مصر در اوج آمادگی جسمانی: امروز هوش برتر تعیینکننده است!
به نقل از کیک زون، در جام جهانی 2026 یکی از پارامترهایی که رشد چشمگیری داشته، میزان دوندگی تیمهاست. حتی تیمهای قدرتمندی چون فرانسه و اسپانیا در کنار خلاقیت بازیکنان، از دوندگی همه نفرات در طول بازی بهره میبرند و تعویضهای صورت گرفته اغلب برای حفظ این میزان دوندگی، پوشش فضاهای بیشتر زمین و استفاده از فضاهای ایجاد شده انجام میشود. این عامل در تیم ملی ایران نیز برای کسب امتیاز مقابل بلژیک مشهود بود و حتی اظهارات مهدی طارمی که در فضای مجازی منتشر شد، اهمیت این موضوع را نشان داد. تیم ملی ایران ثابت کرده یکی از دوندهترین تیمهای آسیاست. خاطره درخشان دوندگی بیامان بازیکنان ایران در برابر بلژیک که به تساوی و کسب امتیاز از این مسابقه حساس منجر شد، امیدوارکننده است که بازیکنان با ریکاوری مناسب، تداوم دوندگی بالا و تمرکز دفاعی قوی میتوانند مقابل مصر هم نتیجه مطلوبی بگیرند. اما همه چیز در این بازی متفاوت است. دادههای آماری از تقابل ایران و مصر نشان میدهد با تیمی روبرو هستیم که حتی از ایران هم بیشتر میدوند و باید سطحی بالاتر از آنچه هستیم را ارائه دهیم. مصر تیمی است که دویدن را به اندازه ایران به خوبی میشناسد و از نظر استانداردهای حرکتی در سطحی بسیار نزدیک به ایران و اندکی بالاتر قرار دارد.
بر اساس اطلاعات ثبت شده در سایت فیفا، مصر با مجموع دوندگی 229,657.8 متر، عملکردی بهتر از ایران با 225,596.66 متر داشته است. در شاخص میانگین سرعت جابهجایی نیز تفاوت جزئی به نفع مصریهاست؛ آنها میانگین سرعت 6.16 کیلومتر بر ساعت را ثبت کردهاند و این عدد برای تیم ملی ایران 6.02 کیلومتر بر ساعت است. این اختلاف اندک، حاکی از یک ماراتن تمامعیار در زمین مسابقه است و علاوه بر یازده بازیکن اولیه، بازیکنان جانشین نیز در روند بازی تأثیرگذار خواهند بود.
بررسی دقیقتر لیست نفر به نفر نشان میدهد ایران بر ساختاری یکپارچه متکی است. رامین و مروان عطیه دو بازیکنی هستند با 10.8 کیلومتر در هر بازی، بیشترین میزان دوندگی را دارند، اما شیوه دوندگی مصریها ترکیبیتر است. حضور ستارههایی مانند محمد صلاح و عمر مرموش نشان میدهد آنها بخشی از انرژی خود را برای انفجارهای سرعتی در فاز انتقال و ترنزیشون ذخیره میکنند و کمتر در کارهای دفاعی دخیل میشوند و سایر بازیکنان جای آنها را با میانگین دوندگی بالاتر جبران میکنند، اما برنامه ما برای این کار چیست؟ شاید عقب نگهداشتن فولبکها و محدود کردن حرکات این دو بازیکن خلاق و سرشناس مصر!
این آمار زمانی مشخصتر میشود که در تیم ملی ایران، قدوس، عزتاللهی، حاجصفی، طارمی و رضاییان بالاتر از 10 کیلومتر دویدند و عددی نزدیک به این میزان دوندگی دارند، اما در تیم مصر، مهند لشن، مصطفی زیکو و مروان عطیه به این میزان دوندگی رسیدند. دو هافبک دفاعی تیم مصر در بازی با نیوزلند به ترتیب با 11.4 و 10.2 کیلومتر فوقالعاده بودند و همین موضوع باعث میشود تصور شود هافبکهای تیم ما فشار زیادی را تحمل خواهند کرد و سرعت انتقال شاید از دوندگی هم در فاز هجومی اهمیت بیشتری پیدا کند! در بازی با بلژیک، تیم ملی به وضوح دوندهتر از حریف ظاهر شد و همین برتری فیزیکی به ایران اجازه داد معادلات تاکتیکی را تغییر دهد. اما در برابر مصر، ایران با تیمی روبروست که در کمیت دوندگی کم نمیآورد. بنابراین، این بازی صرفاً با بیشتر دویدن برنده نمیشود و نیازمند دویدن هوشمندانهتر است. باید دید امیر قلعهنویی و دستیارانش برای این مسابچه چه برنامهای دارند، شاید سورپرایز و تفاوتی در سبک بازی ایران باشد که برتری را برای تیم ما همراه داشته باشد، استفاده از بازی مستقیم و بهرهگیری از شرایط فیزیکی مهاجمان ایران و استفاده از ضربات آزاد شاید برگ برنده ایران برای صعود به مرحله حذفی باشد.
