حاجصفی و رؤیایی با سابقهای ۱۲ ساله!
به نقل از کیک زون، ۱۴۳ یا ۱۴۶، این تعداد بازی ملی احسان حاجصفی در منابع گوناگون است که البته عدد اول معتبرتر به نظر میرسد. با این حال، احسان فرصت خواهد داشت تا در جام جهانی جایگاهش را در جدول ارتقا بخشد. جایی که علی دایی با ۱۴۸ و جواد نکونام با ۱۴۹ بازی تنها افراد بالاتر از احسان هستند. احسان شاید از لغو بازیهای دوستانه تیم ملی ناراحت باشد. هرچند آسیب وارد شده به آمادگی تیم ملی بزرگتر از آمار و رکوردهای از دست رفته اوست، اما به هر حال حاجصفی میتوانست به اولین بازیکن تاریخ تیم ملی تبدیل شود که در جام جهانی رکورد را جابجا کند. اکنون نیز شانس این کار را دارد اما با سختی. در تصویر، در حال انجام حرکات کششی است، همان چهره آشنا، همان نگاه بیاحساس و سنگی که سالهاست بخشی از هویت فوتبالی احسان حاجصفی شده است. اگر کسی نداند، شاید تصور کند این فقط یکی دیگر از جلسات تمرینی تیم ملی است. اما برای مردی که ۳۶ ساله شده و بیش از ۱۵۰ بازی ملی در کارنامه دارد، هر تمرین جام جهانی معنای متفاوتی پیدا میکند. حاجصفی از معدود بازیکنان تاریخ فوتبال ایران است که چهار جام جهانی را از نزدیک تجربه کرده است. از برزیل ۲۰۱۴ تا روسیه ۲۰۱۸، قطر ۲۰۲۲ و حالا آمریکای شمالی ۲۰۲۶. در واقع اگر ایران از مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ هم عبور میکرد، او میتوانست امروز در آستانه پنجمین حضور خود در این تورنمنت باشد؛ رکوردی که در فوتبال آسیا هم اتفاقی عادی محسوب نمیشود. او عضو چهار نسل متفاوت تیم ملی بوده است. از روزهای ستارههای نسل دایی و مهدویکیا تا دوران نکونام، از تیم کیروش تا نسل فعلی. مربیان عوض شدهاند، کاپیتانها آمده و رفتهاند، ستارهها ظهور کرده و کنار رفتهاند اما احسان همچنان باقی مانده است. شاید عجیبترین بخش کارنامه او این باشد که با وجود حضور در سه جام جهانی قبلی، هنوز طعم صعود از مرحله گروهی را نچشیده است. این در حالی است که هر سه بار، بازی آخر ایران حکم یک فینال کوچک را داشت. برابر بوسنی در برزیل، مقابل پرتغال در روسیه و برابر آمریکا در قطر؛ مسابقاتی که میتوانستند دروازه ورود به دور بعد باشند اما هر بار چیزی کم آمد. برای همین جام جهانی ۲۰۲۶ برای حاجصفی فقط یک حضور دیگر نیست. او میتوانست خیلی زودتر از اینها جای خود را به نسل جوانتر بدهد. میتوانست بعد از سالها بازی ملی، از این فضای پرتنش فاصله بگیرد. اما مانده است؛ شاید چون هنوز یک پرونده باز در کارنامهاش وجود دارد. در نقش کاپیتان، بزرگتر و باتجربهتر از همیشه، او حالا به جام جهانی دیگری رسیده؛ تورنمنتی که شاید آخرین ایستگاهش باشد. و شاید برای نخستین بار، حس درونیاش به او میگوید آن دیوار قدیمی که سه بار مقابلش قد کشیده، این بار قابل عبور است. شاید به همین دلیل است که حتی در یک عکس تمرینی ساده هم، احسان حاجصفی شبیه بازیکنی نیست که فقط برای حضور آمده باشد. او هنوز دنبال چیزی است که در چهار دوره جام جهانی از دستش گریخته؛ یک قدم بیشتر، فقط یک قدم.
