توخل و سرود ملی: اجباری نیست!
همواره خواندن یا نخواندن سرود ملی یکی از مباحث جالب توجه در مسابقات بزرگ بوده است. با این حال، برای توماس توخل، سرمربی تیم ملی انگلیس در جام جهانی، سرود ملی به یک مشکل جدی تبدیل شده است. پاسخ قاطع و منفی او در کنفرانس مطبوعاتی پیش از بازی اول مقابل کرواسی، در پاسخ به این سوال که آیا سرود «خداوند پادشاه را حفظ کند» را میخواند یا نه، توجه جهانی را به خود جلب کرد.
اظهار نظر مستقیم این مربی آلمانی، با توجه به رقابتهای تاریخی بین دو کشور، به سرعت موجی عظیم در رسانهها و روزنامههای زرد بریتانیا ایجاد کرد. هنگام پخش سرود ملی دو تیم قبل از شروع بازی با کرواتها، عکاسان حاضر در ورزشگاه بازیکنان زمین را رها کرده و لنز دوربینها را به سوی نیمکت و چهره توخل بردند. او با چهرهای کاملاً جدی و نگاهی به آسمان ایستاد و همانطور که وعده داده بود، سرود ملی را نخواند.
بدون شک هیچکس نمیتواند یک سرمربی خارجی را مجبور به خواندن سرود کشوری دیگر کند. توخل توجیه منطقی دارد و درست میگوید که هیچ حس تعلق خاطری به آن سرزمین ندارد. با این حال، احترام به پرچم و سرود در فرهنگ فوتبال همیشه به عنوان یک نماد مقدس ملی تلقی میشود که عبور از آن پیامدهای سنگینی به همراه دارد. پیامدهایی که توchalk از همین حالا در حال پرداخت آنهاست.
روبرتو مارتینز دقیقاً در تضاد با توخل قرار دارد. این سرمربی اسپانیایی خیلی زود سرود ملی پرتغالیها را حفظ کرد و پیش از هر مسابقه با شور و حرارتی قابل توجه آن را فریاد میزند. این در حالی است که او هیچ رگ و ریشه پرتغالی ندارد و تنها پیوندش با این کشور یک قرارداد کاری روی نیمکت تیم ملی است و هیچ چیز بیشتر.
روزنامههای انگلیسی از سرود نخواندن توماس توchalk آنقدر ناراحتند که همین باعث شده است او حتی پس از پیروزی درخشان 4-2 مقابل تیم قدرتمند کرواسی، در رسانههای این کشور آنقدر که شایسته است مورد تقدیر قرار نگیرد.
