مراکش هلند را از جام جهانی حذف کرد: روایتی از تاریخ، هیجان و تراژدی
کیک زون گزارش داد که رویای جام جهانی مراکش همچنان پابرجاست. شیرهای اطلس هلند را در ضربات پنالتی نفسگیر، پس از یک بازی پرفشار ۱۲۰ دقیقهای که به تساوی ۱-۱ انجامید، حذف کردند. خاکپو نارنجیپوشان را پیش انداخت اما عیسی دیوپ در دقایق پایانی گل تساوی را به ثمر رساند و بازی به وقتهای اضافه کشید. پس از ضربات پنالتی پرهیجانی که با از دست رفتن ضربات، برخوردهای توپ به تیر و واکنشهای دروازهبانها همراه بود، سابیری ضربه سرنوشتساز را به گل تبدیل کرد و مراکش را به مرحله یکهشتم فرستاد که در آن باید به مصاف کانادا برود.
رونالد کومان در اولین بازی جدی این تورنمنت تغییر تاکتیکی ایجاد کرد. این سرمربی هلندی سیستم ۳-۳-۴ مرحله گروهی را کنار گذاشت و به سیستم ۳-۲-۵ روی آورد تا فندهفن و سامرویل نسبت به پیروزی مقابل تونس در ترکیب اصلی قرار گیرند و ریندرز و مالن از تیم اصلی کنار گذاشته شوند. در سوی دیگر، وهبی همان تیمی را حفظ کرد که در اولین بازی خود در جام جهانی مقابل برزیل درخشیده بود، با سابیری در نوک خط حمله، براهیم در جناح راست و بوعدی و العیناوی در خط هافبک دفاعی.
تغییر تاکتیک سرمربی هلندی از همان دقیقه اول در مونتری مشهود بود. هلند بازی را با رویکردی بسیار محتاطانهتر از معمول آغاز کرد و فندهفن بهعنوان وینگبک چپ، حتی جلوتر از دومفریس در سمت راست پیشروی میکرد، اگرچه نارنجیپوشان تقریباً همیشه از جناح این بازیکن اینتر حمله میکردند. مراکش بهسرعت سبک بازی خود را نشان داد: مالکیت کوتاهمدت توپ، انرژی بالا در نبردها، و حکیمی بهعنوان یکی از راههای اصلی آنها برای پیشروی.
شروع بازی بیش از آن که روان باشد، فیزیکی بود. هیچ تیم برتر مشخصی وجود نداشت، بلکه تبادل کنترلشدهای از مالکیت توپ در جریان بود و هلند توپ را بین مدافعان میانی خود رد و بدل میکرد تا بینظم نشود و مراکش منتظر هر فرصتی برای بازپسگیری توپ و ضدحمله بود. جرقههای بازی خیلی زود زده شد، بهویژه پس از تکل خشن سابیری روی فنهکه و بر سر هر توپ سرگردانی چنان جنگیده میشد که گویی آخرین توپ است. بازی حال و هوای یک دیدار حذفی را داشت: فضای کم، بازی فیزیکی زیاد و این احساس مداوم که یک اشتباه میتواند همهچیز را بر باد دهد.
اولین خطر جدی در دقیقه ۲۰ رقم خورد و آن هم از سوی مراکش بود. روی یک ضربه کرنر به تیر نزدیک، العیناوی زودتر از بروبی به توپ رسید و فربروخن را مجبور به واکنشی راحت کرد. در ریباند، بوعدی شوت خود را از لبه محوطه جریمه با فاصله زیاد به بالای دروازه فرستاد اما مراکش به همین بسنده نکرد. تنها چند ثانیه بعد، حکیمی شوت قدرتمندی از سمت راست شلیک کرد که دروازهبان برایتون را مجبور به یک واکنش عالی کرد و توپ را به کرنر فرستاد. تنها در عرض دو دقیقه، شیرهای اطلس سه بار تهدید جدی ایجاد کرده بودند.
پس از وقفه برای نوشیدن آب، بازی همان روند را حفظ کرد: فیزیکی بودن زیاد، فضای باز اندک و کنترل بیشتر نسبت به خلاقیت در حمله. مراکش همچنان برتری خود را در شدت نبردها نشان میداد، در حالی که هلند برای اجتناب از آشفتگی، به مالکیتهای امن روی آورده بود. زمانی که هلند توپ را در اختیار نداشت، تیم کومان به آرایش ۱-۴-۵ عقب مینشست، با بروبی بهعنوان نقطه اتکای خط حمله و بدون پرس دائمی روی مدافعان میانی مراکش. آنها تنها زمانی از بالا پرس میکردند که بازی به جناحین باز میشد یا زمانی که مراکش خط اول دفاعی آنها را میشکست.
