، بهترین گلزن تاریخ برزیل باقی ماند. پله آخرین بازی خود برای تیم ملی را در سن ۳۰ سالگی انجام داد. این مسابقه دیداری مقابل یوگسلاوی (۲-۲) بود که در جولای ۱۹۷۱ در ورزشگاه افسانه‌ای ماراکانا در ریودوژانیرو برگزار شد. حدود ۱۴۰ هزار هوادار برای دیدن گلزنی پله آمده بودند، اما مهاجم افسانه‌ای در آن روز فقط یک نیمه در زمین ماند و موفق به گلزنی نشد.
در واقع، پادشاه فوتبال در بازی ماقبل آخر خود مقابل اتریش (۱-۱) در سائوپائولو با تیم ملی برزیل خداحافظی کرد. آنجا بود که برای آخرین بار پیراهن تیم ملی را به تن کرد، یک نیمه بازی کرد و در بین دو نیمه با تاجی بر سر افتخار زد. بعد از آن پله بازگشت به تیم ملی برای جام جهانی ۱۹۷۴ را رد کرد، اما چند بار دیگر در دیدارهای غیررسمی برای برزیل به میدان رفت؛ از جمله بازی مقابل تیم منتخب جهان در سال ۱۹۹۰ که به افتخار پنجاهمین سالگرد تولدش ترتیب داده شده بود.
اسطوره فوتبال آلمان و برنده دو توپ طلا از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۷ برای تیم ملی آلمان غربی بازی کرد. قیصر آلمان فاتح جام جهانی ۱۹۷۴ و یورو ۱۹۷۲ بود و با پیراهن ملی آمارش ۱۰۳ بازی و ۱۴ گل بود. پس از جام ملت‌های اروپای ۱۹۷۶ که آلمان‌ها در فینال به خاطر پنالتی معروف پاننکا در ضربات پنالتی به چکسلواکی باختند، فرانتز تنها یک سال دیگر برای تیم ملی بازی کرد.
بکن‌باوئر ۳۱ ساله بایرن مونیخ را ترک کرد تا راهی آمریکا شود و به تیم کاسموس نیویورک بپیوندد. در آن زمان، لژیونرها معمولاً به تیم ملی دعوت نمی‌شدند و هرمان نویبرگر، رئیس فدراسیون فوتبال آلمان، لیگ آمریکا را یک لیگ نمایشی و کم‌ارزش می‌دانست. جالب اینکه باشگاه کاسموس نیویورک هم با حضور فرانتس در جام جهانی ۱۹۷۸ مخالفت کرد. در نتیجه، آخرین بازی مدافع بزرگ آلمان برای تیم ملی در فوریه ۱۹۷۷ در دیداری مقابل فرانسه (۰-۱) در پاریس برگزار شد و بکن‌باوئر بدون هیچ‌گونه مراسم تشریفاتی از تیم ملی خداحافظی کرد.
کرویف افسانه‌ای است که به معنای واقعی کلمه فوتبال هلند را متحول کرد. دوران ملی او به عنوان بازیکن ۱۱ سال طول کشید؛ از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۷. در این مدت او در ۴۸ مسابقه به میدان رفت و ۳۳ گل به ثمر رساند و نایب‌قهرمانی جام جهانی ۱۹۷۴ و عنوان سومی یورو ۱۹۷۶ را به دست آورد. در نیمه اول دهه هفتاد، یوهان سه بار فاتح توپ طلا شد. آخرین حضور کرویف در تیم ملی، بازی مقابل بلژیک (۱-۰) در مسابقات انتخابی جام جهانی در اکتبر ۱۹۷۷ در آمستردام بود.
