کری سوارز: اسپانیا از اروگوئه بترسید!
به نقل از کیک زون، لوییس سوارز کسی است که بیش از هر دیگری میتواند درباره شرایط فعلی تیم ملی اروگوئه اظهارنظر کند. این مهاجم پیشین بارسلونا و اتلتیکو مادرید، که هماکنون برای اینتر میاما به میدان میرود اما بیلسا او را به این جام جهانی دعوت نکرده بود، در برنامه «از ریشهها تا روح» در میامی حضور یافت تا به صدها طرفداری که در لینکلن رود جمع شده بودند تبریک بگوید و با رسانههای بینالمللی، از جمله مارکا، گفتگو کند.
او در مورد بازی حساس اروگوئه مقابل اسپانیا در گوادالاخارا، سطح عملکرد مسی، بازگشت نیمار و همچنین بحران تیم بیلسا صحبت نمود.
روبرویی با اسپانیا در حالی که همه چیز در خطر است
«واقعیت این است که این یک موقعیت مرگ و زندگی است، اما ما اروگوئهایها به چنین شرایطی عادت داریم. ما این را در جامهای جهانی دیگر و در لحظات حساس دیگر نشان دادهایم... و اکنون زمان آن است که بیش از همیشه شجاعت، خودانتقادی، قدرت تیمی و آن شخصیت اروگوئهای که باید در این مواقع نمایان شود، را به نمایش بگذاریم. امیدواریم این گروه بزرگ از بازیکنان بتوانند جمعه این ویژگیها را نشان دهند.»
«فکر میکنم کلمات دیگر برای توصیف اینکه او به عنوان یک بازیکن چیست، کافی نیست. به عنوان یک هوادار فوتبال، عاشقش هستم. تماشای بازی او، دیدن خوشحالیاش و اینکه ببینم از جام جهانی با تیم ملی لذت میبرد، بسیار لذتبخش است. او توسط افرادی احاطه شده که از او حمایت و او را همراهی میکنند و این فوقالعاده است. برای من به عنوان دوستی که او را میشناسم، این موضوع مرا خوشحال میکند.»
«فکر میکنم هر مربی روش خاص خود را برای مدیریت این نوع مسائل دارد. اکنون نشان دادن آن قدرت، به عنوان یک اروگوئهای عالی خواهد بود، زیرا ما به این موقعیتها عادت داریم. ما نمیخواهیم به این نقطه برسیم، اما وقتی این اتفاق میافتد...»
«بسیار پیچیده است. از من در مورد یک شگفتی بپرسید، بسیار سخت است، تعدادشان کم نیست... جامهای جهانی باید بازی شوند، مسابقات ۹۰ دقیقه هستند، همه تیمها قوی هستند و آن جاهطلبی را دارند. چهار تیم وجود دارند که همه مدعی اصلی هستند، مانند اسپانیا، آرژانتین، فرانسه و انگلیس... که بهترین فرم را دارند، شاید آنها بتوانند در طول راه تا یکچهارم نهایی با یکی از شگفتیها همراه شوند. هرگز نمیدانید.»
تماشای تساوی اروگوئه از روی جایگاهها
«احساس استیصال از اینکه نمیتوانی کاری انجام دهی، اما هنوز به عنوان یک بازیکن آن ترشح آدرنالین را داری... آن میل برای کمک به تیم ملی. لذت بردن از نقشم: من یک پدر هستم، فرزندانم عاشق تیم ملی هستند، دیدن رنج کشیدن آنها به خاطر نتیجه، برای یک پدر سخت است، اما این بخشی است که باید بازی کنم، این نقش من است. احساس دیدن همتیمیهایم که در پایان ویران شدهاند، تلخ است، اما آنها از این شرایط عبور خواهند کرد.»
«اول از همه، همانطور که وقتی دعوت شد به او گفتم... دیدن بازیکنی که اینقدر خوشحال است، کسی که در کشورش اینقدر محبوب است، شادی که در سراسر برزیل احساس میشد، نمادی از وحدتی بود که وجود داشت. حالا، نکته مهم این است که او در زمین باشد، ببینیم که خوشحال است، ببینیم که بازی میکند...»
