عصر جدید با مائوریتسیو پوچتینو پس از برد ۱۰۰ دلاری
بر اساس گزارش کیک زون، این مقاله بدون هیچ حذفی و اضافهای ترجمه شده تا قابل مطالعه باشد. با این حال، مانند بسیاری از نویسندگان آمریکایی، نویسنده در اوج هیجان چندین جمله را تکرار کرده و انگار با آدرنالین متن را به پایان رسانده بود: اینگلوود، کالیفرنیا - همه چیز با فریادهای مهیب «U-S-A» آغاز شد و با یکی از برترین ۴۵ دقیقه تاریخ تیم ملی آمریکا در جام جهانی به اوج رسید. این لحظهای بود که ۷ سال و ۳۶۴ روز منتظرش بودند و هر ثانیهاش ارزش این انتظار را داشت. هواداران و بازیکنان فوتبال آمریکا سالها رویای چنین شبانی را در سر داشتند؛ افتتاحیهای باشکوه در جام جهانی، در خاک خودشان، بر بزرگترین صحنهای که فوتبال این کشور تاکنون تجربه کرده بود. آنها آرزوی زندگی در این لحظه را داشتند، آمریکا را به هیجان میآوردند و فوتبال را به سطح بالاتری میرساندند. اما کمتر کسی میتوانست دقیقاً چنین چیزی را تصور کند؛ پیروزی پرشور ۴ بر ۱ مقابل پاراگوئه، جشنهای میهنپرستانه در زمین و تماشاگران، فوتبالی روان و امواج پیاپی هیجان که ورزشگاه را فرا گرفته بود.
کریس ریچاردز، مدافع تیم ملی آمریکا، بیان کرد: «راستش را بخواهید، فکر میکنم تمام عمرم این لحظه را تصور کرده بودم. اما امشب از چیزی که تصور میکردم هم بهتر بود. غیرواقعی بود.» در مقابل ۷۰ هزار و ۴۹۲ تماشاگر در ورزشگاه سوفای در نزدیکی لسآنجلس، این فقط یک آغاز تقریباً بینقص برای جام جهانی خانگی نبود. همانطور که سباستین برهالتر هنگام تشکر از هواداران برای یادآوری دور افتخار بازیکنان گفت: «این همان چیزی است که فوتبال آمریکا باید باشد.» این شب میتواند نقطه عطفی به سمت یک عصر جدید برای تیم ملی مردان آمریکا باشد. کریستین پولیشیچ، پیش از آنکه به دلیل مصدومیت عضله ساق پا در بین دو نیمه زمین را ترک کند، میان مدافعان پاراگوئه با همان چابکی و اعتمادبهنفسی حرکت میکرد که سالها از او انتظار میرفت. وستون مککنی کنترل بازی را در خط میانی در اختیار داشت. کریس ریچاردز با ثبت ۸۳ پاس صحیح از ۸۳ تلاش، رکوردی تاریخی در جام جهانی به جا گذاشت؛ آماری که دستکم در ۶۰ سال گذشته بیسابقه بوده است. مالک تیلمن نیز سهم مهمی در تسلط آمریکا بر جریان مسابقه داشت و فلوارین بالوگان بار دیگر نشان داد چرا بسیاری او را بهترین مهاجم آمریکا در یک دهه اخیر میدانند.
ریچاردز پس از بازی گفت: «این یک رویاست. واقعاً یک رویاست.» بالوگان نیز که با دو گل خود به نخستین بازیکن مرد آمریکا از زمان هتتریک برت پتنود در جام جهانی ۱۹۳۰ مقابل پاراگوئه تبدیل شد که در یک مسابقه جام جهانی دو گل به ثمر میرساند، همین احساس را داشت. بازیکنان از انرژی هواداران تغذیه میکردند و هواداران از بازیکنان. این رابطه دوطرفه، هر دو را به سطحی بالاتر رساند. تنها چند ساعت پس از پایان مسابقه، قیمت بلیت دیدار بعدی آمریکا مقابل استرالیا در سیاتل به شکل چشمگیری افزایش یافت و صدها دلار بالاتر رفت. در سراسر کشور، بسیاری از هواداران آمریکایی احتمالاً یک سؤال را از خود میپرسیدند: آیا ممکن است؟ آیا آمریکا میتواند قهرمان جام جهانی شود؟
پاسخ واقعبینانه همچنان این است: آرامتر. هنوز فقط یک بازی برگزار شده است. مائوریسیو پوچتینو در روزهای آینده بدون شک این پیام را به بازیکنانش منتقل خواهد کرد و خود بازیکنان نیز تلاش خواهند کرد هیجان را کنترل کنند. اما عصر «امید صرف» به پایان رسیده است. در این شب نزدیک به ایدهآل، بسیاری از تردیدها و مشکلات سالهای گذشته رنگ باخت و دورهای تازه، یا دستکم یک ماه سرشار از جاهطلبی واقعی، آغاز شد. حمایت هواداران در حال انفجار است، بازیکنان به هماهنگی رسیدهاند و پاراگوئه زیر فشار خفهکننده آمریکا از نفس افتاد. تیم ملی آمریکا در حال پرواز است و هنوز هیچکس نمیداند این پرواز در هفتههای آینده تا چه ارتفاعی ادامه خواهد داشت.