یک ماه قبل از آن، فردی مسلح به خانه کرویف در بارسلون حمله کرده بود، اما موفق به ربودن همسر یوهان نشد (همسر او توانست فرار کند و پنهان شود). پس از آن حادثه، این ستاره هلندی به مدت شش ماه تحت حفاظت شدید و شبانه‌روزی زندگی می‌کرد. به دلیل همین اتفاقات، او از حضور در جام جهانی ۱۹۷۸ که در قاره‌ای دیگر (آمریکای جنوبی) برگزار می‌شد انصراف داد. کرویف دلیل کناره‌گیری‌اش را وضعیت بد جسمی و روحی اعلام کرد و جزئیات ماجرای آدم‌ربایی مخفی ماند. با وجود درخواست‌های مکرر هواداران هلندی برای بازگشت او، یوهان هرگز این کار را نکرد. در سال ۱۹۸۱ دوباره بحث بازگشت او مطرح شد، اما این بار به خاطر تضاد منافع اسپانسرها این اتفاق رخ نداد.
برنده سه توپ طلا و رئیس یوفا در سال‌های بعد، ده سال از دوران ورزشی خودش را با پیراهن تیم ملی گذراند. پلاتینی از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ برای فرانسه بازی کرد، در ۷۲ مسابقه ۴۱ گل زد و قهرمان یورو ۱۹۸۴ شد. در جام جهانی ۱۹۸۶ فرانسه‌ای که میشل بهترین بازیکنش بود در آستانه رسیدن به قهرمانی بود، اما در نیمه‌نهایی مغلوب آلمان شد و به مقام سوم بسنده کرد. آن شکست چنان پلاتینی را تحت تأثیر قرار داد که یک فصل بعد و در ۳۲ سالگی فوتبال را کنار گذاشت و وارد دنیای مربیگری شد. او هم بدون هیچ هیاهویی از تیم ملی رفت.
آخرین مسابقه ملی پلاتینی دیدار انتخابی یورو ۱۹۸۸ مقابل ایسلند (۲-۰) در پاریس بود. اما نکته جالب اینجاست که میشل آخرین بازی ملی‌اش را برای یک کشور دیگر انجام داد! در نوامبر ۱۹۸۸، این ستاره فرانسوی که فوتبال را کنار گذاشته بود، به عنوان مهمان افتخاری برای افتتاحیه جام ملت‌های آسیا به کویت سفر کرد. در آنجا، امیر کویت پلاتینی را راضی کرد تا در دیداری دوستانه مقابل شوروی برای تیم ملی کویت بازی کند. پلاتینی کفش‌هایش را پوشید و ۲۰ دقیقه برای کویت بازی کرد؛ مسابقه‌ای که با وجود حضور یک بازیکن خارجی، از طرف فیفا به عنوان یک دیدار رسمی تایید شد!
'ال فنومنو' در سال ۱۹۹۴ به تیم ملی برزیل پیوست و ۱۷ سال بعد در تابستان ۲۰۱۱ از بازی‌های ملی خداحافظی کرد. او در ۹۸ بازی ۶۲ گل به ثمر رساند و دو بار (۱۹۹۴ و ۲۰۰۲) فاتح جام جهانی شد. بر خلاف بسیاری از هم‌نسلانش، رونالدو شانس برگزاری یک مسابقه خداحافظی باشکوه را داشت. در ژوئن ۲۰۱۱، برزیل در یک دیدار دوستانه مقابل رومانی (۱-۰) در سائوپائولو به میدان رفت. رونالدو در دقیقه ۳۰ به جای فرد، زننده گل بازی وارد زمین شد و پانزده دقیقه بازی کرد. او خیلی دوست داشت با گلزنی خداحافظی کند و سه شوت هم زد، اما نتوانست دروازه‌بان حریف را تسلیم کند.
در بین دو نیمه، رونالدو برای هوادارانی که به تشویق او آمده بودند سخنرانی خداحافظی کرد و پیش از شروع نیمه دوم، جای خود را به نیلمار داد. پیش از آن، او از جام جهانی ۲۰۰۶ که برزیل در مرحله یک‌چهارم نهایی مغلوب فرانسه شده بود، برای تیم ملی به میدان نرفته بود.
یک نابغه برزیلی دیگر از همان نسل که بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۳ برای تیم ملی بازی کرد. در ۹۷ مسابقه ۳۳ گل زد و قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ شد. برای جام جهانی ۲۰۱۰ دونگا، رونالدینیو را به تیم دعو نکرد، اما پس از بازگشت از میلان به برزیل، شاعر فوتبال دوباره به تیم ملی فراخوانده شد.
