یادآوری خاطره اولین ورزشگاه سرپوشیده جام جهانی برای برزیل
تیم ملی برزیل امشب با ژاپن روبرو میشود که ورزشگاه هیوستون با سقف بسته و سیستم تهویه مطبوع میزبان این دیدار خواهد بود. برای برزیلیها، این ورزشگاه یادآور یکی از مهمترین بازیهای سلسائو در جام جهانی ۱۹۹۴ و گل فراموشنشدنی روماریو است.
برزیل امشب در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ با ژاپن به میدان میرود، اما این مسابقه در رسانههای برزیلی تنها به دلیل حساسیت ورزشیاش مورد توجه نیست. شرایط خاص ورزشگاه هیوستون باعث شده خاطرهای فراموشنشدنی از جام جهانی ۱۹۹۴ دوباره زنده شود.
با توجه به اینکه دمای هوای بیرون ورزشگاه هیوستون به حدود ۳۴ درجه سانتیگراد میرسد، فیفا تصمیم گرفته سقف متحرک ورزشگاه را بسته نگه دارد و سیستم تهویه مطبوع را روشن کند. در نتیجه، دمای کنار زمین بین ۲۱ تا ۲۲ درجه سانتیگراد خواهد بود و بازیکنان در شرایطی کاملاً متفاوت از گرمای طاقتفرسای تگزاس به میدان خواهند رفت.
این اتفاق، یادآور یکی از منحصر به فردترین دیدارهای تاریخ جام جهانی است؛ مسابقهای که در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۹۴ میان برزیل و سوئد در ورزشگاه سرپوشیده پونتیاک سیلوردوم، واقع در حومه دیترویت، برگزار شد.
آن دیدار، آخرین بازی مرحله گروهی برزیل در جام جهانی ۱۹۹۴ بود و تنها ده روز پیش از آن، همین ورزشگاه به اولین ورزشگاه کاملاً سرپوشیده در تاریخ جامهای جهانی تبدیل شده بود که میزبانی یک مسابقه را بر عهده میگرفت.
حدود ۸۰ هزار تماشاگر شاهد این بازی بودند که با برتری سوئد آغاز شد. کنت اندرسون در دقیقه ۲۳ دروازه برزیل را گشود، اما تنها یک دقیقه پس از آغاز نیمه دوم، روماریو موفق شد گل تساوی را به ثمر برساند و بازی با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید؛ نتیجهای که صدرنشینی برزیل در گروه را تثبیت کرد.
اما سرنوشت بار دیگر این دو تیم را در مقابل هم قرار داد. برزیل و سوئد در مرحله نیمهنهایی دوباره به مصاف هم رفتند و این بار نیز روماریو با ضربه سر، تنها گل مسابقه را وارد دروازه حریف کرد تا سلسائو راهی فینال شود؛ مسیری که در نهایت به کسب چهارمین قهرمانی جهان برای برزیلیها انجامید.
ورزشگاه پونتیاک سیلوردوم در آن زمان یک شاهکار مهندسی بیسابقه محسوب میشد. از آنجایی که فیفا اجازه برگزاری مسابقات روی چمن مصنوعی را نمیداد، محققان یک زمین چمن طبیعی را در ایالت کالیفرنیا پرورش دادند و سپس با کامیونهای یخچالدار آن را به ایالت میشیگان منتقل کردند.
این زمین چمن از ۱۸۵۰ قطعه مجزا تشکیل شده بود که با استفاده از تریلیها و لیفتراکها به داخل ورزشگاه حمل و در کنار هم نصب شدند تا استانداردهای فیفا برای جام جهانی رعایت شود.
با این حال، ورزشگاهی که روماریو گل تاریخی خود را در آن به ثمر رساند، دیگر وجود ندارد. پونتیاک سیلوردوم که سالها میزبان تیم دیترویت لاینز در لیگ فوتبال آمریکایی بود، به تدریج متروکه و دچار آسیب شد.
در دسامبر ۲۰۱۷، اولین تلاش برای تخریب این ورزشگاه از طریق انفجار کنترلشده، برخلاف انتظار با شکست مواجه شد و سازه اصلی آن فرو نریخت. روز بعد، عملیات دوم انجام شد و این بار بخش اصلی ورزشگاه به طور کامل تخریب گردید. روند تخریب کامل در سال ۲۰۱۸ به پایان رسید.
زمین این ورزشگاه بعدها به شرکت آمازون فروخته شد و امروزه هیچ اثری از ورزشگاهی که یکی از مهمترین خاطرات تاریخ فوتبال برزیل را در خود ثبت کرده بود، باقی نمانده است.
ورزشگاه هیوستون که در سال ۲۰۰۲ افتتاح شد، نسخه مدرنتری از همان تجربه قدیمی را ارائه میدهد. این ورزشگاه با ظرفیتی بین ۷۲ تا ۸۰ هزار نفر، دارای سقف متحرک عظیمی به ابعاد تقریبی ۱۵۲ در ۱۱۷ متر است که امکان برگزاری مسابقات در شرایط آبوهوایی کاملاً کنترلشده را فراهم میسازد.
برزیل امیدوار است همانطور که ۳۲ سال پیش، زیر سقف یک ورزشگاه سرپوشیده گامی مهم به سوی قهرمانی برداشت، این بار نیز در ورزشگاه هیوستون از سد ژاپن عبور کند و مسیر خود را در مرحله حذفی جام جهانی ۲۰۲۶ ادامه دهد.
