علیرضا بیرانوند در میان دروازهبانان جام جهانی ۲۰۲۶ در جایگاه پنجم
رقابتهای جام جهانی ۲۰۲6 برای تیم ملی ایران با تجربهای تلخ و حذف در جایگاه نهمین تیم از بین بهترین تیمهای سوم به پایان رسید. اگرچه یوزهای ایرانی در کسب امتیازات لازم برای صعود به مراحل بالاتر موفق نشدند، اما بررسی دقیق آمارهای ثبتشده در وبسایت فیفا و دیگر منابع معتبر تحلیل دادهها، نکات فنی برجستهای از عملکرد انفرادی بازیکنان ایران در این سه دیدار آشکار میکند. نتایج این بررسی نشان میدهد که با توجه به عملکرد هجومی قوی بازیکنان تیمهای مدعی، رامین رضاییان با وجود نمایش خوب در هر سه مسابقه، حتی در میان ۵۰ بازیکن برتر هجومی لیگ در شاخصهای گوناگون جایی ندارد؛ این در حالی است که سه یا چهار بازیکن ایرانی در بخشهای دفاعی یا استقامتی جزو برترینها قرار گرفتهاند. در فهرست بهترین دروازهبانان مرحله گروهی، نام علیرضا بیرانوند با ۱۵ مهار موفق در رتبه پنجم جای گرفته است. بیرانوند در این جدول، پایینتر از سنگربانان تیمهای کوراسائو، پاراگوئه، عربستان و قطر قرار دارد و یک بار نیز عنوان بهترین بازیکن میدان را به خود اختصاص داد. بیرو، علاوه بر ۱۵ مهار و کسب رتبه پنجم در بین دروازهبانان جام جهانی، در مجموع کارهای دفاعی و واکنشهایش با نمره ۷.۶۹ در رتبه سوم بهترین دروازهبانان جام در مرحله گروهی قرار گرفته است و تنها اورلاندو گیل، دروازهبان پاراگوئه، و گریگور کوبل، دروازهبان سوئیس، بالاتر از او هستند. او همچنین در شاخص تبدیل دفاع به حمله یا بازیسازی از عمق زمین، با نمره ۶.۶۴ به عنوان هفتمین دروازهبان برتر جام شناخته شده است و با این آمارها در تمامی شاخصها در جمع برترین گلرهای جام قرار دارد.
رامین رضاییان در فاز تهاجمی، یکی از بازیکنان پرکار تیم ایران محسوب میشد، اما شاخصی که او را در رتبههای نزدیک به تک رقمی قرار میدهد، نه گلزنی است و نه خلق موقعیت؛ بلکه او با ۱۷ ارسال از جناحین، در رتبه دوازدهم برترینهای جام قرار گرفت. با این حال، دقت ۲۹ درصدی این سانترها نشاندهنده عدم کارایی مطلوب آنها در رسیدن به مقصد مورد نظر است. رضاییان با دو بار انتخاب شدن به عنوان بهترین بازیکن زمین، فعالترین چهره ایران در کسب جوایز بازی بود و به همراه بیرانوند موجب شدند که در هر سه مسابقه، بهترین بازیکن زمین از بازیکنان ایران باشد.
در شاخصهای فیزیکی، رامین رضاییان و محمد محبی با ۱۷۰ استارت در طول سه مسابقه، به ترتیب رتبههای یازدهم و دوازدهم جام را به خود اختصاص دادند. تفاوت فنی این دو بازیکن در سبک استارتزنی آنها مشهود بود؛ محبی عمدتاً برای ایجاد فشار روی خط دفاعی حریف و نفوذ به عمق، دوندگی داشت، در حالی که رضاییان با جدا شدن از خط دفاعی، در فاز تهاجمی مشارکت میکرد. در مجموع مسافت طی شده، رضاییان با ۳۴.۹۹ کیلومتر، بیشترین دوندگی را در میان بازیکنان ایران به ثبت رساند و سعید عزتاللهی با ۳۲.۸ کیلومتر در رتبه چهل و یکم قرار گرفت. آلیستیر جانستون از کانادا با ۴۲.۹ کیلومتر، پیشتاز این شاخص در کل مسابقات بود.
شجاع خلیلزاده، که در دیدار مقابل بلژیک یکی از بهترین بازیکنان ایران بود و در تیم منتخب هفته دوم نیز جای گرفت، با ۲۸ بار دفع توپ از محوطه جریمه، در رتبه هشتم بهترین مدافعان جام در این شاخص ایستاد. خلیلزاده در این لیست بالاتر از بسیاری از مدافعان تیمهای مطرح قرار دارد و تنها از رقبایی همچون طارق محرموویچ و چند مدافع دیگر از تیمهای ژاپن، عربستان و قطر عقبتر است.
