فریاد سراسر انگلیس: خداوند هری کین را حفظ کند!
به نقل از کیک زون، شاگردان توماس توخل تنها شانزده دقیقه تا یک حذف رسواکننده فاصله داشتند؛ حذفی که میتوانست سالها همچون نفرین بر سر فوتبال انگلیس باقی بماند و با شکست تاریخی سال ۱۹۵۰ مقابل آمریکا مقایسه شود. اما انگلیس یک بازیکن استثنایی داشت: هری کین. روزنامههای انگلیسی در ستایش بیبدیل از هری مشغولند و روزنامه سان در صفحه اول برایش لقب جدیدی ساخته: کین کونگ (با اشاره به شخصیت سینمایی کینگ کونگ).
دوندگان چابک کنگو با گل زودهنگام برایان سیپنگا پیش افتاده بودند و لئونل امپاسی، دروازهبان آمادهشان، با پنج مهار فوقالعاده به یک مانع نفوذناپذیر تبدیل شده بود تا اینکه کاپیتان جادویی انگلیس به نجات تیمش آمد.
تقریباً برای نیم ساعت، عملکرد انگلیس بدترین چیزی بود که میشد تصور کرد. آنها در دقیقه هفت غافلگیر شدند. شانسل مبمبا، مدافع سابق و در آن روزهای ناموفق نیوکسل، توپ را به سمت دروازه فرستاد، جد اسپنس ناچار شد به سمت یوآن ویسا حرکت کند و سیپنگا در فضایی کاملاً خالی، با شلیکی زمینی جوردن پیکفورد را در زاویه تسلیم کرد. پیکفورد که واکنشش بسیار کند بود و باید بهتر عمل میکرد.
انگلیس پس از گل کاملاً مضطرب و عصبی به نظر میرسید؛ خط دفاع لرزان بود، دکلان رایس در میانه زمین سنگین حرکت میکرد، جود بلینگام به خاطر یک تکل خشن کارت زرد گرفت و پاسکاری تیم خجالتآور بود.
بخت با توخل یار بود که بازی دو بر صفر نشد، زیرا ویسا در شش قدمی موقعیتی را به تیرک دروازه کوبید که گل نکردنش از گل کردنش دشوارتر بود.
بعد از آن، سرانجام انگلیسیها حداقل کمی کمتر خجالتآور به نظر رسیدند و امپاسی را مجبور به واکنش کردند و دو بار ضربات سر بلینگام را مهار کرد و یک بار هم وقتی مارکوس رشفورد شوت زد و دروازهبان تسلیم شده بود، آرون وانبیساکا مدافع وستهم توپ را از روی خط برگشت داد.
در دقایق پایانی نیمه اول، کین مطمئن بود راه بازگشتی را یافته است. بلینگام او را در عمق فرستاد، کین توپ را از امپاسی رد کرد و دروازهبان با هر دو دست مهاجم بایرن را سرنگون کرد.
خطای پنالتی کاملاً واضح به نظر میرسید اما تصمیم ادهم مخادمه، داور اردنی، در اعلام ضربه دروازه و تأیید آن توسط اتاق ویآر در دالاس، کین را در حیرت و ناامیدی مطلق فرو برد. او در آخرین ثانیه نیمه اول هم روی ارسال رایس شانسش را آزمود ولی ضربه والی را باز هم امپاسی گرفت. دروازهبان کنگو به معنای واقعی کلمه، واکاشی زوما شده بود.
نیمه دوم کاملاً در اختیار انگلیس بود. رشفورد پس از یک حرکت خوب توپ را به تور کنار دروازه کوبید و امپاسی یک بار دیگر ضربه بلینگام را مهار کرد تا اینکه توخل وینگرهای بیاثرش را بیرون کشید و آنتونی گوردون و بوکایو ساکا را وارد زمین کرد.
اضطراب توخل در آخرین لحظه استراحت و نوشیدن آب به اوج رسیده بود؛ او ابرچی ازه را به زمین فرستاد و رایس را به دفاع راست منتقل کرد تا سرانجام معجزه رخ داد.
پاس دکلان رایس به گوردون رسید و او توپ را به فضای میانی فرستاد تا کین با فرار از بند امبمبا، با یک ضربه سر تماشایی قفل دروازه را بشکند.
پنج دقیقه مانده به پایان، همین زوج کار را تمام کردند؛ شوت بلینگام ریباند شد، گوردون توپ را گرفت و با یک پاس ساده به کاپیتان، او را صاحب موقعیت کرد. کین با یک چرخش عالی، امبمبا و آکسل توانزبه را محو کرد و شلیک سهمگین خود را به سقف دروازه کوبید؛ سیزدهمین گل او در تاریخ جامهای جهانی و هشتاد و چهارمین گل ملی در بازی شماره ۱۱۸.
پایان این مسابقه هرچند با صعود همراه شد، اما یک فرار بزرگ از یک فاجعه مطلق بود. حالا توماس توخل با پرسشهای بیشماری روبروست و زمان بسیار کمی دارد تا پیش از نبرد دوشنبه صبح مقابل مکزیک در استادیوم ترسناک آزتکا، راهحلهای مناسب را پیدا کند.