هلندیها نیز قبل از پایان نیمه اول لحظاتی را داشتند که تقریباً همیشه از جناح راست یا با پاسهای بلند به پشت دفاع شکل میگرفت. عیسی دیوپ و مزراوی برای خاموش کردن آتش خطرات پیشقدم شدند و بروبی، سامرویل و دومفریس را زمانی که خطر در حال افزایش بود، متوقف کردند. جدیترین موقعیت هلند در دقیقه ۴۴ رخ داد که فندهفن صاحب توپ سرگردانی در لبه محوطه جریمه شد و شوت قدرتمند پای چپ خود را روانه دروازه کرد اما بونو با واکنشی تماشایی پاسخ داد.
مراکش در وقتهای تلفشده با چند حمله از سوی سابیری و اوناحی پاسخ داد، اگرچه بینتیجه بود، و هلند نیمه اول را با صحنهای بست که دیوپ دوباره آن را خنثی کرد، درست زمانی که خاکپو آماده شوتزنی بود. نتیجه ۰-۰ تا پایان نیمه اول باقی ماند، اما نه به دلیل کمبود شدت بازی.
بعد از شروع نیمه دوم، مراکش بازی خود را بهبود بخشید. شدت بازی حتی برای یک ثانیه هم فروکش نکرد و اولین کارت زرد مسابقه که به عیسی دیوپ برای خطا روی بروبی نشان داده شد، تأیید کرد که بازی همچنان روی لبه تیغ پیش میرود. هلند بهسختی تهدید ایجاد میکرد و تنها یک ضربه آزاد از جناحین داشت که فندیفن با سر به عقب فرستاد و بونو بهراحتی آن را گرفت، در حالی که مردان وهبی شروع به تثبیت حضور خود در زمین حریف با تداوم بیشتر، مالکیت بالاتر و جسارت بیشتر کردند.
تسلط مراکش از پاهای اوناحی نشأت میگرفت. این شماره ۸ مراکش شروع به درخواست مکرر توپ کرد و به سمت راست متمایل شد تا با براهیم و حکیمی ترکیب شود. از آنجا بود که بهترین ترکیبهای شیرهای اطلس با حضور الخنوس، سابیری، بوعدی و مدافعان کناری که هم از داخل و هم از بیرون نفوذ میکردند، شکل گرفت. در دقیقه ۵۲، پاس عمقی اوناحی، حکیمی را در موقعیت مهاجم قرار داد و این مدافع پاریسنژرمن توپ را به تیر دروازه کوبید. مراکش با قدرت به بازی برگشته بود و هلند در حال فروپاشی بود.
فشار آفریقاییها برای نزدیک به بیست دقیقه خفهکننده بود. تیم کومان در یک دفاع فشرده عقب نشسته بود، نزدیک به دروازه فربروخن دفاع میکرد و سعی داشت با دفع توپ، پاسهای بلند و حمایتهای دفاعی جان سالم به در ببرد. حکیمی چندین کرنر از تیر نزدیک گرفت و دروازهبان هلند را مجبور به دخالت کرد، حتی با استفاده از پایش، در حالی که سابیری با یک حرکت انفرادی از سمت چپ تهدید کرد که فندایک درست قبل از رسیدن خطر به محوطه ششقدم، توپ را به کرنر فرستاد. مراکش بارها جناح راست را با حضور اوناحی بهعنوان بازیساز و حکیمی بهعنوان تهدید هجومی، تحت فشار قرار داد.
کومان با یک تعویض دوگانه واکنش نشان داد که روند بازی را تغییر داد. کوپماینرس و وخهورست بهجای آکه و بروبی وارد زمین شدند و اولین تأثیر مهاجم جدید هلند تعیینکننده بود. در دقیقه ۷۲، یک پاس بلند از فربروخن به وخهورست رسید که با ضربه سر توپ را کاشت، سامرویل توپ سرگردان را تصاحب کرد و آن را برای خاکپو ساخت تا او در موقعیت تکبهتک بونو را شکست دهد. هلند که بخش زیادی از نیمه دوم تحت فشار بود، از یک حمله مستقیم به گل رسید، از همان حملاتی که توضیح میدهد چرا برنامه بازی هلندیها هرگز دست از جستجوی فضا در پشت دفاع مراکش برنداشت.
