فوتبال به سبک بسکتبال درآمد: بزرگترین مناقشه جام جهانی
کیک زون گزارش داد: اسفندماه گذشته، فیفا اعلام کرد که cooling break یا توقف برای نوشیدن آب در تمام مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ اجباری خواهد شد. با توجه به آب و هوای آمریکا، مکزیک و کانادا در ماههای ژوئن و ژوئیه، همه نگران بودند که این تورنمنت به داغترین جام جهانی تاریخ تبدیل شود. داغترین نه به صورت مجازی، بلکه به حقیقت کلمه داغ. حتی اتحادیه بازیکنان جهان (فیفپرو) هشدار داده بود که در جام باشگاههای جهان پیشین، سه مسابقه به خاطر گرمای طاقتفرسا لغو شده بود. اما با آغاز بازیهای جام جهانی، این قانون سه دقیقهای به یک چالش و بحث بزرگ در اردوگاههای تمرینی تبدیل گشته است.
دلیل این مناقشه کاملاً روشن است؛ فیفا هیچ تفاوتی میان شرایط آب و هوایی متفاوت ورزشگاهها قائل نشده است. بازی در یک ورزشگاه باز زیر آفتاب سوزان به اندازهای که یک مسابقه در هوای خنک ۱۹ درجه شبهای تورنتو (مانند بازی غنا و پاناما) یا ورزشگاههای سرپوشیده و مجهز به سیستم تهویه هوای هیوستون و دالاس متوقف میشود؛ ورزشگاههایی که حتی تماشاگران باید با خودشان کاپشن داشته باشند.
مانولو زوبیریا، مدیر برگزاری مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ در آمریکا، با قاطعیت بیان کرده که این قانون بدون هیچ استثنایی برای تمام بازیهاست؛ تصمیمی که باعث اعتراض بسیاری از ستارهها و مربیان بزرگ شده است.
بسیاری از کارشناسان معتقدند این قانون، فوتبال را به یک ورزش چهارزمانه تبدیل کرده (مانند بسکتبال و چهار کوارترش) و ریتم بازی را کند میکند. مائوریسیو پوچتینو، سرمربی تیم ملی آمریکا، در این باره میگوید «من اصلاً از این قانون خوشم نمیآید؛ این کار فقط زمانی منطقی است که هوا به شدت و در حد غیر قابل تحملی گرم باشد، در غیر این صورت کاملاً بیمورد است.» میکل مرینو، هافبک اسپانیا، نیز با او همنظر است و معتقد است این توقفها تماشاگران را کلافه میکند چون سرعت بازی را میگیرد و آن را قابل پیشبینی میکند؛ زیرا مربیان خیلی سریع دست به تغییرات تاکتیکی میزنند.
اما ماجرا فراتر از بحث فنی است. در آمریکا، ورزشها بر اساس استانداردهای تلویزیونی و آیتمهای تبلیغاتی طراحی میشوند و حالا فوتبال هم دارد به همان سمت میرود. ویرجیل فندایک، کاپیتان هلند، به این موضوع اشاره کرده و میگوید «این وقفههای استراحتی خیلی عجیب هستند. من تقریباً همه بازیها را دیدهام و هر بار که بازی برای تبلیغات قطع میشود، حس بدی پیدا میکنم. فکر نمیکنم این اتفاق برای بینندههای تلویزیونی جذاب باشد.»
روبرتو مارتینز، سرمربی پرتغال، معتقد است این قانون یک انقلاب در کار مربیگری است چون بازی به چهار بخش تقسیم میشود و مربی به جای دو بار، حالا چهار بار فرصت دارد تا تفکراتش را دیکته کند. با این حال او میگوید برای اجرای عدالت، باید این قانون برای همه بازیها یکسان باشد. البته مربیانی مانند لوئیس دلافوئنته از این طرح دفاع میکنند و آن را باعث تجدید قوای بازیکنان میدانند، اما کسانی مانند نستور لورنزو، سرمربی کلمبیا، معتقدند وقتی این توقفها به جای فرصتی برای جبران مایعات از دست رفته بدن بازیکنان به ۴ یا ۵ دقیقه تبلیغات تلویزیونی تبدیل میشوند و بوی تجارت میدهند تا نگرانی بابت سلامت بازیکنان.
در این جام جهانی تیمی موفق خواهد شد که از این توقفها بهترین استفاده را ببرد. مانند یولیان ناگلزمان که در بازی آلمان مقابل کوراسائو، بلافاصله بعد از خوردن گل مساوی، از همین فرصت ۳ دقیقهای استفاده کرد تا با تخته وایتبرد تاکتیک تیمش را تغییر دهد و بازی را ببرد. دیدیه دشان هم میگوید این دو فرصت اضافه برای مربیان یک فرصت ارزشمند است. فوتبال در این جام جهانی تغییر کرده و چه موافق باشیم و چه مخالف، فیفا این قانون را تغییر نخواهد داد؛ از این پس همه چیز به هوش و درایت مربیان روی نیمکت بستگی دارد.
