در تاریکی یک افول بزرگ: رونالدو در آستانه افول
طبق گزارش کیک زون، کریستیانو رونالدو، روبرتو مارتینز سرمربی تیم و دیگر اعضای اردوی پرتغال گویا این واقعیت را انکار میکردند. در نتیجه، گالآیل موکائو، قهرمان جمهوری دموکراتیک کنگو، وظیفه بیان حقیقت درباره این ستاره ۴۱ ساله را بر عهده گرفت که همچنان به نوعی در خط حمله تیم روبرتو مارتینز فیکس بود.
از هافبک لیل پرسیده شد که آیا کنگو پیش از تساوی تاریخی ۱-۱، برنامه ویژهای برای مهار رونالدو تدارک دیده بود یا خیر.
مکائو ۲۱ ساله پاسخ داد: اگر واقعیت را بخواهید، نه چندان. ما میدانیم که او دیگر آن رونالدو قبلی نیست. کمی پیرتر شده است. وقتی تا این حد سن بالا میرود، دیگر نمیتوانید همان تلاش سابق را داشته باشید. اما با این حال، من احترام بسیار زیادی برای او قائلم. او یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ فوتبال است.
بدون شک همینطور است. با این حال، افول عظمت رونالدو برای تقریباً همه افراد حاضر در ورزشگاه به شکلی دردناک آشکار بود؛ البته به جز روبرتو مارتینز.
استدلال سرمربی سابق بلژیک و اورتون این بود که وینگرهای پرتغال برای خلق موقعیت برای رونالدو تلاش کافی نکردند و بیرون کشیدن پرکارترین گلزن تاریخ فوتبال ملی مردان، کار دیوانهکنندهای بود.
اما آخرین گل رونالدو در یک تورنمنت بزرگ، یک پنالتی مقابل غنا در بازی افتتاحیه جام جهانی ۲۰۲۲ بود. او در دوران اوج خود، حداقل یکی از دو نیمموقعیت نیمه دوم را تبدیل به گل میکرد.
پرتغال در مقابل کنگو کمترین شوت خود را در یک بازی جام جهانی ثبت کرد (۷ شوت)؛ از زمانی که در شکست ۱-۰ مرحله گروهی مقابل کره جنوبی در جام جهانی ۲۰۰۲ همین تعداد شوت را آمار داده بود و از مسابقات حذف شد. اگر روبرتو مارتینز جرات نیمکتنشین کردن رونالدو را نداشته باشد، آنها ممکن است به همان سرنوشت دچار شوند.
کاپیتان تنها بازیکنی نبود که عملکرد ضعیفی داشت، اما حضورش یا بهتر بگوییم عدم حضور موثرش، فوتبال پرتغال را کند و قابلپیشبینی کرده بود. تنها کسانی از تماشاگران که فقط برای دیدن یک اسطوره آمده بودند و تعدادشان هم کم نبود، با خوشحالی به خانه رفتند.
اکسل توآنزبه، مدافع سابق منچستریونایتد قبل از بازی درباره اینکه رونالدو در دومین دوره حضورش در اولدترافورد چگونه برای مدت کوتاهی راهنمای او شده بود، صحبت کرد.
توآنزبه که اکنون در برنلی توپ میزند، پس از ساکت نگه داشتن همتیمی سابق خود گفت: مطمئنم کریستیانو به هر کجا که برود، سیل عظیمی از هواداران را با خود خواهد برد. او هنوز تشنه است، هنوز میخواهد بازی کند و میخواهد به همه نشان دهد که چقدر خوب است. بنابراین، او میخواهد در محوطه جریمه گلزنی کند و به آن عدد جادویی هزار گل برسد. او امروز ناامید شد، اما این وظیفه من بود.
توآنزبه در دقیقه شش که ژائو نوس با ضربه سر پرتغال را پیش انداخت، وظیفهاش را به درستی انجام نداد، اما در بقیه دقایق، مانند تکتک همتیمیهایش، نمایش درخشانی داشت.
تیم سباستین دزابر کاملاً شایسته این تساوی بود که با گل مساوی یوآن ویسا به دست آمد. شهرت رونالدو و اعتبار همتیمیهایش هیچ اهمیتی نداشت.
توآنزبه گفت: اهمیتی ندارد. اگر به سابقه بسیاری از بازیکنان ما نگاه کنید، آنها در آکادمیهای بسیار خوبی رشد کردهاند. بنابراین شاید در بالاترین سطح فوتبال باشگاهی، تیمهای آنها چندان معتبر نبوده باشند، اما ما همه این بازیکنان را میشناسیم و قبلاً با آنها روبرو شدهایم، پس این موضوع برای ما جدید نیست. احتمالا خیلی از مردم قبل از این بازی ما را بازنده میدانستند و فکر میکردند این یک برد آسان برای پرتغال خواهد بود. ما نشان دادیم که تیمی بسیار سختجانتر برای شکست دادن هستیم.
به خصوص وقتی حریف یک مهاجم نوک پا به سن گذاشته داشته باشد.
