متخصص گلهای لحظات پایانی، پرتغال را ویران کرد!
میکل مرینو، با تکرار سناریویی مشابه از جام ملتهای اروپا که در آن دقیقه ۱۱۹ دروازه آلمان را گشوده بود، سرنوشت دیدار حساس مقابل پرتغال در جام جهانی را رقم زد.
میکل مرینو نه مهاجم است، نه جزو چهرههای پرخبر اسپانیا محسوب میشود و نامش به ندرت در زمره محبوبترین بازیکنان تیم ملی قرار میگیرد. با این حال، هنگامی که مسابقه به بنبست میرسد، زمان به سرعت سپری میشود و نیاز به حضور یک بازیکن در محوطه جریمه برای گلزنی احساس میگردد، این هافبک سی ساله به یک کارشناس غیرمنتظره در به ثمر رساندن گلهای لحظات پایانی تبدیل میشود.
در دیدار امشب، مرینو در دقیقه ۴۶ نیمه دوم (دقیقه ۹۱) موفق به گلزنی شد تا تیم ملی اسپانیا در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی که در دالاس برگزار میشد، با نتیجه یک بر صفر پرتغال را شکست دهد.
این گل تنها مورد درخشان اخیر در کارنامه او نیست. پیشتر در ماه جولای ۲۰۲۴، مرینو یکی از هیجانانگیزترین گلهای جام ملتهای اروپا را به ثمر رسانده بود؛ او در دقیقه ۱۱۹ با ضربه سر مقابل آلمان در اشتوتگارت گل زد تا اسپانیا به نیمهنهایی صعود کرده و تیم میزبان را از گردونه رقابتها حذف کند. در واقع، این دو گل تعیینکننده برای تیم ملی اسپانیا در مراحل حذفی، هر دو تحت شدیدترین فشار روانی مسابقات به ثبت رسیدهاند؛ لحظاتی که مرز بین قهرمانی یا کشیده شدن بازی به وقت اضافه، و صعود یا ضربات پنالتی، به باریکی یک ارسال دقیق و ضربه پایانی به آن تقلیل مییابد.
تبیین این پدیده بیشتر به شیوه بازی مرینو ارتباط دارد تا بخت و اقبال. او با قامتی بلند، فیزیکی قدرتمند و پای چپ قوی، به عنوان یک هافبک باکستوباکس (تدافعی-تهاجمی) شناخته میشود و به این نقش عادت کرده است.
مرینو برای مسابقات فشرده، خصیصهای بسیار ارزشمند دارد: او به شکلی مؤثر به محوطه جریمه حریف اضافه میشود، به عنوان یک عامل غافلگیرکننده به فضاهای خالی یورش میبرد و بدون اینکه تیم اسپانیا را مجبور به از دست دادن کامل تسلط بر میانه میدان کند، برتری فیزیکی ایجاد میکند. این بازیکن اسپانیایی حتی در بخشی از فصل ۲۰۲۴/۲۵ در تیم آرسنال نیز در نقش مهاجم به کار گرفته شد؛ این امر نشاندهنده آن است که سبک بازی او قابلیتهای چندگانهای بین خط میانی، نفوذ به محوطه جریمه و اعمال فشار بر مدافعان خسته حریف پیدا کرده است.
همچنین یک نکته جالب و سنتی وجود دارد. شادی گل مرینو که شامل چرخیدن به دور پرچم کرنر است، ادای احترامی به پدرش، آنخل مرینو، بازیکن پیشین است که پس از گلزنی برای اوساسونا مقابل اشتوتگارت در جام یوفا ۱۹۹۱، دقیقاً همین حرکت را انجام داده بود. هنگامی که میکل در جام ملتهای اروپا مقابل آلمان و دقیقاً در شهر اشتوتگارت گلزنی کرد، این صحنه را پس از سی و سه سال تکرار کرد. حتی لیگ برتر نیز این روایت خانوادگی پشت این شادی گل را به ثبت رسانده است؛ حرکتی که از پدر به مادربزرگ مرینو شروع شد و اکنون به نمادی موروثی تبدیل شده است.
در رویارویی با پرتغال، این داستان فصلی جدید به خود گرفت. مرینو از روی نیمکت وارد زمین شد تا دقیقاً نقش مورد نیاز در دقایق پایانی بازی را ایفا کند: نه به عنوان یک هافبک صرفاً برای حفظ توپ، بلکه بیشتر به عنوان یک نیروی مکمل برای نفوذ به محوطه جریمه، مبارزه برای تصاحب توپهای آخر و مجازات هرگونه سهلانگاری از سوی حریف. اسپانیا که پیش از این دارای نسلی مبتنی بر پاسکاری، دریبل و کنترل بازی بود، اکنون در وجود او شخصیتی متمایز را یافته است: بازیگری مکمل که لزوماً روند بازی را در طول نود دقیقه دستخوش تغییر نمیکند، اما دقیقاً در لحظهای به صحنه میآید که داستان به اوج و پرده پایانی خود نیاز دارد.
