دیبروینه با بالاترین انگیزه در تاریخ آماده رویارویی با ایران!
کیک زون گزارش میدهد که تیم ملی بلژیک با حضور ستارههای جوانی چون ژرمی دوکو به جام جهانی راه یافته، اما چشمها بیشتر از همه بر کوین دیبروینه متمرکز شده است؛ کاپیتانی که در ۳۴ سالگی خود را برای آخرین جام جهانی دوران ورزشیاش آماده میکند و همچنان معتقد است میتواند در بالاترین سطح فوتبال جهان تأثگذار باشد.
دیبروینه تابستان گذشته پس از پایان دوران درخشانش در منچسترسیتی به ناپولی پیوست. پیشنهادهای قابل توجهی از لیگ آمریکا به وی ارائه شد و حتی شیکاگو فایر برای جذبش اقدام کرد، اما ستاره بلژیکی ترجیح داد در فوتبال اروپا باقی بماند؛ تصمیمی که بخشی از آن به انگیزه او برای اثبات تواناییهایش پس از جدایی از سیتی مربوط میشد.
البته نخستین فصل حضور او در ناپل مطابق انتظار پیش نرفت. مصدومیت همسترینگ باعث شد چهار ماه از میادین دور بماند و بخش مهمی از فصل را از دست بدهد. همین آسیبدیدگی سبب شد آن شتاب و پویایی همیشگی که سالها از ویژگیهای اصلی بازی او بود، کمتر از گذشته دیده شود.
با این حال دیبروینه پس از بازگشت از مصدومیت به تدریج دوباره به بازیکنی کلیدی در ترکیب آنتونیو کونته تبدیل شد. اگر پیش از مصدومیت بیشتر برای دریافت توپ به عقب برمیگشت و حملات را از عمق زمین سازماندهی میکرد، در ماههای پایانی فصل نقش تهاجمیتری پیدا کرد و بیشتر در مناطق نزدیک به دروازه حریف حضور داشت.
آمارهای فصل ۲۶-۲۰۲۵ سریآ نشان میدهد او همچنان در گردش توپ، عبور از پرس حریف، پیشروی با توپ و خلق موقعیت از مؤثرترین بازیکنان ناپولی بوده است. ویژگیهایی که باعث شده حتی با وجود افزایش سن و مشکلات بدنی، همچنان یکی از خطرناکترین هافبکهای فوتبال اروپا محسوب شود.
در طول فصل، تغییر سیستم ناپولی از خط دفاع چهار نفره به پنج نفره نیز بر نقش دیبروینه تأثیر گذاشت. با وجود این تغییرات و فراز و نشیبهای تیم در مسیر قهرمانی، او همچنان یکی از بازیکنان کلیدی ناپولی و تیم ملی بلژیک باقی مانده است.
دیبروینه پس از پشت سر گذاشتن مصدومیت، در هر دو دیدار دوستانه بهاری بلژیک مقابل آمریکا و مکزیک از ابتدا به میدان رفت و نشانههایی از بازگشت به آمادگی کامل را نشان داد. هرچند احتمالاً از اوج سالهای طلایی خود فاصله گرفته، اما همچنان توانایی تعیین سرنوشت مسابقات را دارد.
برای تیم ملی ایران نیز نام دیبروینه مهمترین تهدید بلژیک در مرحله گروهی جام جهانی محسوب میشود. بازیکنی که در کنار روملو لوکاکو، آخرین بازمانده نسل طلایی فوتبال بلژیک به شمار میرود؛ نسلی که طی یک دهه گذشته بارها تا آستانه قهرمانی پیش رفت اما هرگز به جامی بزرگ دست نیافت.
بلژیک امروز تیمی متفاوت با گذشته است،但在 لحظات حساس همچنان همه منتظر یک نفر هستند؛ بازیکنی که بتواند با یک پاس، یک تصمیم یا یک لحظه نبوغ سرنوشت مسابقه را تغییر دهد. دیبروینه هم هنوز باور دارد که آن بازیکن، خودش است.
